Tag Archives: kater Bolle

kater Bolle over: als een kat een plan maakt

planBijna alle mensen weten dat dieren slim zijn en kunnen nadenken. En ze weten natuurlijk ook dat vooral katten superslim zijn.

Maar er zijn ook mensen die zeggen dat katten niet kunnen nadenken. Want katten zijn zogenaamd, net als andere dieren, dom. Het is allang bewezen dat alleen mensen na kunnen denken. Zeggen die mensen.

In-stinkt

En dat terwijl wij katten juist heel veel nadenken, de hele dag door. Alleen over andere dingen dan mensen dat doen. Belangrijkere dingen, dat durf ik heus wel te stellen.
Die mensen zeggen ook dat alleen zijzelf vooruit kunnen denken. In de toekomst. Mensen maken plannen, dieren kunnen dat niet. Volgens die mensen.
Dat eekhoorntjes noten verzamelen is dan niet vooruit kijken, maar in-stinkt. Zo noemen mensen dat als dieren iets kunnen. Dan zeggen ze dat het in-stinkt is, dus dat dieren dat gewoon maar ootoomaties doen. Zonder na te denken. Alsof je als dier een soort masjientje bent.

Plannen maken

Ik heb al vaker geschreven dat ik niet snap hoe sommige mensen doen alsof ze alles weten over dieren, en alles kunnen bewijzen. In een labaaraatoorie-um.
Maar aan dieren zelf vragen ze niks. Terwijl het over ons gaat.
Het slaat natuurlijk nergens op dat wij niet nadenken, dat weet elke kat. Maar leg dat maar eens uit aan die mensen op een manier dat ze het snappen. Dat is moeilijk. Want als je denkt dat een dier niks kan en snapt, zie je ook niet wat een dier kan en snapt. Dan zie je nooit dat dieren zeker weten wel plannen kunnen maken.
Je vraagt je misschien af hoe ik dat weet. Nou, omdat ik zelf de hele dag en nacht nadenk beivoorbeeld. En door iets wat mijn vrouw me vertelde.

Het gaat over mijn Molletje.

Een stapje

Op een dag hoorde mijn vrouw gekrijs in de tuinen, dus ging ze kijken. In een tuin verderop stond Popje, met een andere kater die Bassie heet. Ze stonden tegenover elkaar te grommen en te krijsen. Maar verder wisten ze niet zo goed wat ze nou eigelijk wilden. Soms ging een van de twee een stapje achteruit. Maar dan kwam meteen de ander een stap naar voren. Ze wilden eigenlijk niet vechten, maar ze konden niet meer terug.

Mijn vrouw stond in onze eigen tuin te roepen en probeerde ze op te laten houden. Ze trok zelfs een blikje goermet open. Nou, ik had het wel geweten! Pop wilde wel naar mijn vrouw toekomen, maar als hij zich bewoog kwam Bassie naar voren en wilde hem gaan krabben. Dus bleef Pop staan en ging het krijsen door.

Mol

Mol
Mol in het kattenhuisje

Toen Mol mijn vrouw steeds harder hoorde roepen, kwam ze aandribbelen. Ze zag wat er aan de hand was en dat mijn vrouw wilde dat het ophield. Mijn Molletje hield ook niet van vechten, dat heb ik al vaker gezegd. Ze stond een tijdje te kijken, samen met mijn vrouw. Toen mauwde ze tegen mijn vrouw, kroop onder het hek door en liep naar Pop en Bas. Bassie schrok en ging tegen haar ook staan blazen. Mol deed net alsof ze niks hoorde, liep door en ging overdwars tussen de twee jongens in staan. En zo bleef ze staan. Pop en Bas konden elkaar nu niet meer zien. Daardoor konden ze weglopen zonder dat de ander ging aanvallen. Na een minuutje liep Pop achteruit, en daarna Bassie ook. Mol bleef staan. Toen rende Bassie ineens keihard weg. Pop wilde er eventjes achteraan maar Mol blies naar hem. Dat hij op moest houden.
Daarna liepen Pop en Mol samen terug naar onze tuin. Mol deed keihard miauwen tegen mijn vrouw, dat ze het opgelost had.

Kompliementen

Mijn vrouw heeft mijn Molletje heel veel kompliementen gegeven en gezegd dat ze het geweldig vond wat ze had gedaan. Pop kreeg wat goermet moes voor de schrik en Mol kreeg een beetje slagroom omdat ze zo’n slimme dame was.

Mijn vrouw was helemaal trots op mijn Mol. Dat Mol zoiets bedacht had! Mijn Mol keek eerst wat er aan de hand was en bedacht toen een plan. Mijn vrouw heeft het altijd onthouden en ook aan mij verteld. Ik ben altijd al trots geweest op mijn Mol, maar toen ik dit hoorde nog meer. Wat een poes hè: slim, knap, stoer en dapper. Mijn Mollevrouw.

Slim

O ja, en wie zei er nou ook al weer dat katten niet konden nadenken, en geen plannen konden maken?

Ik denk wel eens dat dieren zó slim zijn dat het voor sommige mensen te moeilijk is om te kunnen begrijpen. En daar heb ik geen tests in een labaaraatoorie-um voor nodig.

Kater Bolle over als je druks gebruikt

kater Bolle

De laatste twee maanden was er veel herrie en gedoe in de tuinen naast die van mij. Of eigenlijk dan nóg een tuin verder. Daar liepen mannen met helmen op die allemaal ijzeren dingen aan elkaar maakten.

Trap

Na een tijdje staat er dan een soort trap om de huizen, lijkt het wel. Volgens mijn vrouw heet dat een stijger. Met E-I, zegt ze. Via die stijgers gaan die mannen met allerlei apparaten langs het hele huis en doen daar van alles. Wat presies weet ik niet, maar mij is dan ook niks gevraagd. Anders had ik het zeker weten verboden.
Als ik in mijn tuin zit of lig, zie ik die mannen en vooral hoor ik ze. Dat is niet zo moeilijk want ze maken echt meegaaveel lawaai.

Op het dak

Toen dat allemaal net begon was ik er een beetje bang van. Ik durfde maar een heel klein stukje mijn tuin in. Alleen als mijn mensen meeliepen ging ik naar achteren.
Nu ga ik meestal op het dak van mijn schuurtje zitten en kijken naar wat ze doen, die mannen.
Als ik op het schuurtje zit kunnen ze niet bij mij komen dus dat is veilig. Om drie uur zijn ze weer weg en kan ik gewoon in mijn tuin op mijn stoel liggen.

Zenuwachtig

Mijn man vertelde me dat ze aan het einde van oktober bij ons moeten zijn. Die mannen met die stijgers dus. In mijn tuin. Maar ook aan de voorkant van ons huis. En ook naast ons, bij de hond. En ook weer daarnaast. Maar niet alleen in mijn tuin: ook in mijn huis! Dat is nog wel het engste.
Mijn mensen willen het liever niet, maar het moet. Wij alledrie kunnen het niet verbieden.
Want we doen het huis hu-ren. Zo heet dat, dat je elke maand geld betaalt en dan in het huis mag wonen.
Aan de buitenkant van ons huis moet alles worden geschilderd en ze gaan nog veel meer dingen doen die een hoop troep en lawaai maken. Binnen hebben mijn mensen overal nee op gezegd, vanwege mij. Dus daar hoeft niet veel te gebeuren, maar toch moeten die mannen ook een paar dagen binnen zijn.
Mijn mensen zijn al een beetje zenuwachtig. Voor zichzelf en hun spulletjes maar vooral voor mij. Want ik ga dat supereng vinden, denken ze. Ik denk zelf dat dat best wel eens kan kloppen.

In de tent

Mijn vrouw heeft het plan dat ze achterin mijn tuin een tent opzet, een partie-tent. Zo heet dat. Overdag gaat ze daar zitten, samen met mij. Na drie of vier uur in de middag kunnen we gelukkig weer ons huis in. En we kunnen ook gewoon thuis slapen. We mogen overdag ook in ons huis maar dat is natuurlijk niet fijn als er van alles gebeurt. En als die mannen er zijn.
Mijn man weet nog niet wat hij gaat doen, want hij is heel erg bang voor harde geluiden. Maar hij wil ons niet in de steek laten. Dus het is voor ons allemaal heel spannend.

Druks

kater BolleNu had mijn vrouw gehoord over CBD-olie. Dat is druks, maar dan zonder druks. Het is van wiet, maar je wordt er niet stoont van. Alleen rustig.
Een hele lieve vriendin van mijn mensen heeft een flesje kadoo gegeven, spesjaal voor dieren. De druks zit dan in zalm-olie en niet in alkohol. Het hondje van die vriendin krijgt het voor zijn knietjes. En het helpt heel goed. Op internet staan allemaal verhalen over katten en honden met epielepsie, die heel goed reageren op die CBD.
Dus een tijdje voordat die stijgers komen beginnen we met die druks. En een stekker in huis met Feeliewee. Daar wordt je ook rustig van. Als kat dan.
Ik weet het nog niet zo, van die wiet-olie. Straks krijg ik hele lange haren en een lange baard en word ik een hippie. En ga ik de hele dag zingen over bloemen en liefde. Ik ben dus best een beetje bang dat ik straks een druks-kikker ga worden. Maar volgens mijn vrouw kun je beter een druks-kikker zijn dan een stresskip. En dat ze denkt dat ze die druppels zelf ook nodig gaat hebben.

CBD-olie

Nou vraag ik me af: zijn er ook andere katten die wel eens een reenoovaatsie hebgen meegemaakt? Wat vonden jullie ervan? En zijn er andere katten die CBD-olie hebben gekregen? Als je het hebt gehad, wat vond je er dan van? En hoe kreeg je het, want het is best vies (ik heb al aan het flesje geroken)?

Ik hoop maar dat ik straks helemaal rielekst in mijn tuin lig. En dat ik alle bouwvakkers op paarse oliefanten onder roze bomen door zie rijden. Omdat ik helemaal wappie ben geworden van mijn druks.
Maar ik denk eigenlijk van niet.

 

kater Bolle over als je een ernstige kater bent

ernstigEen tijdje geleden schreef ik dat ik een ernstige kater ben. Loesje vroeg toen of ik daar meer over wilde vertellen.
En omdat Loesje een hele lieve vriendin van mij is doe ik dat natuurlijk.

Seeriejeus

Als ik zeg dat ik ernstig ben bedoel ik dat ik het leven seeriejeus neem.
Ik denk goed na voordat ik iets doe en ik doe nooit zomaar iets. Ik maak geen grapjes en ik haal geen kattenkwaad uit. Gevaarlijke dingen doe ik niet. Soms heb ik eventjes een gekke bui, maar dat is altijd snel weer voorbij.
Ik ben lief voor bijna alle andere katten, en ik speel niet de baas. Dat komt omdat ik nadenk over hoe andere katten of mensen zich voelen. Daar hou ik rekening mee.
Ik hoef niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. Liever niet zelfs.

Denken

Het leven is best moeilijk, vind ik. Ik ben snel bang en vind veel dingen eng.
Het is nu veel beter dan vroeger, toen was ik alleen maar bang.
Nu kan ik ook heel blij zijn. Als ik uitgebreid geaaid wordt, als ik in het zonnetje lig, als mijn mensen en ik met zijn drietjes in mijn tuin zitten, als ik geborsteld wordt. Dan doe ik ernstigkeihard brommen, en soms zelfs een beetje kwijlen. Nou ja, dat kan de beste gebeuren natuurlijk.
Maar meestal lig ik na te denken. Of ik zit na te denken, en ik sta zelfs wel eens na te denken.
Dat gaat de hele dag door, dat denken.
Ik denk over van alles. Ik denk terug aan het verleden, en ik denk na over wat er komen gaat.
Ik denk aan mijn Molletje, en ik denk aan mijn mensen. Ik denk aan de wereld en aan het heelal. Aan alle katten en dieren en mensen die daarin bestaan. Dat is zo belangrijk dat ik daar heel lang over kan nadenken.

 

Mijn Mol en ik

Mijn mensen zeggen dat mijn Molletje ook zo was. Ze was een ernstige poezendame die bijna nooit speelde. En ze wilde ook niet dat anderen speelden. Pop en Beer mochten dat niet, maar mijn mensen ook niet. Als mijn mensen vrienden op bezoek hadden en ze moesten lachen of waren een beetje druk, dan kwam Mol aanrennen en ging heel hard zitten loeien. Dat ze op moesten houden.
Mijn Mol en ik begrepen elkaar heel goed. Dat drukke gedoe, en dat rennen: nee, niks voor ons.
Wij liepen samen door onze tuin, of we lagen op onze stoelen en we dachten na.
Omdat ik een ernstige kater ben wist ik dat mijn Molletje hulp nodig had. En die gaf ik haar. Ik bleef altijd bij haar, zodat ze niet bang hoefde te zijn.

Popje

ernstig
Mol zegt hier tegen Pop dat er niet gespeeld wordt.

Popje was een heel druk ventje, dat altijd aan het spelen was. Hij bemoeide zich overal mee, en moest alles weten. Mijn mensen konden geen kastje open doen of Pop zat er in.
Hij was vrolijk en haalde grapjes uit met mijn mensen. Hij deed eerst iets, en dacht dan pas na. Mijn mensen zeiden altijd dat hij in wel meer dan zeven sloten tegelijk liep.
Beer was een stuk ouder en wat minder druk, maar hij ging ook altijd op onderzoek. Hij liep alle tuinen door en kende alle katten. Hij ging naar binnen door hun deurtje en at een hapje mee van hun eten. Zo kende hij ook een heleboel mensen.
Pop en Beer deden aan soemoo-worstelen, volgens mijn vrouw. Dat is iets Japans. Ze renden elkaar achterna door het huis. Ze gooiden elkaar omver en ook alles wat in hun pad stond.
Soms liet Pop zich vanaf de tafel bovenop Beer vallen. Of Beer trok juist Pop zó van de tafel af. Mijn mensen moesten midden in de nacht wel eens roepen “Mannen!” omdat ze aan het rondgalopperen waren. Ze klonken als een kudde ooliefanten, volgens mijn vrouw.
Dit was natuurlijk afgelopen toen mijn Mol bij hun kwam wonen.

Karakter

Zo zie je dat elke kat anders is.
Dat heeft te maken met hoe je jeugd was, hoe je opvoeding was, hoe je nu woont, hoe je mensen zijn, hoe oud je bent en hoe gezond je bent. Het is natuurlijk logies dat je als je een kat van 17 bent minder druk aan het rennen bent dan een kat van een paar maandjes.
Maar weet je wat de belangrijkste oorzaak is dat elke kat verschillend is? Dat is karakter.
Elke kat heeft een eigen karakter. Dat is je diepste wezen in jezelf. Daar wordt je mee geboren, dat is je persoonlijkheid.

Ernstig

Mijn karakter is dat ik ernstig ben. Zelfs als ik een andere jeugd had gehad zou ik nog steeds ernstig zijn. Ik zou dan minder bang zijn, maar net zo ernstig.
Elke kat is een uniek indievieduu. We verschillen van elkaar in kleur en in leeftijd, maar ook van karakter.
Weet je wat ik nou zo lollig vind? Dat mensen dat wetenschappelijk hebben bewezen. Dat zeggen ze. Ze hebben bewezen dat katten een karakter hebben, veel meer dan honden. Ja logies natuurlijk dat meer dan honden, dat had ik zo wel kunnen vertellen.
Maar daar kan ik dus weer over nadenken. Dat mensen zo raar zijn. En honden vaak dom. En katten niet. En hoe dat komt. En waarom dat zo is. Waarom niet iedereen dat weet.
Ik denk na omdat ik een ernstige kater ben.
Of andersom, als je erover nadenkt (!) kan dat ook.

Kater Bolle over als je een keuze moet maken en een tip

keuze

Vorige week schreef ik over mijn oog. Dat ik druppels moest en dat ik daar bang voor was.
Nu huilt mijn oog nog steeds en ik ben ook nog steeds bang voor de druppels.

Ik merkte na een paar dagen dat mijn vrouw ze aan me gaf als ze me kamde. Zo dom ben ik heus niet hoor, dat ik dat niet doorheb! En nu lukt het dus niet meer.

Bestwil

Als je een hele bange kater bent (of poes, dat kan ook natuurlijk) is het moeilijk als je meediesijnen moet nemen. Want misschien is het wel goed voor je, maar wil je het toch niet. En begrijp je soowiesoo niet waarom het nodig is. Want wat is nou presies ‘je bestwil’?
Katten willen soms iets heel anders willen dan mensen. Of mensen willen iets anders dan katten, zo kun je het ook zien.

Keuze

Kijk, je kunt denken dat mijn vrouw het goed bedoelde met die druppels. Dat geloof ik ook wel. Maar ik wil niet dat ze me steeds bang maakt. Ik wil ook niet dat mijn man dat doet. Ik wil me veilig voelen bij mijn mensen en in mijn huis en in mijn tuin. Ik wil niet steeds op moeten letten of er iets engs gaat gebeuren.
Daarom krijg ik dus een tijdje geen druppels meer. Mijn oog wordt wel schoongemaakt, en dan zien we wel.
Mijn man zei dat het een moeilijke keuze is, maar dat het twee jaar heeft geduurd voordat ik me veilig voelde en dat mijn mensen niet willen dat ik weer in de tuinen ga wonen. Ik was vorige week zo verdrietig en bang dat het daar eventjes op leek.

Een kadoo

Nu ik al een paar dagen geen druppels meer krijg, ben ik weer helemaal vrolijk. Ik slaap bij mijn mensen in bed, aan de kant van mijn man. Dus die moet elke nacht scheef liggen maar dat komt nou eenmaal omdat mijn vrouw en ik als eerste in bed liggen. Dan mogen wij kiezen waar we liggen.
Mijn man gaat in mijn tuin ekstra vaak bij me zitten om me te aaien, en dan ga ik tegen hem aan liggen. En mijn vrouw doet me nu kammen zonder die druppels, dat vind ik leuk.
Om te zorgen dat ik echt niet meer bang was heeft mijn vrouw ook nog een kadoo voor me gekocht.

Ketnip

Ik denk dat bijna alle katten wel ketnip kennen. Dat groene spul, dat vaak in kussentjes of bananen of vissen van stof zit. Als kat kun je daar in bijten of aan likken of er overheen rollen.
Weet je wat wel jammer is? Maar de helft van de katten reageert op ketnip. De andere helft vindt er niks aan. En dan heb je nog een helft die er juist agressief van wordt.
Mijn vrouw zegt nu tegen me dat je geen drie helften kunt hebben van iets. Ik vind dat dat best kan dus ik laat het gewoon staan, want ik schrijf dit verhaal.
Zelf hoor ik gelukkig bij de helft van de katten die ketnip lekker vinden. Ik heb een vis en een banaan met ketnip, en ik heb zelfs ketnip-planten in mijn tuin.

Valeerieaan

Nu heeft mijn vrouw iets gekocht dat ik nog lekkerder vindt dan ketnip. Het heet valeerieaan.
Mensen worden er rustig van, en katten ook. Maar voordat je als kat rustig wordt ga je eerst helemaal uit je Bol (haha, zie je wat ik geschreven heb?). Omdat het zo lekker is.
Gisteren heb ik in mijn tuin valeerieaan gekregen. Mijn vrouw had het op de tegels gedaan, en een beetje uitgesmeerd.
Jullie weten dat ik een kat ben die graag nadenkt, en die niet snel gekke dingen doet. Zo ken ik mezelf ook. Maar toen mijn vrouw die valeerieaan op de tegels deed… ik weet niet wat er presies met me gebeurde. Ik ging rollen en likken en snuffelen en ik kreeg hele grote ogen. Ik pakte de hand van mijn vrouw en bleef er maar aan likken, want ik rook dat spul. Mijn oren lagen plat tegen mijn hoofd en ik was heel erg aan het kwijlen. Ik lag languit op mijn rug, mijn tong hing uit mijn mond en ik zat onder de korrels van dat spul. Ik was helemaal wappie, ik kon er niet genoeg van krijgen. Het was geweldig, eerlijk waar!

(onder de foto komt de tip)

wappie

Mijn tip

Ik geef dit als tip aan alle katten: vraag of je mensen valeerieaan voor je kopen. Mijn vrouw heeft het bij een winkel gekocht die De Tuinen heet, en het is valeerieaanwortel. In een zakje. Het is niet zo duur, en je doet er best lang mee. Er is ook thee van. En het zit in pillen voor mensen, dat kun je eruit halen. Maar die wortel is het makkelijkste.
Mijn mensen vinden het stinken, naar kattenpies (dat zeggen zij, niet ik!). Ik vind het heerlijk ruiken, dat heb je vast al begrepen. Elke dag mag ik nu even aan dat spul ruiken en likken.
Ik vind het een superkadoo.
Maar het grootste kadoo vind ik dat ik niet meer bang hoef te zijn voor mijn mensen.

kater Bolle over: als je oogdruppels krijgt

oogdruppels

Een paar weken geleden ging mijn linkeroog ineens huilen. Alle tranen liepen er zomaar uit. Ook als ikzelf helemaal niet hoefde te huilen.

De tranen liepen over mijn wang en onderaan bleven ze zitten in een korstje. Ik had er geen last van en het deed ook geen pijn. Mijn vrouw maakte mijn oog steeds schoon met gekookt water. Pas als het water weer koud was, natuurlijk.

Naar de dokter

Mijn Molletje had dat huilen ook aan haar ogen. De dierendokter zei dat haar traanbuis was verstopt en dat dat niet erg was. Mijn Molletje was toen al oud en er hoefde niks aan gedaan te worden. Voor mij was ze soowiesoo de mooiste poezenvrouw, natuurlijk.
Mijn mensen dachten dat ik nu ook zoiets had en gingen niet meteen naar de dierendokter.
Maar na een tijdje leek het ze beter om toch even naar mijn oog te laten kijken.
Ik wilde niet mee, maar ik moest. Ik werd zo HOP in mijn reistas gezet, ondanks dat ik tegenspartelde.

Druppels

De dokter keek in mijn oog. Mijn oog zag er gezond uit. Daarna kreeg ik groene druppels in mijn oog, die moesten er weer uit via mijn neus.
Ik vond het niet fijn. Mijn ogen zijn van mij en ik wil geen groene ogen, en ook geen groene neus. Maar mijn neus werd pas na een hele tijd een beetje groen. Het meeste groen liep zo uit mijn oog op mijn wang.
Mijn mensen kregen druppels mee voor in mijn oog en toen konden we weer naar huis.

Hijg

Toen we thuiskwamen werd ik eigenlijk zomaar ineens vreselijk bang. Ik moest denken aan vroeger, toen ik altijd bang was. Bang voor mensen, die me pijn deden.
Ik bleef doodstil staan, en deed mijn mond open. Mijn tong viel er uit en ik deed een hijg. En dan weer stil, en dan weer een hijg, en dan weer stil.
Mijn mensen schrokken zich de tandjes, zegt mijn man. Mijn vrouw belde de dierendokter en mijn man bleef bij mij. Ik bleef steeds een pufgeluid maken en verstopte me in de tuin.
De dierendokter zei dat het niet van de druppels kon komen maar dat het van de hitte was of van angst. Ik bleef meer dan een half uur hijgen, daar in de struiken.
De hele dag heb ik geslapen want ik was supermoe.
In de avond kwam mijn vrouw naar me toe, aaide me en pakte mijn hoofd. Ze was zenuwachtig, dat merkte ik meteen. Ze probeerde me die druppels in mijn oog te doen! Dat lukte niet, maar ze probeerde het tóch nog een keer.

Buiten

oogdruppelsDie avond ben ik niet naar binnen gegaan. Ik bleef buiten in mijn huisje. Pas in de nacht ben ik weer eventjes naar binnen gegaan.
De volgende dag regende het en ik bleef buiten. In mijn huisje. De hele dag.
Ik wilde niet eten, alleen een heel klein beetje. Als mijn vrouw kwam deed ik net of ik haar niet zag. Ik was verdrietig en voelde me verraden. Ik dacht dat ik haar kon vertrouwen en toch maakte ze me bang. Dat snapte ik niet. Ik zou haar nooit bang maken.
Mijn vrouw kwam steeds naar me toe en zei sorry. Na een tijdje huilde ze. Net als ik, maar dan met twee ogen. Als mijn man kwam gaf ik hem snel een kopje. Toen het helemaal donker was kwam hij me halen en nam me mee naar binnen. Ik bleef binnen slapen, maar in mijn eentje op mijn kurk.
We waren alledrie in de war en verdrietig en bang. Allemaal door die stomme druppels.

Weer rustig

Bert had intussen op zijn feesboek om adfies gevraagd, voor mijn oogdruppels.  Dat vond ik supergeweldig, en mijn mensen ook. Dan weet je dat je echt een goede vriend hebt.
Er kwamen allerlei adfiesen, die heel handig waren. Maar mijn mensen durfden het niet meer. Mijn vrouw was bang dat ik helemaal niet meer binnen zou komen als ik nog meer druppels kreeg. Dat ik dan met twee gezonde ogen weer buiten zou gaan leven, net als vroeger.
Dus hebben mijn mensen vijf dagen gewacht. Zodat we alledrie weer rustig konden worden. Ik heb ekstraveel kusjes en knuffels gekregen en ook nog allerlei lekkere sneks. Ik heb zelf ook ekstraveel kusjes gegeven en was helemaal blij dat alles weer gewoon was.

Beter

Maandag heeft mijn vrouw de dierendokter gebeld om te zeggen dat het niet lukte met de druppels en dat ze het niet meer wilde doen omdat ik zo bang werd. Nu krijg ik gelukkig geen druppels meer in mijn oog.
Elke dag kamt mijn vrouw me heel uitgebreid op mijn grasveld. Soms lijkt het dan net of ik een druppel in mijn oog voel. Af en toe verdenk ik mijn vrouw dat ze stiekem iets doet, maar ze zegt van niet.
Gek hè, en toch is mijn oog al weer wat beter.

Extra: mevrouw Bolle wil wat zeggen

Nu even een klein stukje van de vrouw van Bol. Alleen voor mensen, niet voor katten!
De dierenartsassistente zei dat we Bol van achteren moesten benaderen, zodat hij ons niet zag aankomen met de druppels.
Nu ga ik hem heel uitgebreid aaien, of hem borstelen. Ik laat hem zien dat ik niks in mijn handen heb. Het flesje oogdruppels heb ik in mijn broekzak. Als Bol na een tijdje lekker ontspannen is ga ik achter hem zitten, trek ik zijn hoofd iets naar achteren en doe van bovenaf een druppel in zijn oog. Dit is tot nu toe steeds gelukt en zijn oog ziet er beter uit.
Het gaat zo snel dat hij niet precies doorheeft wat er gebeurt, en hij ziet niet dat ik het doe.
Zo lang als het goed blijft gaan blijf ik dit volhouden. Daarna kan Bols’ man het nog proberen.
Als hij weer bang wordt is het meteen afgelopen met druppelen.
Zo bang als hij vorige week was, dat willen we alle drie niet nog een keer.