Dit gaat over een superspannend plan voor een kattenboek

 Updeet

Het boek wordt supergaaf!! We hebben nou nog plaats voor verhalen van tien katten over hun leven. Dus als je mee wilt doen, meld je snel aan. Hieronder staat hoe het moet.

Wegens mijn operatie en de revalidinges gaat het boek nou uitkomen begin april 2019, dus dat is tegen Moederdag want dat is 12 mei.

Over het boek

Dit gaat over een superspannend plan voor een kattenboek. Het idee is van mijn feesboekvriend Katrientje. Ik vond het meteen keigoed. Maar we hebben hulp nodig

We dat zijn dus Katrientje, en Loesje en ik. Wij gaan dat boek maken of nou ja eigenlijk niet.

Idee

Wat was het idee van Katrientje? Echt zo supersimpel en goed dat je denkt waarom is dat er nog niet. Ze zei dat er een boek moest komen van mijn vrienden waarin ze allemaal over hun leven en zichzelf vertelde. Iedereen een pagina. Met een foto. Zit je in een meerkathuishouden, dan krijg je ook meer paginaas. Of iedereen kan apart vertellen.

Het is dan een feel goed boek waardoor je een helehoop poezen en katers leert kennen. En ze hebben allemaal iets te vertellen waarvan je denkt wat leuk of dat wist ik geeneens.

En we hebben al een uitgever!!

Meedoen

Nou is Katrientje zestienplus jaar maar ze is superactief net een kitten denk ik soms. Dus nou doen er al bijna twintig katten mee.

En ik weet dat ik ook vrienden heb die hier alleen lezen, of van wie de vrouw mijn feesboekvriend is. Dan kun je ook meedoen.  Mail mij dan even dat is huiskaterbert  @ xs4all.nl en dan zonder de spaties. Dus mail me dan over hoeveel katten het gaat en of je een foto hebt of kunt laten maken dat moet zo’n zware foto zijn. Want het wordt een echt boek van papier. En ook je verhaal over wie je bent, hoe je leven is geweest en hoe je leven nu is.

Hoe doe je mee?

  • stuur me een meel dat je wilt meedoen dan heb ik overzicht
  • je bent een kat en je vertelt over je leven, hoe je woont, wat je belangrijk vindt, wat je hebt meegemaakt
  • je bent op Feesboek of via mijn site vriend van mij of Loesje of Katrien
  • lengte: minstens 1 bladzijde dus ongeveer 500 woorden
  • ben je een meerkathuishouden dan heb je meer woorden
  • er moet een keizware foto bij die op papier gedrukt kan worden (300 dpi)

Als je moeite hebt met schrijven of je hebt opeens heel erg veel geschreven of je weet het niet meer, mail mij dan ook even dan komen we er samen wel uit.

Hoe maak je een keizware foto?

Met een fototoestel. En als je alleen een telefoon hebt moet er iets met de instellingen gedaan worden. De foto moet echt minstens 1 mb zijn liever meer.

mijn mail is: huiskaterbert   @ xs4all.nl en dan alles aan elkaar.

O ja we hopen dat het in november uitkomt dat is best snel en dan moeten er ook vrienden meedoen. (Ik denk nou ook aan Bolle ik weet dat je dit leest!!)

Katrien over: mijn fakanzie in Limburg

katrien

Ja hoor… daar is ze weer. Vandaag ga ik het hebben over mijn fakanzie in Limburg.

Inpakken

Heel lang geleden ging het personeel een keer er een paar dagen tussenuit. En ze namen ons mee. Ze hadden een huisje gehuurd voor een paar dagen, en ze zeiden dat wij meegingen.
Ze wilden niet dat wij (Catoo en ikjes) naar pensjon gingen.
Ze gingen een auwtoo huren voor een paar dagen, want die hadden ze niet.
Dagen van tevoren waren ze al aan het inpakken. Ze zeiden ook steeds dat wij het zo leuk zouden gaan vinden. Oooh? Echt?

Reiskooitjes

Nou… toen kwam vertrekdag. Man had de auwtoo opgehaald en wij werden in onze reiskooitjes gestopt. Ieder apart. Oooh zo raar, want als we naar de dokter gingen dan zaten we altijd samen in de grote reiskooi. Dat was gezelliger dan.
We werden op de achterbank gezet, samen met alle spullen. Via de snelletjesweg kwamen we, na een paar uur, aan in Limburg.
Wij werden als laatste uit de auwtoo gehaald.

Bambi

Alle deuren, op één na, waren open voor ons. We mochten rustig wennen. Er was een muur waar we gewoon doorheen konden kijken. Wat we daar zagen!!! Zo koel!!
Binnen 5 minuten waren we helemaal gewend. We kregen lekker eten en we gingen even uitbuiken. Toen we wakker werden zagen we supergrote dieren door die doorzichtige muur!! Ze stonden hoog op pootjes en hadden stokjes die uit hun kop staken. Ze zagen er bruin uit met wat vlekjes op de rug. Ooooh we herkenden ze, want die hadden we in Bambi gezien!! Sjeeee wat waren die groot!!

Dieren

Toen zagen we andere dieren. Ook die waren best groot hoor. Maar ja… wij zijn minikatjes en dan is alles groot. Sommige hadden blauw in hun verenvacht. Met een lichtere kleur. Anderen waren helemaal bruin. En kwakken dat ze deden!! Niet normaal gewoon. Ze durfde gewoon langs de doorzichtige muur te lopen. Zus en ik stonden ervoor en keken er naar. En we hoorde ze ook. Kwak kwak kwak zeiden ze tegen ons. Wij zaten van huh? Wat? Que? Praat gewoon Amsterdams tegen ons joh!!
Nou… dat deden ze dus niet.

Krulstaart

Toen het aafond werd kwam er opeens een heel raar dier. Die waren rood en ze hadden een krulstaart aan hun achterwerk. En ze hupsten. Dat was zo raar. Wij deden mee met dat hupsen voor de open muur. We hupste over elkaar heen. Het personeel zat te lachen. En die hupsers gingen gewoon vlak voor ons zitten. Ooooh nou… dat ging me te ver hoor.
Ik ging weg daar, liep tot halverwegen de kamer, en toen maakte ikjes een beslissing.
Ik moest en zou er één grijpen. Ik nam een aanloop. Ik was nog sneller dan de snelste sprinter ter wereld. Ren ren ren BOEMKNALLLL!!!
Huh? Was ik gewoon met mijn kopje tegen de doorzichtige muur aangeknald!!
Ik schudde met mijn kopje. Sjohey… echt een knal was dat.
Het personeel pakte me vast en keek me na. Daarna stonden ze gewoon te lachen!!
Dat was dus geen herhaling waard, ook omdat dat hupsertje weg was.

Hupsers

De dagen er na waren, op het insiedentje na, hetzelfde. Wij voor de muur, de dieren aan de andere kant. Ook die hupsertjes.
We genoten er gewoon van. Ooooh konden we maar blijven. Maar helaas, na een paar dagen gingen we weer naar Amsterdam.
Thuisgekomen gingen we in de fensterbank naar buiten kijken. We zagen een duif. Een paar dagen deed ons dat niets. Ze liepen en we keken er verveeld naar. We wilden die hupsers terug. Die waren zo koel.

We zijn er nooit meer teruggeweest. Zo zonde.

Dit was het dus weer voor deze week.
Veel liefs en een kusje

Katrien (ekspediesieprinses van beroep)

katrien

Slapen op mijn kussen in de zon

slapen Slapen in de zon is mijn hobby. Dan ben ik ontspannen en dan voel ik me veilig. Maar het gaat niet vanzelf.

Hond

Volgens mij heeft een hond het gemakkelijker met die dingen. Een hond gaat liggen en ligt goed. Of hij draait even. En dan is het ontspannen.

Dat heb ik helemaal niet. Ik moet over alles nadenken en van alles proberen en soms durf ik het niet. Dan sta ik in de huiskamer en ik weet het ineens niet meer.

Durven

Volgens mij durven alle katten meer dan ik. Katrien gaat als ze zin heeft op nachtkastjes zitten en ik durf niet eens op het aanrecht. Jip durft in zijn klimmeubel met zijn kop omlaag te hangen, dat heb ik zelf gezien op een foto. En Loesje durft op schoot dat doe ik ook al niet.

Serieus aan mijn vrouw ligt het niet. Ze doet me niks. Ik krijg nooit straf en ze is nooit boos op mij. En ik woon hier langer dan drie jaar dus ik denk dat ze echt zo is en ook zo blijft.

Ik wil best meer leren durven maar ik weet niet hoe dat moet. En of ik het kan want ik ben al tien jaar.

Slapen

Als ik in de zon lig en ik slaap of ik doezel, dan is alles in orde. Dan ben ik helemaal warm en slap en tevreden. Het is ideaal als mijn vrouw dan aan haar werktafel zit dan hoor ik haar tikken als ik een beetje wakker ben en dan weet ik zeker dat ze thuis blijft bij mij.

Ik weet dat ik nou atleeties ben en ook rustiger in mijn kop en dat voel ik ook echt. Maar ik ben van binnen nog gewoon onzeker.

Alleen als ik in de zon slaap dan voel ik dat bijna niet.

kater Bolle: wat ik van knuffelen vind

knuffelen

Iedere kat vindt knuffelen leuk. Maar toch niet allemaal. En niet overal. En ook niet altijd.
En dan hangt het ook nog af van WIE met je wil knuffelen.

Dus zo makkelijk en vanzelfsprekend is het allemaal niet.

Kieskeurig

Ik knuffel zelf heel graag. Maar alleen met mijn eigen mensen. En ik zeg eerlijk: ik heb het moeten leren.
Toen ik bij mijn mensen kwam wonen wist ik helemaal niet dat het kon, knuffelen. En ik ben nog steeds heel kieskeurig over wie me aan mag raken.
Vreemde mensen durf ik meestal wel een kopje te geven, en ze mogen me ook nog wel één keertje over mijn hoofd aaien. Maar daar mee is het ook wel klaar. Want ik vind het niet kom-iel-foo dat mensen die niet de mijne zijn, me te lang aaien.

Mijn mensen

Ik heb twee mensen. Een mannetjes- en een vrouwtjesmens. Ik knuffel met allebei. En ik word dubbel geaaid!
Met mijn vrouw knuffel ik meestal buiten in mijn tuin, of op bed.
Buiten heb ik een stenen terras, en als mijn vrouw daar staat en me roept, kom ik altijd meteen naar haar toe. Meestal rol ik al snel op mijn rug, zodat ze mijn pluizige buik kan aaien.
Soms pakt ze dan mijn achterpoten en doet fietsbewegingen. Zo train ik ook nog mijn buikspieren!
In de zomer zitten mijn mensen vaak in mijn tuin, en zitten we met zijn drietjes op het grasveldje. Dat vind ik altijd erg gezellig, en dan ben ik altijd in de stemming om uitgebreid geaaid te worden. Of geborsteld, dat vind ik ook fijn. Als mijn vrouw me borstelt steekt ze éen hand naar voren en die was ik dan, terwijl zij mijn haar doet. Zo zien we er alletwee weer netjes uit.

Wappie

Op bed betekent voor mij ook knuffelen.
Ik slaap, nu het wat kouder en natter is, weer binnen. In de slaapkamer op het grote bed. Als ik dat wil, kijk ik naar mijn mensen en ga bij de slaapkamerdeur staan. Dan lopen ze al met me mee.
Ik wil graag dat ze dan eventjes naast me komen liggen op bed. Eerst ga ik heen en weer lopen over het bed, daarna ga ik op mijn buik liggen, en tot slot soms nog op mijn rug.
En dan wordt ik heerlijk geaaid.
Mijn man zegt vaak: “Steek je nou je tong naar me uit?”, maar dat is omdat ik door het aaien helemaal wappie ben geworden. Zo noemen wij dat. En als ik wappie ben, valt mijn tong vanzelf een beetje naar buiten.
En als ik héél erg wappie ben ga ik wel eens kwijlen. Maar goed, dat hoeft niet iedereen te weten toch?

Eskimoos

Mijn vrouw zei toen ik hier kwam wonen dat ik maar er aan moest wennen dat ik op mijn kop gekust wordt. Ze zei dat ze zich in alles aan me aan wilde passen, maar dat kussen moet nu eenmaal.
In het begin vond ik het eng. Maar ja, in het begin vond ik alles eng. Toen beet ik en krabde.
Maar nu vind het heerlijk om gekust te worden. Precies boven op mijn hoofd.
Mijn vrouw zegt weleens dat ik toch niet voor niks zo’n grote, platte, brede kop heb gekregen. Ik weet het niet hoor, zou dat echt zo zijn?
Als mijn vrouw een kusgeluidje maakt, steek ik mijn hoofd al omhoog en houd het schuin, zodat ze er makkelijk bij kan. En ik kus haar ook terug. Dan doe ik mijn mond een beetje open, en dan wrijf ik één keer links en één keer rechts langs haar neus. Met mijn mond. Zij geeft mij een paar kussen, en dan ik haar. Soms zegt ze dan: “Hè lekker Bolle, heb je net gegeten”. Ja, inderdaad, meestal wel.
Af en toe lik ik ook haar neus. Logisch, die steekt het meeste uit.
Bij mijn man was ik zijn handen elke ochtend, als hij me voor de eerste keer aait. Dan ruikt hij tenminste weer goed. En ik geef hem neusjes, als hij met zijn neus dicht bij de mijne komt. Dan zijn we samen Eskiemoos.

Wassen

Als mijn mensen een bepaalde plek op mijn rug aaien, ga ik me wassen. Elke keer weer.
Mijn vrouw vindt dat heel leuk, dus ze aait me daar meestal een aantal keren achter elkaar.
Mijn man zegt soms dat ze dat niet moet doen.
Maar ik denk altijd ach laat haar maar, als ze dat nou zo leuk vindt.
Mensen kunnen soms vreemde dingen grappig vinden, daar ben ik al lang aan gewend.

 

knufelen

Goed knuffelen

Ik vind aaien van mijn eigen mensen altijd wel prima, maar echt goed knuffelen is meer.
Goed knuffelen is dat je heeeel lang geaaid en gemasseerd wordt, met kusjes erbij, en overal, en heel aandachtig, en dat ik ook kusjes of neusjes geef, of likjes.
Dan ga ik heel hard spinnen, en steek mijn tong uit, en ik kwijl soms (nee hoor!).
Het is dat je bij elkaar hoort, en dat je elkaar lief vindt.

Dat had ik nou nooit gedacht, toen ik nog een zwerfkat was en altijd bang was voor mensen.
Maar nu zou ik het elke poes of kater aanraden, om te knuffelen met een mens!

Ik hou van rollen en wel hierom

 Alles moet hetzelfde zijn en blijven, behalve als ikzelf iets anders wil. Dat heb ik nou. Want ik rol elke avond.

Vroeger deed ik dat heel erg af en toe dan ging het haast per ongeluk.  Maar nou is dat anders.

Volgorde

ik vind dat het naar bed gaan elke avond in de goede volgorde moet. Dan weet je wat er gebeurt. Het is een heel gedoe bij mij thuis, mijn vrouw wil altijd ik weet niet wat doen. Je kunt ook gewoon gaan liggen denk ik dan maar dat snapt ze niet.
Ik wel.

Plank

Als ze eindelijk uit de badkamer komt, zit ik al klaar. Waar zit ik: bij mijn plank. Ik kijk haar aan en zij snapt wat ik wil. Dus ze komt dan bij me staan en gaat voorover hangen. Ik laat me dan heel langzaam op mijn zij vallen, of nou ja, ik ga gewoon liggen en zij kijkt. Dan doet zij weer wat. Ze steekt haar hand uit en friemelt achter mijn oor. Ik druk dan mijn kop in haar hand dan is het fijner.
En dan rol ik. Eerst een beetje anders  raak ik het oorfriemelen kwijt. Ik rol over mijn plank want die is van touw dus daar heb ik houvast aan en het is een soort aaien dat voel ik ook.
Dan ga ik vanzelf helemaal rollen van mijn ene zij op de andere. Zonder friemelen want ik voel nou het aaien van de plank.
Mijn vrouw staat er stil bij, want ik moet me toch concentreren.

Waarom

Waarom rol je zult u denken. Dat is omdat ik dan ’s avonds mijn snekjes heb gehad en een knuffel en alles voelt zo fijn en ik weet dat ik op bed weer een knuffel krijg dus ik voel me van binnen tevreden en misschien is dat wel geluk.

Boven

Maar ik kan niet de hele tijd rollen dat is ook weer zo dus als ik klaar ben, hou ik op. Ze zegt dan:  “Dat heb je goed gedaan Bertje, nou gaan we naar boven, naar de slaapkamer.” Kriebel achter mijn oor. Ik sta.
Moet u raden wie er het eerste de trap op is.

Serieus waar, dat komt volgens mij ook door die sportbrokken.

Loesje vertelt: Me kurzus en daarna…

cursus meditatie

Vorige week had ik me kurzus van me Meeditaasie en dat heb me wel heel erg geraakt in me hart. Het was drie dagen en ik had heel veel zeenuuw. Ik had het nog nooit gedaan en van me eigen wilde ik graag dat iedereen me kurzus zou begrijpen.

Ik moest veel naar de bak en me vrouw heb me extra tonijn gegeven om op me poten te blijven. Dat heb wel geholpen tegen de zeenuuw. En ik kreeg ook een kaart om me aan te moedigen. Die kan U op me footo zien.

Helpen

Me kurzus ging goed en ik voelde me eigen iedere dag beter. Dat ik wist wat ik moest doen om iedereen te helpen. Dat is belangrijk als je een kurzus geeft. Dat iedereen het snapt.

Leegte

En toen ineens was me kurzus voorbij en voelde ik in me buik dat het goed was. En ik voelde ook leegte. Toen heb ik tonijntaart gehad van me vrouw en ook sardiene. Ik voelde dat ik kon blijven eten van me eigen. Ik dacht dit is een diepere leegte. U weet ik ben een sensietieve poes. En een diepere leegte is geen hongerleegte. Ik voelde mij eigen anders.

Topsport

Ik moest ook veel slapen want me kurzus was vermoeiend voor me kop. Het was toch mentaale topsport en gelukkig was ik wel in me topform. Me vrouw heb me geholpen. Ik kreeg veel knuffels, lange aaien van me kop tot me staart. Ik moest spinnen en ik droomde van me Bert. Maar me vrouw had het ook over ze zwarte gat en dat ik daarvoor uit moet kijken. Als poes zou ik daar gemakkelijk in kunnen vallen. Gelooft U mij als ik zeg dat ik van me eigen nog nooit een zwart gat gezien heb. Ik moest erover nadenken. Ik dacht misschien hebben ze er wel inktvis. Maar dat heb ik nog nooit gegeten van me eigen.

Kriebele

Ik leerde dat ze zwarte gat een leegte is. Dat je dan niet goed meer weet wat je moet doen met je eigen. En dat je dan ook deepresief kan worden of lui. Me vrouw wil me daarvoor beschermen zegt ze. En me Bert zeg ook dat het belangrijk is dat ik me eigen blijf ontplooien. Ik dacht dat ik klaar was maar het is net als met me tonijn. Het blijft toch kriebele, dat je zin heb in nog een moot. En dat is goed want dan blijft alles van mij eigen in beweging. Misschien kan ik me vervolgkurzus gaan maken, dan kan ik blijven oefenen. En met oefenen blijft me kop in beweging.

Warme emoozie

cursus meditatieVan me eigen wil ik nog graag iets zeggen en het komt uit me hart. Dat U allemaal heb mee gedaan heb me geraakt. Ik voelde zoveel warme emoozie, dat heb me kracht gegeven om het te doen. Ik voelde durf en me zeenuuw veranderde in rieleks. Dank U wel voor U betrokken zijn.
Voor mij eigen was me kurzus ook een groote stap!

Liefs van Loesje