Dit gaat over een superspannend plan voor een kattenboek

kattenboek Dit gaat over een superspannend plan voor een kattenboek. Het idee is van mijn feesboekvriend Katrientje. Ik vond het meteen keigoed. Maar we hebben hulp nodig

We dat zijn dus Katrientje, en Loesje en ik. Wij gaan dat boek maken of nou ja eigenlijk niet.

Idee

Wat was het idee van Katrientje? Echt zo supersimpel en goed dat je denkt waarom is dat er nog niet. Ze zei dat er een boek moest komen van mijn vrienden waarin ze allemaal over hun leven en zichzelf vertelde. Iedereen een pagina. Met een foto. Zit je in een meerkathuishouden, dan krijg je ook meer paginaas. Of iedereen kan apart vertellen.

Het is dan een feel goed boek waardoor je een helehoop poezen en katers leert kennen. En ze hebben allemaal iets te vertellen waarvan je denkt wat leuk of dat wist ik geeneens.

En we hebben al een uitgever!!

Meedoen

Nou is Katrientje zestienplus jaar maar ze is superactief net een kitten denk ik soms. Dus nou doen er al bijna twintig katten mee.

En ik weet dat ik ook vrienden heb die hier alleen lezen, of van wie de vrouw mijn feesboekvriend is. Dan kun je ook meedoen.  Mail mij dan even dat is huiskaterbert  @ xs4all.nl en dan zonder de spaties. Dus mail me dan over hoeveel katten het gaat en of je een foto hebt of kunt laten maken dat moet zo’n zware foto zijn. Want het wordt een echt boek van papier. En ook je verhaal over wie je bent, hoe je leven is geweest en hoe je leven nu is.

Hoe doe je mee?

  • stuur me een meel dat je wilt meedoen dan heb ik overzicht
  • je bent een kat en je vertelt over je leven, hoe je woont, wat je belangrijk vindt, wat je hebt meegemaakt
  • lengte: minstens 1 bladzijde dus ongeveer 500 woorden
  • ben je een meerkathuishouden dan heb je meer woorden
  • er moet een keizware foto bij die op papier gedrukt kan worden (300 dpi)

Als je moeite hebt met schrijven of je hebt opeens heel erg veel geschreven of je weet het niet meer, mail mij dan ook even dan komen we er samen wel uit.

mijn mail is: huiskaterbert   @ xs4all.nl en dan alles aan elkaar.

O ja we hopen dat het in november uitkomt dat is best snel en dan moeten er ook vrienden meedoen. (Ik denk nou ook aan Bolle ik weet dat je dit leest!!)

Loesje vertelt: als me vrouw gaat werken

loesje vertelt
De tas van me vrouw als ze gaat werken

Soms vragen mensen mij hoe het er bij me thuis aan toe gaat. Ik woon met een vrouw en met Floris en Zusje.

Ik moest er over nadenken want soms is me leven ook vanzelfsprekend. Dat ik er niet meer bij stil sta, dat ik gewend ben. Dan is me leven gewoon, dat is het fijnst.

Zalm kan ook

Toen ik hier kwam wonen moest ik alles nog leren. Over de regels in huis en ik moest me plaats weten. Floris is de baas, dat voelde ik meteen. Me vrouw denkt dat ze de baas is, maar dat is anders. Ze is heel lief voor ons en ze geeft ons lekker eten. Van me eigen houd ik van tonijn, dat heb ik wel gezegd toen ik hier kwam wonen. Zalm kan ook nog wel. Me vrouw snapt dat.

In de war

Ik was een paar dagen hier, toen op een avond gebeurde het. We kregen een lekkere snack en ik liep de trap op naar boven. Oooh me vrouw riep me terug, ik snapte het niet. Ze had een grote tas op haar rug en ze zei dat ze ging werken? Ik wist niet wat dat was, werken? Ging ze eten maken? Tonijn vangen? Ze gaf ons een knuffel en ze zei dat ze heel veel van ons hield. Toen deed ze de voordeur open en weer dicht. Ik zag haar niet meer. Ik moest hard en veel miaaauwen. Ik was in de war.

Loesje vertelt
Ik moest heel hard en veel miaauwen

De hele nacht heb ik bij de voordeur gelegen, ik voelde zoveel emozies, waarom ging ze weg? Ik snapte het niet, ik voelde pijn in me hartje. Zou ze nog terugkomen? Zou ze ons verlaten hebben? Ik voelde bang en ik kon niet eten. Alles was al op, ik had geschrokt en ik hoefde toch niet te spugen. Ik was gespannen en ook onzeker. Ik kende het niet dat me vrouw als het donker is weg gaat. Me vrouw kwam gelukkig wel weer thuis. Het was al licht. We kregen knuffels en eten en toen ging me vrouw slapen. Ik snapte het niet maar ik ben toch bij haar gaan liggen. Ik woonde toen met Floris en Bart, zij vonden het gewoon. Ik voelde emo en ik was me weg kwijt.

In de nacht

Me vrouw vertelde me later dat ze meestal in de nacht werkt. Bij mensen die het leven moeilijk vinden en hulp nodig hebben. Ze vertelde ook dat ze anders geen eten voor ons kan kopen. Ooooh maar ik kan niet zonder tonijn van me eigen. Maar ik moest toch wennen. Dat ik in twee werelden leef maar het is toch één leven. Het is me eigen leven.

Kompjuutertijd

Nu ben ik gewend en ik doe mezelf ontplooien. Ik heb veel geleerd. Ik zorg ook voor me broer en soms voor me zusje, maar die is heel druk. Ik heb nu ook meer kompjuutertijd gekregen. Oooh soms ga ik s’nachts schrijven, dan ben ik net als me vrouw. Dan ben ik een werkende poes.
Maar het fijnst is toch gewoon. Als me vrouw thuis is en we kunnen knuffelen. Dat ik haar hoor zingen en dat ik weet, het is goed. In de kast staat tonijn, ik ben veilig en ze houdt van mij.

Liefs van Loesje

interview met kater Jimmy en zijn vrouw Emmy

 Jimmy is mijn Feesboekvriend.  Hij houdt ook van ontspannen en we lijken op elkaar. Ik vroeg hem en zijn vrouw Emmy om een interview en ze wilden meedoen!! Hier komt het.

Hoe heeft u Jimmy ontmoet? Vertelt u dat ook zo graag aan hem?

Ja, en dan vertel ik dit verhaal. Ik zag je voor het eerst toen ik twee weken na je geboorte bij je moeder en je broertje en twee zusjes mocht komen kijken. Ze hadden me gevraagd wat ik het liefste had en ik had geantwoord een vrouwtje.
Bij jullie ben ik op de grond gaan zitten en ik heb jullie allemaal bekeken… en jullie mij ook… wat waren jullie lief.
Jij vond het toch wel reuze interesant wat ik nu was en je kwam al vlug kijken. Je probeerde op mijn benen te klimmen en toen je daar eenmaal was probeerde je via mijn buik naar boven te klimmen.

Ahhhhh wat een lieverd zei ik meteen. Jij vond me geloof ik ook  lief want je kroop in het kuiltje van mijn elleboog en viel daar vredig in slaap. Je had dan ook een hele dagtaak er op zitten!
Jaaaaaaaaaaa deze neem ik.

Nu zeiden de mensen van wie je was: “dit is een mannentje en hij heeft duidelijk jouw uitgekozen… maar je moet nog even geduld hebben want hij moet nog heel veel leren van zijn mamsie.” Drie weken later kreeg ik een triest telefoontje. Jouw mamsie was over de regenboogbrug gegaan en wat ze nu met jouw moesten, wisten ze niet goed.
Ik heb als een speer vervoer geregeld en ben naar jullie toe gegaan. Daar lag je mamsie en ja zat te piepen om haar aandacht.
Na nog even met de mensen gesproken te hebben pakte ik je op en liet je nog even aan je mamsie ruiken terwijl ik haar een belofte deed: “Mamsie ik zal super goed voor hem zorgen.”

Ik nam je in mijn armen en het piepen werd al snel zachter stiller. Je kroop in mijn nek en vond dat wel een lekker plekje.
Thuis aangekomen mocht je alles zelf verkennen. Het was nu tenslotte ook jouw huis.
Je kon nog niet veel want je was zo klein. Met heel veel geduld en liefde heb ik je geleerd brokjes met vocht te eten en op de kattenbak te gaan. Zo ben je geworden wat je nu bent:
een superlieve kater die ook heel vaak bezorgd is om zijn vrouwtje.

Jimmy, nu een vraag aan jou. Kun je iets over je leven van nu vertellen?

Ik  weet niet veel meer van vroeger af maar ik vind me vrouwtje super lief. Mijn vrouwtje heeft zoals ze dat zelf altijd zegt die stomme pijn. Ik weet niet wat dat is maar vind het niet leuk. Als ik merk dat vrouwtje pijn heeft, kruip ik altijd dicht bij haar en probeer haar zo te troosten. Dan  wil ik liever niet spelen omdat ik bang ben dat ik haar  pijn doe maar als zeje met een lintje of zoiets komt dan doe ik wel eventjes mee.

Op een goede dag  kijk ik uit het raam of zit op het balkon de boel in de gaten te houden.
Ik krijg elke dag vleesje uit een zakje want dat vind ik superlekker. Ook krijg ik brokjes en als vrouwtje even weggaat, krijg ik altijd kattensnoepjes zodat ik weet dat ze terug komt.

’s Avonds als vrouwtje naar bed gaat, spring ik ook vlug in bed en ga het vrouwtje een beetje plagen. Lekker op haar plekje liggen, dat mag meestal wel even hoor, maar dan zegt het vrouwtje: “schuif eens op lieverd want dan kan ik er ook bij.” D

Dat is iets wat ik niet altijd snap. Soms wil ik het ook niet snappen, dat is mijn spelletje.

Wweet je wat ik ook lekker vind? Water uit de kraan. Zo lekker vers, mmmmmzaliggggggg Daar kan ik  wel  drie, vier keer per dag van drinken.

Als ik in de keuken zit en vrouwtje heeft dat niet in de gaten, ga ik altijd kijken waar ze blijft Ik blijf net zo lang tegen haar aan wrijven tot ze snapt wat ik bedoel. Meestal vraagt ze: “Wat is er lieverd? Laat het me maar zie.” En dan huppp ren ik naar de keuken.

Ik ben nu acht jaar en ik kan me eigenlijk geen leven meer zonder vrouwtje voorstellen. Maar laatst was ze een nachtje weg en daar was ik toch wel boos om. Toen ze de volgende dag terugkwam, deed ik net of ik haar niet zag. Ik ging expres met mijn rug naar haar toe zitten en dat heb ik zeker wel een minuut volgehouden. Goed hè, nu weet ze tenminste dat ik het niet leuk vond.

Wat ik ook zo lekker en leuk vind is pompen. Dat doe ik elke dag en soms ook ’s nachts. Ze wordt weleens wakker en vraagt ze vriendelijk: “Moet dat nu Jimmy?”
Ik wil nog heeeeeeeeeeel langggg bij vrouwtje blijven.

Emmy kunt u nog iets uit uw leven samen vertellen?

Ho ho, Jimmy nu mag ik weer.
Ik heb je dus leren eten en op de kattenbak leren gaan maar ik heb je ook geleerd dat je als je speelt of bij me ligt niet je nageltjes moet gebruiken. Dan kun je soms iemand pijn  doen. Gelukkig weet je dat heel goed. Maar heel soms als de wijkverpleging of de huishoudelijke hulp over je rug aaien, voel je pijn vanwege je artrose. En dan doe je even lelijk. Dat snap ik best, hoor. Een minuutje later kom je al sorry zeggen door met je kopje langs hun benen te aaien.

Dankjulliewel voor dit interview!!

 

Gelukkig met één oor, het kan

een oor   Je ziet het meteen. Deze jonge poes mist een oor.  Ze werd geboren met een oor aan elke kant van haar kop, maar toen werd het leven moeilijk. Nu woont Vesper – zo heet ze – bij haar mensen. Die hebben haar ook zo mooi op de foto gezet. Dan weet je meteen: ze houden van Vesper.

Wie nog een keertje kijkt, ziet ook dat andere: twee verschillende kleuren oog.

Begin

Het prille begin van Vespers leven moet moeilijk geweest zijn. Ze was pas zes weken oud, toen ze zich onder een auto schuil hield, ergens in een parkeergarage.  Daar vond een vrouw haar. De vrouw bracht haar water en snacks, maar het kleine poesje durfde niet zo goed onder de auto uit te komen. De wereld daarbuiten was te groot voor haar.

Maar de vrouw wilde het toch. Ze had gezien dat er iets met een oortje van het kitten was.

Met hulp van twee dierenartsen lukte het eindelijk om het bange kitten onder de auto uit te krijgen. Ze moest meteen door naar het dierenziekenhuis.

Ziekenhuis

In het ziekennhuis wisten ze dat er maar één oplossing was: het oortje moest eraf. De operatie ging goed en ze mocht met de vrouw mee naar huis.

Herstellen duurde langer dan ze dachten.  Vesper hield ook op een dag op met eten en spelen. Ze moest terug naar het ziekenhuis.

Daar ontdekten ze dat Vesper chronische ziekten had, onder andere leukemie. Dus ze zou niet heel erg oud worden. Haar mensen vonden het heel erg maar ze wisten ook wat ze moesten doen: heel veel liefde geven en een veilig thuis. En dat doen ze dus.

Voorbeeld

Vesper heeft best problemen: soms valt ze om want altijd recht lopen is moeilijk. Maar ze is altijd in een goed humeur en ze speelt en rent en springt als een gewone jonge poes. Ze is ondeugend en lief, en haar mensen zijn superblij met haar.  Ze vinden haar een voorbeeld van hoe je moet leven.

En dat ze niet heel oud wordt? Ze zijn blij met elke dag dat Vesper er wèl is. Voor elke ochtend dat ze wakker worden omdat er iemand in hun tenen bijt. Voor elke keer dat een klusje langer duurt omdat er een jonge poes komt meehelpen. Voor elke keer dat ze niet alleen naar de badkamer kunnen omdat er iemand mee wil.  Zij zijn gelukkig en Vesper is dat ook.

(bron: Lovemeow.com)

Is het zielig als je de enige kat in huis bent?

enige kat Is het zielig als je de enige kat in huis bent? Daar dacht ik weer over na. Want Loesje schrijft dat ze met meer katten woont en dat ze het heeft geleerd, hoe dat moet bedoel ik.

En toen dacht ik of ik dat ook wilde. Misschien is het fijn na het wennen.

Maar ik wil het liever niet.

Andere katten

Vroeger toen ik nog in het asiel woonde, kreeg ik best vaak tijd om vrij rond te lopen. Ze hadden daar een buiten. Ik liep er niet alleen er waren ook andere katers en poezen. Daar kon ik wel tegen ik bedoel dat ik geen ruzie maakte maar ik wilde ook geen vrienden maken. Ik was nogal op mezelf.

Misschien ook omdat ik van binnen alles niet zo goed wist. Want ik kwam van de straat af en daar was alles moeilijk geweest, dus als je dan binnen zit bemoei je je liever niet met de rest, je kunt nooit weten. Ik was dus nog een beetje straatkater.

Die andere katten, nee.

Thuis

Nou en toen kwam ik hier. Hier, dat is in dit huis met kamers en trappen en er is één mens dat is een vrouw en wij wonen dus samen. Er zijn geen andere dieren.

Soms gaat mijn vrouw weg, ze zegt dat ze geld voor brokjes moet verdienen. Ik heb liever dat ze thuis blijft.

Met haar kan ik wel samen zijn. Een vrouw is toch anders dan een kat. Van binnen voel ik me nou ook zekerder, dat is omdat ik snap hoe het leven hier gaat. Elke dag is bijna hetzelfde als de andere dus dat is goed.

Ander

Daarom wil ik er ook niemand anders bij. Mijn leven is nou rustig en ik voel me veilig en het is zij en ik samen en dat is serieus waar genoeg voor mij.