Dit gaat over een superspannend plan voor een kattenboek

 Updeet

Het boek wordt supergaaf!! We hebben nou nog plaats voor verhalen van tien katten over hun leven. Dus als je mee wilt doen, meld je snel aan. Hieronder staat hoe het moet.

Wegens mijn operatie en de revalidinges gaat het boek nou uitkomen begin april 2019, dus dat is tegen Moederdag want dat is 12 mei.

Over het boek

Dit gaat over een superspannend plan voor een kattenboek. Het idee is van mijn feesboekvriend Katrientje. Ik vond het meteen keigoed. Maar we hebben hulp nodig

We dat zijn dus Katrientje, en Loesje en ik. Wij gaan dat boek maken of nou ja eigenlijk niet.

Idee

Wat was het idee van Katrientje? Echt zo supersimpel en goed dat je denkt waarom is dat er nog niet. Ze zei dat er een boek moest komen van mijn vrienden waarin ze allemaal over hun leven en zichzelf vertelde. Iedereen een pagina. Met een foto. Zit je in een meerkathuishouden, dan krijg je ook meer paginaas. Of iedereen kan apart vertellen.

Het is dan een feel goed boek waardoor je een helehoop poezen en katers leert kennen. En ze hebben allemaal iets te vertellen waarvan je denkt wat leuk of dat wist ik geeneens.

En we hebben al een uitgever!!

Meedoen

Nou is Katrientje zestienplus jaar maar ze is superactief net een kitten denk ik soms. Dus nou doen er al bijna twintig katten mee.

En ik weet dat ik ook vrienden heb die hier alleen lezen, of van wie de vrouw mijn feesboekvriend is. Dan kun je ook meedoen.  Mail mij dan even dat is huiskaterbert  @ xs4all.nl en dan zonder de spaties. Dus mail me dan over hoeveel katten het gaat en of je een foto hebt of kunt laten maken dat moet zo’n zware foto zijn. Want het wordt een echt boek van papier. En ook je verhaal over wie je bent, hoe je leven is geweest en hoe je leven nu is.

Hoe doe je mee?

  • stuur me een meel dat je wilt meedoen dan heb ik overzicht
  • je bent een kat en je vertelt over je leven, hoe je woont, wat je belangrijk vindt, wat je hebt meegemaakt
  • je bent op Feesboek of via mijn site vriend van mij of Loesje of Katrien
  • lengte: minstens 1 bladzijde dus ongeveer 500 woorden
  • ben je een meerkathuishouden dan heb je meer woorden
  • er moet een keizware foto bij die op papier gedrukt kan worden (300 dpi)

Als je moeite hebt met schrijven of je hebt opeens heel erg veel geschreven of je weet het niet meer, mail mij dan ook even dan komen we er samen wel uit.

Hoe maak je een keizware foto?

Met een fototoestel. En als je alleen een telefoon hebt moet er iets met de instellingen gedaan worden. De foto moet echt minstens 1 mb zijn liever meer.

mijn mail is: huiskaterbert   @ xs4all.nl en dan alles aan elkaar.

O ja we hopen dat het in november uitkomt dat is best snel en dan moeten er ook vrienden meedoen. (Ik denk nou ook aan Bolle ik weet dat je dit leest!!)

Interview met de roodwitte kater Cornelis

Hoi Cornelis! Deze mooie kater is naar mij genoemd. Hij zit in het asiel. Heb ik ook meegemaakt. Met hulo van mijn vriend Bram kon ik Cornelis interviewen.

Cornelis, volgens mij heb je best veel meegemaakt al. Je bent nou veilig maar je kijkt nog sip. Wat is er gebeurd?

Nou Bert, ik woonde op straat en deed daar mijn ding toen ik eten rook. Dus hup, ik op dat eten af want dat rook lekker. Volgens mij was er iets raars want toen ik naar dat eten ging zat ik ineens in een kooi. Nou ik vond dat niet zo leuk en was hier best van geschrokken. Zit je daar te eten en ineens ga je ergens heen.
Toen deden ze een kijken of ik iets in mijn nek had en toen zeiden ze nee. Daarna zei een vrouw: ‘Dit wordt Cornelis, vernoemd naar Adelbert Cornelis omdat ik denk dat hij ook een hele dappere huiskater kan zijn!’. Nou dat ben ik dan, Cornelis. Nu ben ik twee jaar en in augustus word ik drie!

Of ik dapper ben, weet ik niet Cornelis. Wel dat ik nou een thuis heb en dat gun ik jou ook. Alleen ik hoor dat je bijt. Waarom doe je dat?

Omdat ik best bang ben. Er gebeurt van alles en ik vindt het helemaal niet leuk. Het is niet veilig. Elke keer komen ze en dan moeten ze in mijn hok zijn en dat wil ik niet. Als ik dus blaas en mep weten de meesten wel dat ze mij met rust moeten laten. Alleen sommige moeten dan toch nog iets met me en dan bijt ik omdat ik bang ben. Toen ze mij uit de kooi haalde, keken ze of ik een meneer was… nou ja! Ik natuurlijk grommen en bijten. Daarna kreeg ik wel vlees dus wat ik nou gedaan heb ik snap ik nog niet.

Volgens mij ben je in treening. Dat had ik ook in het asiel. Dat ze je van alles leren. Wat leer jij allemaal?

Eerst mag ik leren wat binnen zijn is. Dat er meubels zijn en dat er altijd eten en drinken is. Dat is ook even genoeg voor nu. Misschien dat ik later meer wil maar dat weet ik nog niet. Hier hoef ik niet te scharrelen en te stelen. En ik hoef ook niet boos te doen als iemand anders mijn eten wil want hier staan heel veel bakjes met brokjes, elke dag!!

Hoe is dat voor je, Cornelis?

Moeilijk. Ik snap niet waarom dit zo is. Ik vind het lekker maar ook raar. Ik denk dat ik dat moet leren. Er zijn andere dingen dan op straat. We hebben bedjes en dozen en mandjes en speeltjes en we kunnen buiten kijken. Er komen mensen binnen lopen. We krijgen elke keer andere kleedjes en zo. Raar hoor. Dat had ik buiten niet.

Mensen komen ook knuffelen!!

Wat is knuffelen? Spelen kan ik denk ik wel maar dan moet ik in de mood zijn. Ik doe blazen, telt dat ook?

Een beetje.  Als je genoeg hebt geleerd, ga je op zoek naar een eigen huis. Wat zou dan ideaal zijn?

Rust en veiligheid. Dat ik niet meer de straat op hoef. En al die drukke dingen wil ik ook niet. Vlees wil ik wel. want dat vind ik gewoon lekker. Maar je mag niet kijken als ik eet, oké, want dat vind ik niet fijn.

Dankjewel voor dit interview, Cornelis. Wat tof dat je zo eerlijk durfde te zijn en het gaat vast in orde komen, je bent nou van alles aan het ontdekken. Dankjewel ook aan mijn katervriend Bram voor de hulp bij het interview.

Oja Cornelis woont nou bij de Hokazo dus als u denkt ik heb straks wel een rustig mandje: klik hier.

Katrientje over: flieft zijn

verliefd

Vandaag ga ik het heb over flieft zijn. Jullie weet… ikjes heb furkeer. JES JES!!! Ooooh hij isse zo knap en lief en een djentelmen en hij is een sieper met streepies. En hij heet Floris.

Kreekels

Jullie weten, ikjes had eerst een andere. Maar ikjes hoorde nooit wat van hem. Altijd moest het van mij afkoom. Dus op een dag besloot ikjes hem geen bericht meer te stuur om te kijken of ik wat hoorde.
Nou… de kreekels tjirpte maandenlang, en toen had ikjes er genoeg van. Ik schreef hem een bericht dat het uit was. Kreeg ik een oke terug. Ik zat echt met open bek te kijk. Oké??? Wat stelde de liefde dan voor tussen ons? Bah… wat wasse ikjes telleeurgenogwat.
Ik zat dagenlang met vrouw te praat. Zij zat ook van dat hij mijn traantjes niet waard was.

Paard

Ooooh ik ging mij op mijn werkjes storten. Afterall… ik ben Bertje’s sekreettaresse voor ons boek en ik ben muizenbeheerster en gehaktballetjestestster. Alle drie behoorlijke drukke baantjes.
Daarbij ben ik ook provesjoneel zangeres. Eigenlijk zingerzongraiter, maar een kniesoor die zig daar drukjes om maakt.
Ook benne ikjes prinses. Oooh nu ikjes verkeer hebt maakt dat Floris prins? Ooooh dat zou koel zijn. Dan is Floris mijn prins zonder wit paard. Want waarom heb je een paard nodig? Hij kan toch zelf loop?

Flindurtjes

Weet jullie trauwens hoe ikjes verkeer had gevraagd? Ooooh dat wasse zo rrrromanties. Ik meelde naar Loes, mijn soolzusje. Mijn hartjesvriendin. Datte ikjes Floris opje-eens zo leuk vond. Ik was best een beetje bang. Ooooh want zouden Loes en Soolvrouw het wel goed vinden? Ooooh met knikkende knietjes schreef ik de meel.

Ooooh toen kreeg ik bericht terug. Ooooooh wat was ik gelukkig. Ik voelde iets in mijn buikje. Het kriebelde. Zo raar.
Ik zei tegen vrouw dus dat ikjes kriebeltjes voelde. Toen zei vrouw dat ik flindurtjes in mijn buikje had. HUH? Hoe kan dat nou? Er zijn nog niet eens flindurtjes. Raar he?
Maar wat ikjes me eggieswaar af vraag… hoe koom die vlindurtjes in mijn buik?

Blei

Ikjes weet niet hoe lang onze liefde zal duren. Wij zijn al beiden 17 jaar. We zitten in de herfst van ons leven. We gaan dus ook intens van onze liefd genieten met hopelijk alleen maar zonnige en warme dagen. Ikjes hoop dat jullie allemaal blei voor ons zijn. En voor iedereen die bang is dat ikjes Loesje vergeet… ooooh echt niet. Mijn hartje is groot genoeg voor veel meer liefde. En Loeselien blijft mijn hartjessoolzusdinnetje.
En ikjes blijf ook van iedereentjes hauwe. Voor evve en evve.
Zoals de zanger van Kwien ooit zong… dies awr ze dees of auwer laifs.

Liefs
Katrien (verliefd prinsesje van beroep)

Wat mijn enige echte talent is

talent

Ik ben een eenvoudige ex-asielkater maar ik heb wel een talent en dat is dat ik kan genieten. Heel erg intens en supergoed. Daar moet ik wel iets bij vertellen.

Wat is een talent, zult u zeggen. Dat is dat je iets kunt en dat gaat goed en het is gemakkelijk. Dus je bent er niet onzeker in. Het lukt altijd. En je vindt het fijn.

Onzeker

Nou ben ik van mezelf onzeker, dat is gewoon zo en dat blijft misschien voor altijd zo. Dus ik ben gauw bang. Er is een geluid waarvan ik schrik en dan weet ik het niet meer. Of mijn vrouw is gespannen en dan voel ik me raar want misschien heb ik iets stoms gedaan en wat moet ik dan doen. Of er komen monteurs dat is helemaal erg.

Voor mij kan het gewone leven dus best moeilijk zijn. Omdat ik het niet zo goed snap of weet allemaal. Dus mijn vrouw zorgt ervoor dat de ene dag zoveel mogelijk op de andere lijkt, dan heb ik houvast. Steun van thuis is heel belangrijk als je onzeker bent.

Zeker

Maar ik kan toevallig wel iets heel goed. Dat heeft mijn vrouw me uitgelegd. Ik kan heel goed genieten en dat is een talent. Dat zegt ze. Dus ik ben een kater met een talent en daar ben ik eigenlijk best trots op. Ik kan iets.

Nou zal ik een paar voorbeelden geven.

  • als ik in de zon lig dan ga ik helemaal rekken en strekken en zuchten en dan rieleks ik superdiep en dan voel ik me gelukkig
  • bij het aaien vind ik het al fijn als mijn vrouw alleen een hand op me legt en dat we elkaar dan aankijken dan voel ik me samen met elkaar
  • elke avond eten we thuis samen, zij van haar bord en ik van het mijne, en daarna krijg ik een na-het-eten knuffel dat is een gewoonte en dan ga ik nasmakken en zo duurt het avondeeten superlekkerlang

Het is dus dat de gewone dingen eigenlijk heel erg fijn zijn vanwege dat ik er echt van kan genieten. Dat is mijn talent.

kater Bolle over: sjips van mensen en mezelf

kater Bolle

Soms eten mijn mensen ’s avonds sjips, uit een bakje. Ik vind dat heel lekker ruiken en probeer altijd aan die sjips te likken.  Maar dat mag ik niet, want het is niet goed voor me. Zeggen mijn mensen.
Volgens mij zijn sjips voor niemand echt goed. Maar wel lekker!

Eigen sjip

Mijn vrouw zegt altijd dat ik mijn eigen sjip heb, dus dat ik niet de hare hoef te pikken.
Mijn sjip zit onder mijn huid, bij mijn schouder. Je kunt hem niet eten, en ik heb hem altijd bij me.
Het is een klein dingetje waar een nummer opstaat. Dierendokters, of mensen van de dierenambulans, hebben een apparaat waarmee ze die sjip kunnen bekijken. Zo zien ze welk nummer er op staat. En bij dat nummer staan mijn adres en mijn telefoonnummer.
Dat is hetzelfde als van mijn mensen. Vind je dat niet toevallig?

Bandje

Kijk, ik weet natuurlijk zelf heel goed wie ik ben en waar ik woon.  Maar mijn mensen hebben me uitgelegd dat ik een sjip heb voor als ik verdwaald raak, en niet meer weet hoe ik naar huis kan lopen. Of als ik misschien gewond ben.
O, ik hoop maar zó dat dat nooit gebeurt!

Ik zou natuurlijk ook een bandje om kunnen, met mijn adres enzo er op. Net als Pop, Beer en mijn Molletje. Zij hadden een bandje om. Met daaraan een plestik penning met hun naam en telefoonnummer.  Je kon die penning makkelijk lezen, ook als je niet heel dichtbij ze was.
Want Pop, Beer en Mol lieten zich niet zomaar aaien door vreemde mensen. Dus was het belangrijk dat je hun telefoonnummer kon lezen, ook als ze op een afstandje waren.

De geps

Maar niet elke kat een vindt bandje prettig.
Pop heeft een hele hoop bandjes kwijt gemaakt. Dan had hij net een nieuw bandje om en ging naar buiten. Even later kwam hij heel trots terug om te laten zien dat zijn bandje weg was.
Je kunt blijven haken aan je bandje, dat kan best gevaarlijk zijn. Dat je bandje blijft haken achter een tak ofzo. Dan zit je vast aan die tak. In een boom misschien wel.
Dus daarom zit er een soort geps (een gesp, volgens mijn vrouw) aan dat bandje. En die gaat makkelijk open, zodat je bandje opengaat. Dat had Pop dus ontdekt, van die geps.

Geen nek

Toen ik hier kwam wonen hadden mijn mensen het erover of ik ook een bandje moest.  Maar ze durfden het nog niet te doen. Omdat ik best hard kon bijten en krabben.
Na een tijdje zei mijn man dat ik geeneens een bandje om kon. Omdat ik geen nek heb.
Ik wist helemaal niet dat je een nek nodig hebt! Er zit wel een heel klein stukje tussen mijn hoofd en mijn schouders, maar dat is breder dan mijn hoofd.
Ik heb het altijd zonder nek gedaan, en dat bevalt me prima.
Maar gelukkig hoefde ik daarom geen bandje.

Verplicht

kater BolleMijn vrouw vertelde me dat elke hond een sjip moet hebben, maar katten nog niet.
Terwijl het juist goed zou zijn als het ver-plicht wordt. Dat betekent dat het MOET.
Ze zei dat mensen dan misschien ook wat beter gaan nadenken voordat ze een kat in huis nemen.
Je gelooft het niet, maar soms kiezen mensen voor een kat, en hebben er na een tijdje ineens geen zin meer in. Dan zetten ze die kat zomaar op straat.
Of ze verhuizen, en laten de kat achter. Dat mag toch niet!
Als elke kat een sjip heeft, zou altijd bekend zijn waar en bij wie die kat ooit woonde. Waarschijnlijk wil die kat dan een ander huis, denk ik. Maar dat kan ook, natuurlijk. Want het adres op de sjip kan ook veranderd worden.
Als een kat verdwaald is, en wel weer naar huis wil, kan de kat terug naar huis omdat op de sjip staat waar dat was. Zo zouden er na een tijd minder zwerfkatten komen.

Beebies

Met die sjip zou de kat ook ver-plicht geholpen moeten worden. Je weet wel, dat is van dat kindertjes krijgen enzo.
Want sommige mensen laten een dameskat steeds maar beebies krijgen , en die verkopen ze dan aan wie ze maar wil hebben. Of ze doen ze doodmaken. Echt waar. Dat is natuurlijk heel erg zielig. Voor de mama en voor de kindertjes.
En er zijn ook al heel veel kindertjes. Zoveel, dat het asiel er in de lente altijd vol mee zit.
Mensen willen vaak persee een kitten, omdat ze dat leuk vinden. Dat is ook zo.

Ouder

Kinderkatjes zijn superleuk, zeker weten. Maar ze worden vanzelf ouder. En dan?  Nou, dat zal ik je vertellen: dan worden ze elk jaar NOG leuker en mooier en slimmer!
Kijk maar naar mij. En naar Bert. En naar Loesje. En naar Katrientje. En naar Jip. En naar Vlo.
En ga zo maar door. Dus dat lijkt me wel duidelijk.

Mijn mensen weten inmiddels dat ik nooit echt heel ver weg ga.  Ik ben geen avonturier meer, dat was ik al lang genoeg toen ik rondzwierf. Meestal blijf ik in mijn eigen tuin, of ik ga even het schuurtje op. Ik luister als ik geroepen word, en kom meteen aanlopen.
En toch heb ik een sjip. Voor als het ooit nodig is.
Maar die andere, lekkere sjips krijg ik nog steeds niet. Jammer. Maar ik blijf proberen om er aan te likken!

Waarom ik gisteren twee keer avondeten kreeg

avondeten

Gisteren kreeg ik kip voor mijn avondeten. Het was heel erg lekker. Normaal ga ik dan op de bank liggen om na te smakken. Maar nou niet.

Onrustig

Ik weet niet wat het was, maar ik kon niet liggen. Iets in mij zei niet-doen dus ik deed het niet. Wat deed ik allemaal wel:

  • ik liep rond en ik ging ergens in de huiskamer op het tapijt zitten te zitten
  • ik miauwde en keek mijn vrouw aan
  • ik probeerde te liggen maar dat lukte niet dus toen ging ik weer lopen
  • ik at bijna al mjn brokjes op
  • aaien vond ik maar even fijn dan niet meer
  • ik keek naar de deur die naar de keuken gaat en toen naar mijn vrouw

Ik was gewoon onrustig. Mijn vrouw zei: Bert, dit is een nieuwe situatie. En ze legde het uit en ik snapte het ook.

Trek

Nou weet ik dat er lekkere trek bestaat dat is als je sneks wilt. En je hebt serieuze trek dat is dat je geen honger hebt maar je hebt gewoon nog niet genoeg op. Dat had ik dus.  Ik snapte het geeneens hoe het kon. Maar het was zo.

Bordje

Mijn vrouw ging naar de keuken en ze maakte weer een bordje met kip voor me. Het was precies hetzelfde als het eerste bordje en het smaakte heel erg lekker. Dus ik at het helemaal leeg. Daarna kon ik wel op de bank liggen, en ik kreeg knuffels.
“Je had zo’n trek,” zei mijn vrouw, “dat je onrustig was. En dan heb je wat extra’s nodig Bert. Echte trek is echte trek.”
Ze aaide me en toen voelde ik me steeds rustiger in mezelf worden en daarna kon ik nasmakken, toen was alles in orde.

Dit was de allereerste keer van mijn leven dat ik twee keer avondeten kreeg.