Category Archives: interviews de poezenwereld

Vandaag in de spotlight: Joy

JoyJoy (geboren rond 17 maart 2018) is afgestaan, omdat ze haar baasjes ‘zomaar’ aanviel en met een baby op komst vonden ze dat geen verantwoorde situatie. Dat klinkt heftig, maar we krijgen wel vaker katjes die om die reden worden afgestaan en gelukkig blijkt het in de praktijk vrijwel altijd erg mee te vallen.

(Joy en haar verhaal vind je op hokazo.nl)

Wat nodig is

Dat wil zeggen… als we het katje in kwestie eenmaal goed hebben leren kennen en weten waar haar voor- en afkeuren liggen en vooral waar ze nou echt behoefte aan heeft en waarom het in het vorige thuis zo mis is gegaan. Want vaak is het toch een kwestie van miscommunicatie, van elkaar niet begrijpen en vooral niet (kunnen) bieden wat nodig is.

Joy was in de eerste weken bij ons echt stikchagrijnig, zat zo’n beetje vastgeplakt aan één plankje aan de muur en reageerde enorm heftig op elke toenaderingspoging. Haar gedrag was best indrukwekkend, eerlijk is eerlijk. Dus gaven we Joy de rust en de ruimte die ze nodig had en bemoeide ons niet te veel met haar. We hadden geduld en het allerbelangrijkste was dat Joy zou ontspannen. Dat gebeurde (achteraf gezien) gelukkig redelijk snel. Het feit dat Joy dol is op lekker eten, heeft er overigens zeker toe bijgedragen dat ze ons wat milder gezind werd.

Pleeggezin

En hoewel Joy het in het asiel eigenlijk heel goed deed, is ze op enig moment toch naar een pleeggezin verhuisd. We gunden haar een rustige, huiselijk omgeving.

Dit zegt haar pleegmama over haar:

Joy“Deze bijzondere en actieve dame heeft haar gebruiksaanwijzing. Joy kan, als ze het er niet mee eens is, een beet geven. Dit wordt minder nu ik weet wat ze graag wil en nodig heeft. Je moet haar gedrag dus goed kunnen lezen, dit lukt als je haar beter kent want dan zie je de nieuwsgierige, grappige, lieve en de lekker eigenwijze Joy…
Joy is een poes die echt heel graag bij je is, ze volgt me op de voet overal in huis. Ze ligt graag op schoot en aaien en knuffelen vindt Joy heel fijn! Maar als het genoeg is geeft ze dit aan, ze spant dan haar lijfje aan, haar staart begint te zwiepen en haar oren houdt ze platter. Negeer je de signalen van Joy dan zal ze je een beet geven, niet hard maar wel duidelijk! Die momenten van overprikkeling zullen minder worden als Joy meer ontspannen wordt, zich op haar gemak voelt en vertrouwen krijgt in haar omgeving en de mensen om haar heen.”

Rustig thuis

Door omstandigheden zit Joy inmiddels weer in het asiel en zijn we hard op zoek naar dat ene gouden mandje voor onze kanjer.

We zoeken voor Joy een rustig en stabiel thuis, bij één persoon, zonder kinderen en zonder soortgenoten. Die laatste irriteren haar net wat te vaak, dus met een gedwongen samenleven zouden we niemand een plezier doen. Kinderen zijn te druk en Joyonvoorspelbaar voor Joy en zullen ook onvoldoende in staat zijn om de signalen en boodschap die Joy geeft (‘laat me even met rust’) op te pikken. Met alle gevolgen van dien. Joy is geen beginnerskatje, dus enige ervaring met en kennis van katten(gedrag) is wel gewenst.

Inmiddels weten we dat Joy moeite heeft met een huishouden waarin meerdere personen wonen. Met de een gaat het dan goed, met de ander helemaal niet. Blijkbaar krijgt ze dan toch te veel prikkels. Vandaar dat we voor haar dus echt een 1-persoonshuishouden zoeken. Een thuis waar ook in de toekomst (in elk geval zolang als Joy nog onder ons is) geen tweede persoon bij zal komen. Eigenlijk zoeken we voor Joy dus een verstokte vrijgezel van middelbare leeftijd die de nodige kennis van katten heeft.

Joy is een lekker actief, jong meisje. Ze moet dus voldoende afleiding hebben en voldoende mogelijkheden hebben om haar energie kwijt kunnen. Joy mag echt niet vrij naar buiten, onder andere omdat haar witte oren heel gevoelig zijn voor verbranding door de zon en dit ernstige gevolgen kan hebben. Maar een veilig afgezette tuin of ruime kattenren, met volop mogelijkheden om te klimmen, springen en rennen én schaduw, zou ideaal zijn.
Joy vindt het heel erg fijn om aandacht te krijgen en bij haar baasje in de buurt te zijn. Mensen die veel van huis zijn, zijn dan ook geen geschikt personeel.

Voor Joy geldt een plaatsingstraject, dat betekent dat je bereid moet zijn om voor haar minimaal twee  keer langs te komen.

Oproep

Wil jij in de volgende spotlight?
Stuur dan een mailtje naar: indespot@outlook.com
Wat vertel je: wie ben je, waar kom je vandaan
en wat maak je mee in je leven. Iedereen mag meedoen!
Er horen ook drie mooie foto’s bij je verhaal dus niet vergeten mee te mailen.
Tot de volgende spotlight!

Vandaag in de spotlight: Mina

Mina

Mina verdient een thuis. Het onderstaande is van hokazo.nl omdat het hele verhaal van Mina er mag zijn, en Mina ook.

Het verhaal van Mina is even triest als bizar. Het begon op een avond zo’n twee jaar geleden, toen onze dierenambulance werd gebeld voor een taxirit naar de dierenarts. Meneer wilde zijn katje laten inslapen, maar had geen vervoer. Het ging om Mina. Het meisje was sinds haar sterilisatie van een kleine week eerder extreem veranderd. De voorheen zo lieve en aanhankelijke Mina was ineens enorm agressief en viel meneer aan zodra hij een voet in de kamer zette. Hij had verschillende keren contact gehad met zijn dierenarts, maar die had geen verklaring en maar één oplossing: euthanasie. Vol ongeloof hebben we het verhaal aangehoord en na een kort overleg besloten we om Mina op te halen en in het asiel op te nemen. We konden gewoon niet accepteren dat het leven van dit jonge meisje (geboren op 5 mei 2016) op deze manier zou eindigen.

Onderzoek

Het gedrag van Mina was echt schokkend. We kunnen er geen ander woord voor bedenken. Ze was inderdaad agressief, maar het was niet ‘zomaar’ boosheid, ze leek echt compleet de minaweg kwijt. Ze ging tekeer als een gekooide tijger, getergd en ontredderd. Ze reageerde heel gevoelig op licht en geluid en vloog letterlijk tegen de tralies op. Het was de meest pure en intense wanhoop die we ooit hebben gezien. Het brak ons hart en er zijn in de eerste dagen behoorlijk wat tranen gevloeid. We hadden zó verschrikkelijk met haar te doen.
We hebben Mina door onze eigen dierenarts laten onderzoeken. We dachten dat ze misschien veel pijn had en daarom zo agressief reageerde, maar er werd niets lichamelijks gevonden. Na uitgebreid overleg met verschillende specialisten was de meest aannemelijke verklaring dat Mina’s hersenen tijdens de sterilisatie enige tijd geen zuurstof hadden gekregen en dat daardoor een hersenbeschadiging was ontstaan. Een zeer zeldzame complicatie. Geen idee hoe het precies had kunnen gebeuren, maar we hadden tenminste een oorzaak…

Contact

Ondanks de schokkende diagnose, waren we optimistisch. Misschien tegen beter weten in, maar we wilden Mina niet zomaar opgeven. En een hersenbeschadiging kán herstellen, dus bedachten we een behandelplan en gingen aan de slag. Twee weken heeft Mina alleen in een donkere, stille ruimte gezeten en hebben we haar zo min mogelijk gestoord. Ze kreeg minakalmerende medicatie en dieetvoer tegen stress. Na die eerste periode van complete rust, zijn we gestart met af en toe een paar minuten bij haar te gaan zitten en zachtjes tegen haar te praten. Een maand of twee later was Mina zodanig gekalmeerd, dat ze van haar bench naar een kleine privékamer is verhuisd. Een spannend moment, maar ook een echte mijlpaal.
We hebben vanaf toen onze tijd en de intensiteit van het contact met Mina heel langzaam steeds verder opgevoerd. Eerst door het raam, vervolgens met de deur op een kier en uiteindelijk op de grond in haar kamer. Mina werkte keihard om beter te worden en het verloren vertrouwen te herstellen. Zo dapper en zo knap. Ze zocht steeds vaker toenadering, wilde graag geaaid worden en kroop zelfs op schoot. Ze ging enorm vooruit, maar raakte lange tijd wel nog snel overprikkeld, waardoor haar gemoedstoestand razendsnel om kon slaan van lief en aanhankelijk naar (heel) erg boos.

Happy en ontspannen

Het revalidatietraject van Mina heeft vele maanden geduurd, maar op enig moment was ze stabiel genoeg om te verhuizen naar een groepskamer met grote kattentuin. Mina verdiende meer ruimte en vrijheid en we hoopten dat ze daardoor nog meer rust in haar bol zou krijgen. Dat lukte, zelfs zo goed dat we de kalmerende medicatie die Mina kreeg konden afbouwen en stoppen. Mina is nu weer bijna een ‘normale’ kat, met een duidelijke gebruiksaanwijzing. Ze zal waarschijnlijk nooit meer de kat worden die ze ooit was, maar dat hoeft ook niet.
Ze is ook nu écht geweldig en wij houden van haar zoals ze is. Mina is over het algemeen happy en ontspannen, zoekt regelmatig toenadering en wil dan graag knuffelen of lekker even op schoot liggen. En als ze er genoeg van heeft, geeft ze dat heel duidelijk aan. Vooral verbaal, Mina kan echt een chagrijnige mopperkont zijn. Maar de boodschap is dan tenminste wel goed hoorbaar en niet te missen.   Uithalen heeft ze naar ons (na de eerste maanden) nauwelijks meer gedaan, maar we respecteren ook haar grenzen en kennen Mina inmiddels natuurlijk zo goed dat we precies weten wanneer we haar beter even met rust kunnen laten.

Een nieuw thuis

minaWe zoeken voor Mina een rustig eenpersoonshuishouden zonder kinderen of andere katten. We denken dat ze dan vooral haar lieve, ontspannen kant zal laten zien. Mina heeft echt een hekel aan haar soortgenoten en hun aanwezigheid doet haar humeur geen goed.
Kinderen, vooral jonge, zijn echt te druk en onvoorspelbaar voor haar en zij zullen bovendien onvoldoende in staat zijn om haar waarschuwingen op tijd te zien (met alle gevolgen van dien).
Haar toekomstige baasje moet geduldig zijn, begrip hebben voor haar achtergrond en voldoende ervaring hebben met katten om hun lichaamstaal te kunnen lezen. Daarnaast is het heel belangrijk dat er geen hoge eisen worden gesteld aan Mina en dat het initiatief tot contact vooral van haar mag komen. Zonder dwang en met respect voor haar grenzen, is ze stabiel en gelukkig. En daar heeft haar baasje natuurlijk alleen maar profijt van.
Mina zal echt het best gedijen in eenpersoonshuishouden. Als er meerdere personen in haar nabije omgeving zijn, krijgt ze toch snel te veel prikkels. We zoeken dus een thuis waar ook in de toekomst (in elk geval zolang als Mina nog onder ons is) geen tweede persoon bij zal komen. Eigenlijk zoeken we voor Mina dus een verstokte vrijgezel van middelbare leeftijd die de nodige kennis van katten heeft.
Mina kan niet vrij naar buiten. Met haar achtergrond en haar toch nog wat onvoorspelbare reactie op onbekende situaties is dat niet veilig. Een catproof afgemaakte tuin (waar ze écht niet uit kan) of kattenren zou echter wel superfijn voor haar zijn. Daar kan ze op een positieve manier haar energie in kwijt en lekker genieten van de frisse lucht en de zon op haar bol.

Oproep

Wil jij in de volgende spotlight?
Stuur dan een mailtje naar: indespot@outlook.com
Wat vertel je: wie ben je, waar kom je vandaan
en wat maak je mee in je leven. Iedereen mag meedoen!
Er horen ook drie mooie foto’s bij je verhaal dus niet vergeten mee te mailen.
Tot de volgende spotlight!

Vandaag in de spotlight: sterretje Spinner

Spinner

Hoi allemaal, vandaag een verhaaltje over een sterretje, Spinner genaamd. Spinner was ongeveer 6,5 jaar toen ze bij haar mensen kwam wonen en ruim 15 jaar toen ze haar koffertje pakte in 2013. Ze woonde in het huisje waar nu Molly, Dropje en Lucky wonen. Spinner woonde er als enige kat en dat was maar goed ook want ze hield niet zo van soortgenootjes.
Hoe Spinner in dat huisje terecht kwam kun je hier lezen want ze vertelt het zelf aan jullie.

Knuffel

Mijn mensen besloten op een dag dat ze graag een huisdier wilden hebben en dat het een kat moest zijn. Ze gingen naar het asiel om een volwassen poezenbeest uit te zoeken. Ze spinnerkozen eerst een andere maar die bleek ziek te zijn en mocht niet lang bij ze blijven wonen. Dus weer terug naar het asiel, waar ze mij de eerste keer ook al gezien hadden want toen kwam ik aanlopen om een knuffel te halen. En de tweede keer kwam ze weer dus toen was de keuze snel gemaakt en mocht ik mee naar huis. Mijn mensen hadden nog niet eerder een kat gehad dus er waren nog geen spulletjes voor mij in huis… alles snel gehaald bij de dierenwinkel en toen mocht ik ook mee.

Wennen

Ik was een lieve kat, zeiden ze, maar in het begin moest ik wel erg wennen en woonde ik vaak achter de koelkast. Als er visite kwam, kwam ik er alleen maar achter uit voor een hapje vanillevla want dat vond ik het lekkerste van allemaal! Ik bleef gewoon binnen in huis want in de tuin vond ik het allemaal nogal spannend. Later was er alleen een balkon maar dan stond de deur vaak open en kon ik fijn achter een deur met gaas liggen. Zo kon ik wel fijn alle geuren van buiten opsnuiven. Toen we daarna in een huisje kwamen met weer een tuin wilde ik ineens wel graag buiten. Ik rende soms een klein stukje maar meestal ging ik vies water uit een bakje drinken (hoe viezer hoe beter) om daarna lekker ergens te gaan slapen. Enne, ik heb toen ook wel eens een muisje gevangen hoor en aan mijn mensen cadeau gedaan.

Pension

Toen ik wat ouder was, viel ik veel af en zei de dokter dat ik ziek was en niet meer beter kon worden. Maar ik kreeg iedere dag een pilletje (in de vla natuurlijk) en heb toen nog meer dan een jaar in mijn huis en tuin kunnen wonen. Het was toen super mooi weer dus ik spinnermocht iedere dag naar buiten, dat was nog eens fijn. Baasje en vrouwtje gingen toen een weekje weg en ik mocht naar het kattenpension. Daar kwam ik graag want ik kreeg er een verblijf alleen en mensen die mij bijna heel de dag kwamen aaien. De laatste nacht, net voordat ik naar huis mocht, ben ik rustig ingeslapen. Mijn mensen hebben er veel verdriet van gehad dat ik niet meer naar huis kwam maar het was goed zo. Nu ben ik met veel andere vriendjes samen en ik heb ook geen hekel aan andere katten meer hoor. Dat had ik namelijk het laatste jaar dat ik hier nog was, ook al niet meer.
Kijken jullie naar de foto’s? Die kunnen natuurlijk nu niet meer van mij gemaakt worden maar manspersoon heeft zijn best gedaan om iets moois te zoeken en er een nieuwe foto van te maken. Hopelijk vinden jullie ze mooi. Ik was een heel speciale kat, zeggen ze hier altijd.

Oproep

Wil jij in de volgende spotlight?
Stuur dan een mailtje naar: indespot@outlook.com
Wat vertel je: wie ben je, waar kom je vandaan
en wat maak je mee in je leven. Iedereen mag meedoen!
Er horen ook drie mooie foto’s bij je verhaal dus niet vergeten mee te mailen.
Tot de volgende spotlight!

Vandaag in de spotlight: Noa

noa

Hoi ik ben Noa en ik ben nu 8 maanden oud. In september ben ik jarig. Ik ben bij mijn mama gekomen nadat ome Jimmy over de Regenboogbrug is gegaan. En dat vind ik niet leuk van hem, maar mama zegt dat het beter voor hem was maar dat snap ik niet. Hoe kan dat nu beter zijn? Later leerde ik dat ome Jimmy ziek was.

Net geboren

noaMama zag na twee maanden een fotootje van mij toen ik nog maar net geboren was en ze was helemaal verliefd op me. Ik heb gezorgd dat ze nog een heleboel veel foto’s van me genomen heeft en toen was mijn mama helemaal verkocht. Mama wilde graag weer een nieuw poes hebben. Toen heeft een vriendinnetje van mama me gewoon gehaald en mij naar mijn nieuwe mama gebracht. Ik wende heel snel want eerlijk gezegd is ze ook echt heel erg lief voor me.

Grote Noa

NoaBen soms ook wel beetje ondeugend hoor, dan ga ik dingen doen wat ik eigenlijk niet mag zoals papier eten. Dan zeg mamma holle bolle Gijs (als grapje) en legt het papier dan weg. Ook vind ik het leuk om, als mama haar dutje doet, haar wakker te maken. Ik doe dan eerst zachtjes een tik geven tegen haar gezicht.
Als ze niet reageert dan geef ik een iets hardere tik. En als ze dan nog niet haar ogen open doet dan mauw ik keihard bij haar oor. Dat werkt meest wel.
En dan vraagt mama: ‘wat is er lieve Noaatje?’
Mijn mening is dat ik niet Noaatje ben maar een grote Noa. Daarna ga ik heerlijk bij mijn mama kroelen.
Ook vind ik het leuk om met mama’s voeten te spelen. Mama niet, ze zegt dan altijd Noa niet kietelen. Maar dat doe ik niet, ik speel altijd.

Samen

Weet je wat mijn leukste hobby is?
Samen spelen. Als mama een balletje of vis of knuffel weg gooit, dan ga ik het pakken en breng het weer naar mama. En dan moet ze het weer gooien, misschien som wel 10 miljoen keer. Soms wil ik ook op mama’s slaapding slapen.
NoaEn op buitenbalkon kijken naar de toeter en de mens en de vliegbeesten.
Die zijn leuk joh, die zweeft in de lucht en die praten allemaal in rare taal.

Ik ben pas geholpen want ik was drie keer in anderhalve maand krols. Ik weet niet wat dat is maar mama zei dat ik geen baby’s meer kan krijgen. En dat rare gevoel in mijn lijf is nu ook weg. Dat was best een avontuur. Eerst zijn we op mama’s rijding naar de witte jas geweest en daar mocht ik even blijven. Het ging allemaal heel snel want mama kwam mij even later weer halen.
Ze was er gelukkig zo weer.
Toen ik weer in mama’s huis was wou ik nog wel heel even slapen. Mama zei tegen me ‘doe maar zoals jij het wilt lieve Noaatje’. Maar nu was ik te moe om wat terug te zeggen.

Noa heeft zelf geen Facebook maar haar mama wel, mocht je een lieve prinses Noa als vriendinnetje willen, dan mag je haar toevoegen van mama.

Spotlight

Wil jij in de volgende Spotlight?
Stuur dan een mailtje naar: indespot@outlook.com
Wat vertel je: wie ben je, waar kom je vandaan
en wat maak je mee in je leven. Iedereen mag meedoen!
Er horen ook drie mooie foto’s bij je verhaal dus niet vergeten mee te mailen.
Tot de volgende spotlight!

Vandaag in de spotlight: Toby

Toby

Hoi allemaal, vandaag mag ik in de spotlight en dat vind ik best koel. Ik weet niet wat het is maar mijn vrouw zei dat ik over mezelf mag schrijven. Over wie ik ben en wat ik doe. Dat vind ik heel leuk.

Pup

Mijn naam is Toby en ik ben een hond. Ik ben geboren op 11 oktober 2011 op een boerderij. Dit jaar word ik 10 jaar. Op de boerderij waren best veel andere honden. Mijn papa en mama waren daar ook. Mijn mama is een sheltie en mijn papa een keeshond en nu ben ik een mengelmoesje van beide. Mijn vacht is blond van kleur en mijn staart krult als die van mijn papa. Toen mijn vrouws vorige hond over de Regenboogbrug ging, was ze helemaal alleen en dat vond ze heel moeilijk. Ze is toen naar een witte jas gereden om te vragen of er nog pups waren geboren die een huisje zochten. En die waren er. Wat mijn vrouw niet wist en wat de witte jas niet had gezegd was dat wij best ziek waren. Toen mijn vrouw op de boerderij kwam, waren alleen mijn zusje en ik in de stallen. De andere honden waren er toen niet. Mijn vrouw heeft toen voor mij gekozen.

TobyKnuffel

Ik mocht meteen mee naar mijn nieuwe huis. Daar leerde ik een nieuwe huisgenoot kennen, een kater genaamd Bram. Hij is de baas in huis. Maar ik wilde toch niet spelen want ergens in mijn buikje voelde het niet zo fijn. Ik had geen honger en wilde ook niet spelen. Ik wilde zelfs de brokjes van Bram niet. Toen ben ik naar een andere witte jas gegaan en na 9 maanden ziek zijn en veel spugen zag weer een andere witte jas dat mijn nier niet goed is. Het hoort er uit te zien als een boontje maar die van mij was klein en zag er anders uit. Toen kreeg ik medicijnen en je raad het al, ik wilde eten en ik leerde spelen. De buik deed normaal. Ik kreeg heel veel knuffel beestjes van iedereen die op bezoek kwam. Mijn allereerste knuffel is een grote groene Dino en die is helemaal van mij. Ik heb hem nog steeds!

Het bos

TobyWat ik erg leuk vind om te doen is graven. Als ik in het bos ben voor een wandeling dan moet ik gewoon even mijn snuit in de grond stoppen en snoffen. Snoffen wat daar is geweest. En soms ruik ik iets interessants en dan moet ik gewoon meteen graven met mijn poten. Ook vindt het leuk om ballen te zoeken. Vlak bij het bos is een veld waar ze met groene ballen slaan. Deze gaan wel eens over het hek heen en dan ben ik kei snel want die wil ik altijd hebben. Meestal mag dat wel. De bal neem ik helemaal mee naar huis toe. Ik vind dat ik niet genoeg ballen heb maar mijn vrouw zegt dat twintig ballen echt te veel is en dat is best aan het asiel kan doneren.
Soms vind ik dat ook maar dan alleen als we samen nieuwe gaan zoeken. En dat doen we gelukkig ook. En wat ik mega leuk vind is zwemmen. Ik zwem graag in het water en in de modder. Als ik maar kan zwemmen. Waar ik ga zwemmen lopen ook koeien en die maken van die grote bruine vlekken op de grond. Die zijn het aller fijnst om in te rollen. Zeker als het mooi weer is. Ik zou zeggen, probeer het eens! Fijn dat ik in de spotlight mag staan. Hele fijne week allemaal.
Poot van mij, Toby

Oproep

Wil jij in de volgende spotlight? Stuur dan een mailtje naar: indespot@outlook.com
Wat vertel je: wie ben je, waar kom je vandaan en wat maak je mee in je leven. Iedereen mag meedoen!
Er horen ook drie mooie foto’s (min. 1mb) bij je verhaal dus niet vergeten mee te mailen.
Tot de volgende spotlight!