All posts by @Bertje

Ik heb lekkere pasta tegen haarballen (video)

haarbalpasta

Eigenlijk dacht ik dat alle pasta tegen haarballen vies was. Echt waar. Dus dat ik de rest van mijn leefe moest overgeefe, erg hè? Maar nou niet meer.

Op het filmpje eet ik dus pasta tegen haarballen, en het is ook voor als je een gefoelige maag hebt. Kijk maar:

De pasta kreeg ik van Muzette en eigenlijk van mevrouw Muzette. Het zat in een doos met eten om te proberen of ik het lustte. Bolle nam ook deze haarbalpasta, schreven ze. Dus toen durfde ik het aan. Het is van Miamor.

Snel op

Het rook goed.
Het was lekker dun zodat ik het gemakkelijk kon eten, dus niet dat hele fiese van dat het dik is en je denkt dadelijk gaat er een flieg op zitten getsie.
Alleen het was heel snel op.

Biesonder eten

Nou krijg ik voortaan vaker van deze staafjes wegens dat ik dan niet meer ga overgeefe, dat hoop ik dus.
Ik heb ook dus biesonder eten voor de gefoelige maag. Brokjes van ID en van Royal Canin, dat is eigenlijk voor konijnen geloof ik, maar ik mag het ook eten van de dokter. De ene dag lust ik het en de andere dag lust ik het minder graag. Misschien hoort er dat ook bij als je een gefoelige maag hebt, dat je smaak ook gefoelig is.
Eigenlijk lust ik dus alleen maar eten dat heel, heel erg lekker is. Maakt mij niet uit of het op een bordje komt of niet. Laatst heb ik een hapje gehad dat lag op een tijdschrift, toen had ik geen zin in een bord en ik wilde anders eten, dus dat deed ik.

Kadoo

Een gefoelige maag is voor een katerman best een gedoe, dat geef ik toe, maar het is ook weer zo dat je dan allerlei superlekkere extra’s ontdekt, al heb je dan wel vrienden nodig zoals mevrouw Muzette die het je kadoo doet. Dankuwel!!

De vrouw van Bolle over als je een hele moeilijke keuze moet maken

keuze

Voordat ik begin wil ik iedereen bedanken die ons heeft gemaild, geschreven of gebeld. We zijn overdonderd door al het medeleven.

Troost

We lezen en herlezen alles. Helaas kunnen we niet overal op reageren. Want: geen Facebook. Maar we zijn elke keer weer tot tranen geroerd, en voelen ons getroost. Dat onze lieve, lieve Bol zoveel mensen heeft geraakt. Dat zoveel mensen hebben gezien hoe bijzonder hij is. Dank jullie wel!

Alle mensen van de blog weten natuurlijk hoe geweldig het is om met een kat samen te wonen. Er is niks leukers dan zo’n slimme, lieve en eigenwijze huisgenoot.
Bol heeft een aantal keren geschreven dat wij met zijn drietjes de baas waren in huis, maar hij eigenlijk het meeste. Dat was ook zo. Alhoewel Bol heel bescheiden was en om weinig vroeg mocht hij tóch meer dan zijn mensen. Hij mocht de hele dag op bed liggen, zijn natvoer in de vloerbedeking smeren, met moddervoeten over het bed lopen en nog veel meer. Zo was het met ons drietal Pop, Beer en Molly ook. En zo hoort het ook, vinden wij.
Hij was onze kat en wij zijn mensen. Niet gelijksoortig maar wel gelijkwaardig.

Beslissing

keuzeEn toch zijn er momenten dat je als mens de baas moet zijn. Als je kat ziek is en naar de dierenarts moet bijvoorbeeld. Katten zouden nooit vrijwillig gaan. Maar als mens weet je dat het voor hun bestwil is en neem je ze mee. Of ze willen of niet. Dat is over het algemeen een redelijk makkelijk te nemen beslissing, alhoewel wij daar ook wel over konden dubben. Vanwege de stress voor Bol, en vroeger vooral voor Pop.
Maar er is een nog veel moeilijker moment. Het moment waarop je moet beslissen of het leven nog draaglijk is voor je kat. Het is een beslissing die je maar één keer kunt nemen en die je nooit meer terug kunt draaien. Ik vraag me elke keer weer af “Wie ben ik om over het leven van een ander te beslissen?” Maar géén keuze maken is ook een keuze. En als je van je kat houdt moet je hem of haar ook los kunnen laten, al is dat nog zo pijnlijk.
Ik heb die beslissing al drie keer eerder moeten nemen, maar het blijft elke keer even zwaar. Loodzwaar. Het is ook elke keer anders, want elke kat is iemand anders en elke situatie is anders.

Opzoeken

Bij Bol was na twee nachten in het dierenziekenhuis duidelijk dat hij acute pancreatitis had. Dat is een alvleesklierontsteking. Zijn maag en darmen waren ook ontstoken. Die ontsteking is uiterst pijnlijk, en kan niet altijd genezen worden.
In de kliniek wilde Bol niet eten. Hij zat alleen maar weggekropen in een hoekje van zijn hok, helemaal verstijfd van angst. Hij is één keer gedwongen gevoerd en had een infuus om hem vocht toe te dienen. Iedereen die we spraken zei dat hij vreselijk lief was, maar extreem bang.
De internist zei dat een behoorlijk aantal katten alsnog overlijdt na weken medicatie in de kliniek, “alleen, in een kooitje”. We wilden in geen geval dat Bol zou overlijden in een vreemde omgeving. Vandaar dat we hem naar huis hebben gehaald.
We waren ook bang dat hij zou denken dat we hem achter hadden gelaten, omdat hij iets fout had gedaan. Door zijn verleden dacht Bol altijd dat hij iets fout deed en straf zou krijgen. We zijn hem dus op de tweede dag op gaan zoeken, om hem te laten zien dat we er nog waren. Bol was heel slim. Ik hoopte dat hij op die manier zou begrijpen dat we hem ook weer gewoon op zouden komen halen.

Weer thuis

De dinsdag dat hij weer thuiskwam was geweldig. Hij was zo blij dat hij van gekkigheid niet wist wat hij moest doen. Hij bleef maar kusjes en kopjes geven en kroop stijf tegen ons aan.
Hij at alles wat hij voor zijn neus kreeg en je hoefde maar naar hem te kijken of hij begon al te spinnen.
Hij moest per dag drie verschillende medicijnen hebben, drie keer per dag, via een spuitje in zijn bekkie. Dinsdag lukte dat zonder problemen. We hadden er voor gekozen dat ik het voorlopig zou doen omdat ik er beter in ben. We waren opgelucht en dachten dat het ergste achter de rug was. Hij zou het redden!

Meer slapen

Woensdag was Bol ook nog blij en levendig, maar hij begon steeds meer te slapen. ’s Avonds ging het medicijnen geven moeilijker. Donderdagochtend heb ik hem zijn medicijnen gegeven, en dat lukte alleen als ik hem echt stevig vastgreep. Hij was doodsbang en kroop in de struiken. Hij bleef uren bang voor me. Dat ging net weer een beetje over toen hij al zijn volgende dosis zou moeten hebben. Ik wist dat ik dit niet drie keer per dag wilde en kon doen.
Bovendien kreeg hij ondanks de morfine en andere medicatie duidelijk pijn. Zijn vacht ging pieken, zelfs op zijn hoofd en staart.
Hij kneep met zijn ogen. Hij kon geen rust vinden, was alleen maar aan het dribbelen. Eten ging steeds moeizamer. We wilden niet dat Bol bang zou blijven voor mij en dat hij pijn zou lijden. De genezingskansen waren klein, en gezien zijn extreem angstige karakter was continue medicatie geen optie. Een hernieuwde opname al helemaal niet. Na overleg met twee internisten en onze eigen dierenarts hebben we besloten hem alleen nog zijn morfine te geven. Op vrijdag zou onze dierenarts bij ons thuiskomen.

Overleggen

Zijn laatste twee dagen waren we continu aan het twijfelen. Moesten we hem toch weer op laten nemen, moesten we hem dwingen de medicijnen te nemen? Of moesten we het zo laten? Gelukkig hebben we veel kunnen overleggen. Ik wil vooral mevrouw Bert, mevrouw Loes, mevrouw Door en mevrouw Vlo bedanken. En Bolletjes fantastische specialisten natuurlijk.

Zijn ziel

keuzeBol heeft twee jaar nodig gehad om ons te leren vertrouwen. Hij durfde door mishandeling niet meer binnen te wonen. Toch heeft hij zelf besloten om bij ons te komen wonen, en bij zijn grote liefde Molly.
Maar dat ging allemaal niet vanzelf, daar heeft hij vaak over geschreven. Het heeft hem veel moeite gekost om weer met mensen te durven wonen. En juist daarom wilden we zijn vertrouwen niet beschamen.
Ik zou hem de medicijnen wel kunnen geven, maar dan zou hij in zijn eigen huis en tuin bang zijn. En de enige personen die hij vertrouwde zouden hem dan bangmaken, zonder dat hij snapte waarom. Met bovendien maar een kleine kans op herstel en mogelijkerwijze een chronische vorm van ontstekingen. Of ontstekingen die steeds terug zouden komen.
We wilden niet alleen naar zijn lichamelijke gezondheid kijken, maar vooral ook naar zijn geestelijke. Naar zijn ziel. Hoe moeilijk we het ook vonden, de minst slechte van alle slechte oplossingen in deze situatie was om hem te laten gaan.

Opgelucht

Toen ik Bol had verteld dat ik hem geen medicijnen meer zou geven leek het alsof hij opgelucht was. Zijn morfine heeft hij daarna steeds zelf genomen met wat natvoer. Hij was niet meer bang voor me en gaf weer volop kusjes.
Hij is op bed twee keer in slaap gevallen met zijn kop in mijn hand en met Jeroens hand op zijn buik. Een aantal keren stopte hij secondenlang met ademen en hoopten we dat hij zelf de keuze had gemaakt. Maar nee.
Vrijdag hebben we de hele dag met hem in de tuin gezeten. Hij is nog een keer geborsteld met zijn beebieborstel en zijn tandenborstel. Hij heeft de hele dag kusjes gegeven en gekregen. We hebben hem helemaal sufgeknuffeld.

Op reis

keuzeDe dierenarts kwam om kwart over vijf. Ze zei nadat ze hem had gezien dat we de goede keuze maakten. Bolletje had duidelijk veel pijn en was onrustig.
In zijn eigen tuin is hij op reis gegaan. Zijn lijfje ligt er begraven, naast zijn Molly. We missen hem elke seconde van de dag en van de nacht. Zijn lieve bescheiden aanwezigheid, zijn geluidjes, zijn pluizige haren, zijn zwabberende loopje, zijn knipoor. Alles aan hem.
De glans en kleur zijn weg zonder hem, alles is ineens zwartwit. Of grijzig.
Hij was een geweldig dappere kater die zijn gekwetste hart weer weg durfde te geven. Hij durfde weer te vertrouwen en vond geluk bij ons. En wij vonden intens geluk in zijn gezelschap.
Hij hield van ons en wij van hem. En we blijven altijd van hem houden. Hij is onvergetelijk. En onmisbaar, maar het kon niet anders.

Paradeis

keuzeIk hoop dat hij over de brug in het paradeis is dat hij zelf nog heeft beschreven.
Altijd zon, overal vrienden, liefde en geluk. Nooit meer pijn, nooit meer angst. En zoveel runderhartblokjes als hij maar wil.
In het donker kan hij alles overzien, als ster. Samen met alle andere sterren.
Ik hoop dat hij ons ziet als we naar hem zwaaien.

Dag lief Bolletje, tot ziens.

Bram over toen ik naar de herfst gluurde

herfst

Hoi allemaal, het is offiesjeel hersft en nu vallen de blaadjes steeds vaker van de bomen. Zelf vind ik het mooi om te zien.

Blaadjes

Het zijn net veertjes van een vogel die naar beneden dwarrelen. Ze hebben allemaal andere kleuren. Sommige zijn nog een beetje groen maar er zijn ook al blaadjes die al oranje of bruin zijn. Dan weet je gewoon zeker dat het al herfst is. En natuurlijk dat het buiten niet meer zo heel warm is. In mijn tuintje is er nog groen gras op sommige plekken. Maar we hebben ook al bruine grasplekken.

Egels

Er zijn egeltjes die door onze voortuin lopen opzoek naar eten of naar een slaapplekje. Vooral in de avond als ik boven voor de raam zit te kijken zie ik ze door de tuin wandelen. Ik vind ze er gezellig uit zien maar ik durft er in het echt niet heen. Ze hebben allemaal prikkels op hun rugje. Dat vind ik eng.

In de tuin

herfstNu dat het eerder donkerder wordt weten jullie dat mijn avondklok in is gegaan. Dat heeft mijn vrouw zo gedaan omdat ze wil dat ik veilig thuis ben wanneer het echt donker is. Prima voor mij hoor. Ik kan nog steeds in mijn tuinje. Daar doe ik nog steeds alles tjekken.
Zo zie ik wel eens een poepje van een egel liggen. Egel-poepjes zijn keuteltjes. Groter dan die van een muis. Heel veel groter. En die poepjes stinken veel erger dan de mijne omdat ik ze begraaf en de egels niet. Egels mogen in mijn tuinje komen. Die maken niks kapot en die eten alleen insekten op. Dat mag van mij. Misschien kan ik ze vragen om hun poepjes in het zand te doen zodat ze die kunnen begraven.

Naar de poort

Bij mijn andere tjek ga ik naar de poort toe. Dit keer heb ik mijn vrouw gevraagd of ze mee wilde voor de foto’s. Dan kunnen jullie zien wat ik zie als ik doe gluren. Zo noem ik dat.
Ik zit heel laag op de grond voor de poort. Er is ruimte tussen de grond en de poort en daar gluur ik tussendoor. Er komt vanalles langs. Mensen met grote en kleine honden, kleine mensen en mensen op een fiets. Mensen alleen die wandelen.

Vogels

Soms zie ik witte vogels in de lucht die dan op de daken van de achter buren gaan zitten. Ze maken nogal herrie. Ze kunnen namelijk kei-hard schreeuwen. Ik weet niet hoe hun kwetter is maar volgens mij doen ze daar niet aan. Als mijn vrouw brood op het dakje van de schuur legt, dan zijn ze heel eng. Ze vliegen dan kei-snel op het dak af en maken echte schreeuw geluiden. Alsof je staart klem zit. Ik ben dan blij dat ik een katermans ben en dat ik niet zo’n geluid maak. Ik leerde van mijn vrouw dat dit meeuwen zijn. En dat deze vogels eigenlijk bij de zee horen. Waarom weet ik niet. Misschien vinden ze ons brood lekkerder dan die van de zee. Er waren vandaag geen meeuwen op het dak. Dus ik heb geen foto van ze. Ik zag wel een mier over de tegels lopen. Die zijn best snel.

Mieren vind ik ook leuk om te zien. Soms proef ik er een maar die smaken naar niks en mijn vrouw zegt dat ik geen mieren hoor te eten. Wie eet een mier en wat eet die mier dan?

herfstFieloosoofies

Van dat gluren wordt ik soms best fieloosoofies, dat is een moeilijk woord voor diep denken. Je kop gaat een stapje verder met denken. En soms wordt ik er ook zo moe van dat ik gewoon inslaap val bij de poort. Als het tijd is om naar binnen te gaan raapt mijn vrouw me op en brengt me naar binnen. Vandaag was ik niet zo moe en ben ik zelf naar binnen gelopen. Op het tafeltje waar mijn brokken staan, krijg ik mijn avondsnek. Dan weet ik dat alles voor vandaag okee is.

Knuffels of eten, dat was de vraag

knuffels
Het was laat op de avond, en mijn vrouw en ik stonden klaar om naar de slaapkamer boven te gaan, en juist op dat moment zag ik dat ik nog een hapje had staan.

Hoe kon ik dat gemist hebben? Ik rook meteen dat het een heel goed hapje was, er zat tonijn in en dat lust ik graag. En ruiken is eten, bij mij tenminste wel. Dus ik wilde erheen, mijn poten begonnen al te lopen maar mijn kop zei Bertje wacht even.

Die-lemma

Want als mijn vrouw en ik aan de nacht beginnen, dan krijg ik op bed altijd een lange knuffel met liefe woordjes en fraage of ik een fijne dag heb gehad. Dat is gezellig samen op bed. En ze stond dus klaar om naar de trap te gaan. En ik ook, tot ik dat hapje rook. Wat moest ik doen? De snek? De knuffels? Ik wist het even niet. Het was een die-lemma, zo heet dat, ik weet dat wegens dat ik in een huis met boeken leef en die boeken geef ik kopjes, dus zo komen er allemaal nieuwe woorden in mijn hersens.

Lekker

Dus ik stond er gewoon te staan.
Mijn vrouw ook.
Ze snapte mijn die-lemma en zei: “Ik wacht wel even, Bert”. Toen ging ze terug de huiskamer in naar haar werktafel. Ik meteen naar mijn hapje natuurlijk. Man, man, wat lekker. Er zat ook wat saus bij. De laatste tijd eet ik niet zo gemakkelijk wegens dat ik een gefoelige maag heb, maar door dit hele lekkere kreeg ik opeens weer zin in eten.
Dus toen het op was, snuffelde ik aan mijn brokjes. Viel best mee, eigenlijk. Ik nam een brokje. En nog eentje. Even pauze.
“Daar wacht ik niet op, Bertje,” zei mijn vrouw en toen liep ze naar de trap om naar boven te gaan. Ik liep gauw mee, want mijn hapje was op, ik wilde de knuffels niet missen en die brokjes kon ik later zelf nog eten. Mijn die-lemma was voorbij.

Loesje vertelt over assie jou erfuunis krijg…

erfuunis

U weet van mij eigen ben ik in mij rouw weeges dat mij vriend Bolle ze ster is geworre. Assie zofeel gefoelig ben als ik van mij eigen dan moet jij jou tijd neeme. Jij heb minder zin in jou dinge van jou leefe.

Van ze slag

Bijfoorbeeld jij ga nie renne door jou huis. Jij ga nie oferal op springe. Jij ga nie rolle assie flinders foel. Jij ben rustig en jij lig op jou denkpaal. Jij eet jou makkareele en jou saardiene, maar jou leeve ga aan jou hart foorbij. Mij vrouw zeg Loes gelukkig ben jij rustig van jou natuur. Maar ik zeg u eerluk, selluf heb ik niks met mij natuur want assie een binnepoes ben dan hebbie geen natuur.
Mij vrouw is ook van ze slag. Zij las mij eigen iedere zondag van mij week Bolle ze letters foor. Dan heb jij saame jou intieme mooment. Mij vrouw mis Bolle ook van ze hart. Nu heb wij alleen zondag en wij heb elkaar. Maar jij foel, jij moet wenne aan jou niewe werkelukheid.

Posduif

Toen kom mij vrouw inees in mij huis en zij zeg: Loes jou posduif is gewees en hij heb iets foor jou eigen meegebracht. Assie in jou rouw ben hebbie nie meteen jou drift of jou aa-nie-moo. Maar jij foel in jou hart, dit is spesiejaal.
Mij vrouw heb mij eigen eers laate snuffele aan zo een mooie, groote doos. Mij hart wis het meteen, jij foel jou emoozie. Mij vrouw zeg: Loes dit is van Bolle en het is foor jou eigen. Mij hart ging oope, jij foel jou kadoo kom uit ze heemel. Het is spesiejaal en emoozioneel. Ik zeg u eerluk, van mij eigen durf ik mij kadoo nie oope te maake. Gelukkig hebbie dan jou vrouw. Zij ken mij eigen zo goed. Zij heb mij knuffels gegeefe en mij kadoo oope gemaak. Jij zit erbij en jij kijk er naa. Mij traan liep ofer mij wang…

erfuunisDoos

Uit mij groote doos kwam Bolle ze Pauwefeer. Misschien kan u ze eigen nog wel herinnere, Bolle was mij grooste koning, keiser vanalle Pauwefeere. Hij deed surfe ofer tasse en dan ze Pauwefeer vange. Op mij footoo kan u zien, van mij eigen heb ik Bolle ze Pauwefeer ook gefange. Maar ik was ook emoozioneel, misschien kannie dat wel kan begrijpe van u eigen. En Bolle ze muis kwam uit mij kadoo en ze touw met iets waar jij mee kan speele. En sneks ook foor assie nog tande heb.
Misschien wil u het nie geloofe maar deze week heb ik gewoon mij tande van mij eigen. Of misschien krijg mij bek ze tande terug assie ze snek op heb. Jij weet het nie en het maak nie uit. Bolle weet het, dan is het goed…

Woorde

erfuunisDan denk jij dattie alles heb gehad, haal jou vrouw inees footoos van mij vriend Bolle uit mij kadoo. Met Bolle ze laaste woorde foor mij eigen. Ze vrouw Cisca heb het opgestuur en mij staart tril inees van ze opwinding. Van mij eigen heb ik er wel ofer nagedach, maar mij hart wil het met u deele. Assie wil kan u Bolle ze laaste letters leeze op ze footoo. Selluf vin ik het nog moeiluk om te hoore.
Mij vrouw heb het mij eigen wel foor geleeze maar jij breek. Jij breek van zofeel emoozie. Wat kan jij zegge, wat kan jij doen? Ik zeg u in mij fertrouwe, ik heb mij heele avond mij traan ofer mij wang gefoeld. Mij vrouw zeg Loes dit is Bolle ze erfuunis. Hij denk aan jou. Dan kan jij nog zofeel in jou rouw zijn, jij foel ook geluk. Dattie soies moois krijg en dattie nu foor alteit buikmaatjes blijf.

Enersjie

Lieve Bolle misschien kan jij mij eigen nog hoore. Dank jou wel foor zofeel mooie erfuunis. Jij blijf foor alteit in mij hart en in mij buik. Want buikmaatjes bennie foor alteit, ook al woon jij nu in Reegeboogland. Misschien kan jij onse vriendjes in Reegeboogland adfies geefe ofer hoe jou buik groot en gezond blijf. Dat is belangrijk. Assie het saame doe kan jij nog meer bereike. Lieve Bolle, jij zal er alteit zijn. Vrienschap tusse heemel en aarde geef mij hart niewe enersjie.

Loesje