Tag Archives: loesje

Katrien: over mijn balkonnetje en wat ik daar doe

balkonnetjeHallo, daar ben ik weer.
Ik ga jullie dit keer over mijn balkonnetje vertellen. Ik heb een priefee buitenverblijf waar ik 3 seizoentjes graag verblijf. Het is niet echt megagroot hoor. Zeven bij twee meter. Maar het is er wel heel koel.

Draai

Vroeger, toen ik nog een ukkebebie van 3 maandjes was ben ik een keer in de tuin beneden gevalt. Omdat ik zo stom was om op een nat hekwerk te lopen. Ik kreeg wel steeds te horen dat ik daar niet op lopen mocht maar goed… wat weet het personeel nou daar van.
Nou… het ging fout en ik viel. Ik kwam op mijn zijkantje terecht in de tuin. Ik kon mijn draai niet afmaken. Joyce zei dat dat kwam omdat ik maar op één hoog woon.
Maar goed… ik hield hier wel gekneusde heupjes en een gat in mijn tong aan over. Joyce gaf me geen pijnstillers omdat mijn heupjes rust moest hebben. En als ik pijnstillers kreeg zou ik gaan rennen. Dus ruim een week lang liep ik als een megabejaarde door het huis.
Was het balkon dan niet afgeschermd hoor ik zeggen. Jawel… maar alleen aan de onderkant omdat Grietje en Poekie de braafste meisjes van de klas waren en nooit op de rand sprongen.

Gaas

Dus de dag na mijn val en doktersbezoek werd het balkon tot een meter over de rand afgeschermd met kippengaas. Dat “wiebelt” want dat vinden wij katten niet leuk. Ik niet dan.

Mus

Op mijn balkon komen de leukste diertjes, waaronder ikzelf natuurlijk en bijen en vlinders. En vogels. Een mus landde een keer op mijn balkon en toen zei ik kip,ik heb je. Gelijk hield het batterijtje van die vogel er mee op. Ook stom.
Het personeel was nou niet echt blij met mij op dat moment. Ze vonden het zielig voor de vogel.

Poffert

De bijen laat ik met rust. Vooral na de laatste ruzie die ik met ze had. Ik wou er eentje opeten, gaan ze me in mijn neus steken!! Ik had echt een poffert van een neus hoor. En vrouw zat maar: lesje geleerd hè dame?

Ze kopen heel veel planten voor mij om op mijn balkon te zetten. Dan kan ik me daarachter verstoppen om naar de vogels in de tuinen te loeren. Dat is echt leuk hoor. Ook heb ik een mandje buiten liggen voor als ik wil slapen.
Of als ik iemand wil uitzwaaien die over me heen vliegt in een vliegmasjien.

Staartje zwiep

Loesje kwam een keer bij mij loosjeren om onze tante truke uit te zwaaien toen ze naar aamerieka vloog. We gingen toen staartje zwaaizwaaizwiep doen.

Daarna gingen we naar de visjes in de tuin schuin onder mij kijken. Daar zwemmen heule grote vissen die er verukkelijk uitzagen.We wilden al de hengels van mijn personeelman pakken want de visjes zagen er zoooo lekker uit. Maar ja, we hadden een probleem. We hebben geen wormpies bij ons. Komt door die vieze stomme pillen die we elke paar maanden moeten slikken. Ooooh toen zei vrouw dat ze voor ons vis ging koken in de magnogwat. Acht minuutjes daar in, ping, afkoelen en eten maar. Ooooh wat zaten we te smikkelen.

Toen mochten we nog even op balkon, want dan konden we met andere katten praten die in de tuinen liepen. Tegen 8 uur trokken we onze pjamaatjes aan en gingen we ze leijon king kijken.

Liefs en kusjes
Katrien.  (Verwend prinsesje van beroep)

Loesje vertelt: over een maatje en een haartje meer

Waar blijft de kam?

Mijn Bertje vroeg me of ik wilde schrijven over de warmte en ook dat ik een maatje meer ben van me eigen. Ik dacht, ik ben best wel een Bofpoes met me verkering. Bert vindt mij goed zoals ik ben met me gewicht.  En als het warm is leeft hij ook met me mee, dat ik alles goed verzorg en geen maatje minder word. Maar als vollere poes wil ik er toch over schrijven. Hoe het is als je Obesie hebt en de zon schijnt.

Een haartje meer

Van mij eigen vind ik de zon best fijn. Dat ik de warmte voel op me vacht en ook in me hart. Maar ik doe ook best veel verharen en als poes wil je toch een mooie vacht. Dat ik er nog een beetje goed uitzie, ik heb wél verkering. Daarom vraag ik me vrouw elke dag om de kam. Dan komt ze bij me zitten en praat zachtjes lieve woordjes. Oooh ik ga dan al op me rug liggen want dan kan ze ook me buik mee kammen. Dat helpt, ik voel me eigen dan frisser. En ik vind met de kam het fijnste knuffelmoment, dat ik me dan helemaal strek en me vrouw doet het werk. Verharen vind ik niet fijn. Als vollere poes heb ik ook een dikke vacht, ik heb dus ook een haartje meer van me eigen.

Op gewicht

Op Feesboek lees ik veel over poezen en katermannen die met hun eigen niet goed kunnen eten als het zo warm is. Ik denk dat eten belangrijk is, ik voel altijd code tonijn. Dat ik wil eten ook al vallen er mussen van me eigen dak. Ik hoef ook nooit te spugen dus ik blijf op me eigen gewicht. Of meer! En als je toch al een maatje meer bent is dat best fijn.
Drinken doe ik ook, mijn vrouw heeft overal bakken met water staan in ons huis. Ik snap het niet, ze zet nooit overal bakken met tonijn neer. Dan zou ik mijn eigen feestje bouwen, maar het is water. Ik steek eerst mijn pootje in het water want het kan ook best nat zijn. Van me eigen houd ik daar niet zo van.
Soms gooit ze ook hele koude blokjes in het water. Ik vind er niks aan, ik heb liever snacks in het water.

Ik moet goed drinken en het rustig aan doen.

Veilig voelen

Omdat ik toch ook Obesie heb moet ik het wel rustig aan doen. Ik ben een poes met een rustig karakter, maar nu moet ik wel opletten. Dat ik niet ga rennen van geluk. Me hart zou dat misschien niet zo leuk vinden? Maar me hart kent zoveel zonnestralen dat ik me eigen code heb.
Soms ga ik op ook op het balkon. Dan ga ik in de zon liggen maar me vrouw houdt mij dan wel in de gaten. Dat me vacht niet in de brand vliegt.
En ik ga ook met mijn pootjes wijd op de grond liggen en soms op de tafel. Mijn vrouw ligt nooit op de tafel, maar ze heeft het wel warm.
We hebben geen ventiwaaier in huis. Dat ik daar voor kan gaan liggen en dat me haren dan recht overeind staan, Floris kan niet tegen harde geluiden en mij vrouw moet ook aan hem denken. Dat hij zijn eigen ook veilig voelt. Dat is wel belangrijk want ik denk dat veilig zijn warm voelt in je hart.

Op tafel

Misschien heeft U hier iets aan, dat U zegt ik ga het ook proberen. Dat U zich elke dag kamt en denkt aan code tonijn. Drinken mag ook, als U dat lekker vindt. En U kunt ook tonijn door U water doen en soms is zalm ook lekker. En als U op tafel wil gaan liggen mag dat best.

Ik ontdekte dat ik altijd mijn eigen ben en blijf. En dat de zon in me hart de mooiste is.

Liefs van Loesje

Loesje vertelt: over Floris die siepers is

LoesjeMijn verkering Bert vroeg me of ik wat meer over mijn leven wilde schrijven. Over gewone dingen en over hoe ik leef met me eigen familie. Bert zei dat mijn fens me dan beter leren kennen. Ik zeg u eerlijk, ik wist niet eens dat ik fens had? Maar als Bertje het zegt dan geloof ik hem. Ik wil het U graag vertellen.

Waar ik woon

Ik woon nu alweer 10 jaar bij mijn vrouw, dat vind ik best lang. Niet dat ik hier nog weg zou willen want ik wil als poes niet op me eigen gaan wonen.  Ook al heb ik twee jaar verkering, ik woon met mijn vrouw, Floris en Zusje.
Toen ik hier kwam wonen wist ik nog niet dat ik in een multikathuishouden terecht zou komen. Dat is als je met meerdere katten in één huis woont. En ook nog met een vrouw.

Uit het asiel

Ik mocht in een mandje bij mijn vrouw op schoot mee en ze sprak de hele tijd heel lief tegen mij. Ik vroeg me eigen af waar ik naar toe zou gaan? Dat weet je niet als poes als je mee mag met je vrouw of man, je moet maar afwachten. Ik vond het zo spannend. Ik dacht alleen maar, zou ze ook tonijn hebben?

Siepers

We kwamen in mijn nieuwe huis. Het was in een groot gebouw met allemaal huizen op elkaar. Ik vond het meteen fijn. Ik ben een binnenpoes dus ik was blij dat ik niet naar buiten hoefde. De voordeur ging open en ik moest meteen ruiken. Het rook vreemd, ik kende het niet. Mijn mandje ging open en toen zag ik het. Een grote katerman en hij was siepers. Ik zag allemaal strepen in zijn vacht. Ooooh ik vond het zo spannend. Maar ik wilde ook ontdekken.

Mijn vrouw zei dat de katerman Floris heette en dat hij mijn broer werd. Ze aaide hem, ze aaide mij. Zachte strelingen van tussen mijn oren naar mijn staart. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen want ik voelde meteen, Floris is de baas in huis dus ik moet me eigen wel gedragen. Ik deed een paar keer blazen, ik wilde me eigen toch laten horen. Dat ik er was, dat ik er ben en dat ik nooit meer weg ga. Ik durfde nog niet zo goed want ik ben ook verlegen.

En toen gebeurde er iets fijns. Mijn vrouw gooide snoepjes op de grond en we aten samen van de snoepjes. Het was best gek, ik voelde me eigen helemaal niet bang. Ik durfde bij mijn vrouw op schoot te kruipen, ik voelde me wel fijn. Ik moest denken aan vroeger en hoe bang ik me eigen toen voelde. Nu was ik veilig, nu was ik echt thuis bij me eigen familie.

Met Floris was ik best snel vriendjes. Ik voelde, soms begrijp je elkaar. Als je allebei uit een asiel komt dan snap je sommige dingen beter. Dingen die je vrouw weer niet snapt. Dat eten bv altijd op de eerste plaats komt en dat je ook graag veel wil eten. Floris vindt eten ook belangrijk, maar ik eet altijd meer.

Familie geworden

LoesjeMijn vrouw heeft Floris wel moeten leren dat ik verder niets wil als u snapt wat ik bedoel. Ik ben graag op me eigen en ik ben een nette poes. Floris is een “jeweetwelkater” maar ik denk dat hij dat zelf niet weet. Misschien hebben ze het hem niet verteld. Ik weet het niet, maar ik wilde het gewoon van me eigen niet.
Dat katers een poes soms op een andere manier interessant vinden, daar moest ik wel aan wennen. Ik was nog jong toen ik hier kwam wonen, ik moest alles nog leren en ontdekken. Mijn vrouw was er wel voor mij, dat er niks gebeurde zeg maar. Nu zijn Floris en ik echt wel familie van elkaar geworden, soms slapen we zelfs samen in een mand. Dat is best gezellig maar ik ben het liefst op me eigen of bij mijn vrouw als Bert er niet is.

Zorgen

Maar ik maak me eigen ook wel zorgen. Floris is al bijna 16 jaar. Ik weet niet precies hoe oud dat is maar hij is denk ik wel super seeniejoor. Dat is best veel seeniejoor vind ik.
Als Floris er straks niet meer is dan ga ik hem wel heel erg missen. Hij is toch een soort van me eigen broer maar wel van dezelfde vrouw.

liefs van Loesje

Loesje vertelt: dromen over kittens en wat erna gebeurde

Mijn verkering Bert vroeg me of ik iets wilde schrijven  over mijn dromen. Dat wilde ik wel. Ik vind het fijn om voor Bert te schrijven en ik vind dromen fijn.

Hoe het begon

Nu ik me eigen aan het ontplooien ben heb ik ook meer dromen. Vroeger had ik ze minder, toen voelde ik mij nog niet zo gelukkig. Toen ik bij mijn vrouw kwam wonen werd ik gelukkig. Ik leerde mijn Bertje kennen en ik werd nog meer gelukkig. Ik ging ook meer dromen en niet alleen over eten. U weet, eten is mijn grootste hobbie. Ik ging dromen over Bert en onze verkering, dat ik de mooiste poes van de wereld was. Ik was AsseLoester en Bert was mijn Katerprins. En ik was de enige poes die zijn tonijn lustte. Maar ik droomde ook over moeilijke dingen. Over poezedingetjes en allemaal gevoelens. Ik ga het U nu vertellen…

Kittens

Toen ik in het asiel kwam, dat was vroeger, werd mijn poezebuikje opengesneden. Ik kon ineens geen kittens meer krijgen. En ik wist niet eens wat dat was, kittens krijgen. Ik had er nooit van gehoord, hoe kon ik dan weten of ik kittens wilde krijgen? Ik wilde gewoon gelukkig worden en in het asiel zeiden ze dat ik zonder kittens meer kans had op een huis voor me eigen, met een mens. Ik dacht nooit aan kittens, wel aan eten dus ik wilde vooral een huis en iets lekkers.

Rammelen

Ik leerde Bert kennen via feesboek en toen is het begonnen. Ik werd verliefd en ik ging me eigen anders voelen. Alsof ik thuiskwam maar ik had al een huis. Toen ging ik mij ontplooien en ik kreeg nog meer gevoelens. Ja ik ben een gevoelige poes en daarom moet ik ook veel eten. Maar ik kreeg gevoelens die ik niet kende. Ik wilde bij Bert wegkruipen en Bert vond dat goed. Ik voelde nieuwe gevoelens in mijn hartje en in mijn poezebuik. Alsof er iets rammelde maar de dokter in het asiel had alles weggehaald. Hoe kon het dan rammelen? Ik vond het moeilijk, ik begreep het niet.

Mila

Op Feesboek leerde ik Mila kennen. Een klein, lief poezemeisje. Ik voelde blij zijn en willen zorgen. Ik kende het niet. Toen droomde ik dat ik in een grote mand lag met 4 kleine Mila’s en ze leken op Bert en op mij. Het waren kittens! Heeft u dat ook weleens gedroomd? Ik voelde zoveel emo dat ik die dag alleen maar kon eten. Moest ik blij zijn of moest ik moeilijke gevoelens hebben? Wat moest ik doen? Mijn vrouw hielp mij, ze zei dat ik moedervoelens had. Nou daar had ik nog nooit van gehoord? Als ik gevoelens heb dan weet ik dat ik moet eten. Ik had nog nooit moedervoelens gehad en ook geen kittens. Maar ik moest er wel steeds aan denken, ik dacht er iedere dag aan en ik kon het ook voelen. Dat ik mijn pootjes om ze heen wilde slaan. Ik droomde dat Bert en ik kittens hadden, ooh! Ik was een moederpoes en ik was zo gelukkig.

Dromenpijn

Ik dacht, als ik kittens zou willen dan alleen met mijn Bertje. Soms weet je pas wat je wil als je de katerman van je leven hebt gevonden. Maar toen voelde ik ook pijn, diep in mijn buikje. En het rammelde heel hard. Maar hoe kan iets rammelen als het een droom is? Ik voelde dromenpijn. Dat het leven anders is dan je droom maar de pijn is echt. Ik moest tegen me eigen zeggen dat ik nooit moederpoes zou worden. Ik voelde traantjes in mijn hart en honger. Ik was emo.

Ik droomde dat ik kittens had…

Liever rust

Omdat ik nu meer durf heb ik het met Bert besproken. Dat vond ik moeilijk want ik dacht, straks wil Bert mij niet meer. Maar ik wilde voor mijzelf opkomen, ik wilde mijn moedervoelens delen met de katerman van mijn dromen. Dat Bert weet wie ik ben en het voelde ook een beetje van samen. Ik vond het zo spannend dat ik eerst drie stukken zalm verslonden heb want de tonijn was al op.

Bert was lief voor mij. Hij zei dat hij kittens te druk vindt en dat hij liever rust heeft. Hij dacht dat ik ook liever rust wilde. Zo had ik er nog nooit over gedroomd of nagedacht. Dat kittens ook heel druk en wild zijn en dat je dan als poes en kater geen leven meer hebt.

Of een ander leven en is dat dan het leven wat bij mij zou passen? Ik vond het moeilijk, ik zeg het eerlijk. Bert en ik zijn nu al meer dan twee jaar samen en we hebben verkering zoals wij dat willen. Ik voelde daar passen geen kittens bij. En we zijn ook al ouder, Bert is al senior en mijn vrouw zei me laatst dat ik dat ook ben! Dan wil je ook liever rust dus had mijn Bertje gelijk.

Gevoelens

Maar een poes is een poes en soms komen die gevoelens. Ik denk dat dat hoort bij ontplooien, dat ik me eigen ontwikkel. Dan ga je overal over nadenken en dan komen er ook gevoelens. Als poes ben ik bescheiden maar ik denk ook veel na. En deze droom moest ik wel me eigen maken. Dat ik weer verder kan en weet wat ik nu weet.

Dat dromen er mogen zijn maar dat ik altijd weer wakker word in me eigen wereld. Mijn wereld waar Bert op me wacht…

Bert wacht altijd op mij…

Liefs van Loesje

Loesje vertelt: twee jaar verkering

LoesjeBert vroeg me of ik een stukje op zijn website wilde schrijven. Dat wilde ik wel natuurlijk want Bert is mijn verkering. Op 3 juni hebben we twee jaar verkering en dat vind ik best een hele tijd. Het is op de verjaardag van Bert.

 

Hoe het kwam

Vroeger had ik nooit verkering maar toen ik Bert voor de eerste keer zag op Feesboek voelde ik iets wat ik nog nooit eerder had gevoeld. Ik was toen 8 jaar en best verlegen. Ik wist nog niet zo goed wie ik was, alleen dat ik Loesje heette en dat ik bij mijn vrouw, Floris en Zusje woonde. Ik kreeg een apart gevoel in mijn buik en toen is het begonnen. Ik wilde iedere dag op Feesboek om Bert te zien. Dan schreef ik iets op zijn Feesboek en dat vond ik heel spannend. Mijn vrouw maakte foto’s van mij terwijl ik vóór Bert nooit op de foto wilde. En Bert vroeg me voor een intervjuuw en toen kregen we verkering. Bert vroeg mij en ik zei ja!

Ontplooien

Verkering is gemakkelijk, dat heb ik geleerd. Bert en ik zien elkaar iedere dag op Feesboek en we praten over onze dingen. Maar ook over dingen van het leven want als poes vind ik, dat ik ook best een mening mag hebben. Ik ben rustig en bescheiden maar ik durf nu meer.
Durven is ook ontplooien, dat woord heb ik geleerd van Bert. Ik wist niet wat het was. Ik dacht als ik het niet kan eten, dan ken ik het niet. Maar het is iets van ontwikkelen, dat je iets beter kunt dan eerst. Ik moest het wel leren, dat zeg ik eerlijk. Maar het is ook fijn en het maakt gelukkig.

Dat ik verkering kreeg, was het eerste wat ik durfde. Maar ik wist dat ik bij Bert hoorde dus dat vond ik niet zo moeilijk. Ik voelde iets anders dan honger in mijn lijfje, dus dat moest ik wel volgen. Ik weet nu dat het mijn hartje was.

In de verkering heb ik geleerd dat ik er ook mag zijn, Bert geeft mij rust en hij laat mij zijn wie ik ben. Ik voel me veilig bij Bert en dat had ik nooit eerder gevoeld. Behalve bij mijn vrouw maar dat is anders. Als poes kruip je makkelijker bij je vrouw op schoot dan bij je katerman. Maar ik vind het fijn de gedachte dat ik bij Bert tussen zijn stoere poten mag liggen. Dan word ik warm van binnen en voel ik me zen. Ik ben heel veel emo en dan is eten fijn, maar ook liefde. Ik merk dat ik ook best roomanties ben en ik vind dromen ook fijn.
Ik kreeg ook steeds meer zelfvertrouwen dus toen wilde ik een eigen Feesboek. Bert vond het ook leuk en dat vind ik belangrijk als je verkering hebt. Dat je dingen met elkaar deelt en Bert weet altijd overal heel veel van. Hij is schrijver en controleur vensterbank, nou dan weet je best heel veel. Ik ben ook heel trots op hem.

Poezen onder elkaar

En ik heb nu ook ineens eigen poezevriendinnetjes en een paar vriendjes, ook mensen. Dat vind ik best fijn want met poezen onder elkaar praat je toch over andere dingen dan met je verkering. Dat wist ik niet maar heb ik geleerd op mijn Feesboek. Met Katrientje praat ik over gevoelens en eten, met Mila doe ik heel veel trappelen.
En ik ben ook voor de krant ’t Lopend Vuurtje gaan schrijven, die is van mijn vriendinnetje Djoeke Poes. Het mooiste vind ik dat ik met Bert samen een e-book heb geschreven: Verkering is gemakkelijk. Ik dacht nooit dat ik dat kon maar Bert heeft mij geleerd dat ik ook vertrouwen in mij eigen mag hebben. Dat is zo fijn, vertrouwen in je eigen. Ik voel het nog niet iedere dag maar daar werk ik aan. Dat moet je wel blijven doen, ook als poes.

Dromen

En ik heb ook nog dromen, dat is belangrijk vind ik. Ik durf ze nu te vertellen.
Ik droom ervan om samen met Bert iets te doen voor andere katten, die niet zo gelukkig zijn als wij. Die nog geen eigen vrouw of man hebben, die op straat moeten leven of ziek zijn. Daar krijg ik moeilijke gevoelens van en dat is niet fijn. Dan wil ik helpen.
En ik zou ook samen met Bert een echt boek willen schrijven, mijn vrouw zegt dat op papier een echt boek is. Dan wil ik dat.

Maar mijn mooiste droom zit in gewoon. Dat alles blijft zoals het is en dat ik het snap. Dat Bertje en ik gewoon samen verder kunnen gaan en straks drie jaar verkering hebben. En misschien, misschien ooit meer… Als Bert het ook wil.
Ik ben wel heel roomanties maar dat mag als je twee jaar verkering hebt.