Over liefde tussen katten en mensen

liefde

Ik moet even wat zeggen. Serieus zeggen. Want er zijn weer onderzoeken gedaan naar liefde tussen katten en mensen en of katten dat wel voelen. Als huiskater ben ik daar een beetje boos over.

Over wetenschap

Nou moet ik eerst vertellen dat wetenschap best iets goeds is. Zo komen er medicijnen en sneks en allerlei dingen waar je wat aan hebt. Plus mijn vrouw doet aan wetenschap dus dan kijk ik wel uit om er iets over te zeggen. Maar ik snap alleen niet dat er af en toe van die onderzoeken komen. Dan kom er weer onderzoek dat zegt ja hoor katten hebben dat wel en dan weer onderzoek dat zegt van niet. Mij is niks gevraagd en daarom zal ik nou uitleggen hoe het zit.

Gefoel

Elke kat heeft gevoelens. Dat is dat je van binnen gefoel hebt. Er zijn allerlei soorten gevoelens. Als er iets goed gebeurt dan heb je fijne gevoelens, als er een monteur komt dan heb je moeilijke gevoelens en als hij weg is dan is het weer fijn.

En als je zoals ik een thuis hebt dan heb je een basis in je gefoel. Want je bent veilig er kunnen dus geen enge dingen met je gebeuren. En je krijgt elke dag lekker eten en knuffels en heel veel liefde. en je mag de hele tijd slapen als je daarin zin hebt je krijgt nooit straf. Dan heb je een thuis.

Band

Nou zegt die wetenschap dat katten weinig gefoel hebben voor een echte band. Maar ik heb veel gefoel voor mijn vrouw. Dat is gegroeid. Omdat we goed bij elkaar passen dus dan hou je van hetzelfde dus dat het stil is en van lang aaien en samen doezelen. Als ze uit het huis gaat, dan mis ik haar, dan ga ik in de vensterbank zitten kijken of ze al terug komt. En als ze lang weg is, dan ben ik eenzaam in mijn gefoel. Wanneer ze er weer is moet ik miauwen en dan heb ik inhaal-knuffels nodig.
Volgens mij foel ik liefde.

En ook volgens mij is dat het gefoel van heel veel andere katers en poesen. Dat wilde ik even zeggen.  Nou ga ik lekker een knuffel halen.

kater Dorus over: als je alleen op het balkon mag

balkonHajooo daar ben ik weer.  *poink poink poink* Vandaag ga ik het oofer mijn balkon heppe. Misschien weete jullie het nog niet, maar ikke mag helemaal ajeen oppe balkon. Zonder dat mijn mense erbij blijf. Vetgaaf he?

Durrefte niet

In het begin durrefte ik niet oppe balkon. Ik bleef voor de ope deur staan met knikkende knietjes. Ikke hoorde rare geluidjes. Kinderen die huilde of lachte. En ikke hoorte mijn buurhont opmijeens dichterbij. Frauw sei dat hij echt niet bij mij kon koom en dat ik niet bang hoefde te sijn.
En toch was ik het best wel.

Pootjes buite

Mijn mensen moedigte mij aan. Kom maar Doorie seide ze. En toen gebeurte het… ik zette een pootje buite de deur. Ooh dat was so eng. Ik hoorde goet sjo Doorie. Nou je andere pootjes nog.
Opeens stont alle vier mijn pootjes buite. Ikke was bang. Ikke durfde echt niet ferder te loop en ging in mijn achteruitje weer naar binne.
Ikke wert oppetilt en ze zeiden dat ik een dappere katermanneke was.
Toen ging gelukkie weer de deur digt. Ik was zo moe van mijn bang zijn dat ikke naar het mensebet liep en daar in sjaap fiel.
Ikke sjiep heel lang.

Weer pjobeere

De folg dag mog ik het weer pjobeere. Ikke durfte al met vier pootjes buite te staan. En opeens liep ik!! En niet één stapje… nee, meerdere. Wat was ik tjots oppe meselluf. Ikke liep er eggie. Ikke sat te snuffele. Ooh ikke rook van alles. Allemaal vreemde luchies.
Ik hoorde wel steeds moet je daar nauw loope? Ik benne net een magneet met vieze dingetjes aantrekken. Mijn hele pakje zat onder de viese stofjes of blaadjes.
Mijn mense moeste lache en zeiden dat ik een viespeukie was.

Na een paar daag mog ik wat langer buite blijf. Maar wel steeds mette mijn mense er bij. Dus asse se geen zin hadde om op balkon te gaan, moes ik binne blijf. Ook asse ik voor de deur aan het huilen was.

Mog ajjeen

En toen beurde het!!
Man was mijn eten aan het verdiene en frauw was in de kookkamer bezig. Mette deur digt. Ikke zit/lig altijd in de kookkamer bij se. Dat fin ik gezellug.
Frauw moest steets oppe balkon zijn om dinge weg te gooi. En ze liet de deur ope staan. Ze sei ga maar dorusman. Ikke furtrauw jouw.
Ikke mog ajjeen!!!
Oooh!! Ikke was alleen op balkon. MIJN balkon. Ikke liep ooveral heen of achter. Frauw keek elke paar minuute waar ik was. Of ik liep selluf naar binne en tikte frauw aan. En dan zei se ooh wat goet fan jou dorusje.
Nu sijn we zo ver dat ze mij fertrauwe en ik mag, alse ik ge-eet gep of als mijn mense thuis zijn, gewoon naar buite. Zonder toesigt.
Alse mense weg sijn mag ik niet op balkon. Dan sluite se die af.

Nou… dit was het foor deze week.
Ik sluit af met een dikke koes
Foor MammaLoes
Toedeledokie

Wat ik op zondag gedaan heb

zondag

Deze foto is gemaakt voordat ik in de vensterbank ging. Er kwam opeens lekker veel zon. En de dag was al zo fijn. Ik had een superfijne zondag.

Op bed

Het begon al toen ik wakker werd, beneden op mijn kussen. Ik hopte de trap op, liep naar het bed en gaf een paar flinke miauwen, tot mijn vrouw wakker werd. Toen sprong ik op bed voor de goedemorgen-knuffels. Die zijn met praten dus dan hoor ik wat er voor dag gaat komen. Ze zei dat het zondag was, dat ze de hele dag thuis bleef en dat de zon ging schijnen. En ook zei ze dat ik zo’n lieve jongen was en al die dingen meer maar daar gaat het nou niet om en het is ook intiem eigenlijk.

Ochtend

Beneden zag ik al dat er zon kwam dan is de lucht anders. Op het kussen beneden kreeg ik de officiële ochtendknuffel met kroelen op mijn buik en vachthappen. Die duurde extra lang en ik viel bijna in slaap zo ontspannen was ik.

Daarna heb ik water gedronken en brokjes gegeten je moet wel op kracht blijven.

Zon

Er kwam heel gauw zon en ik heb in de vensterbank gehangen en op mijn tapijt gedoezeld. Het raam stond open en ik rook hele lekkere buitenlucht. In mijn straat was het stil. Binnen hoorde ik alleen geluiden van mijn vrouw en die geluiden ken ik dus dan kan ik gewoon doorslapen.  Aan het einde van de middag ging ze bij me liggen op het tapijtje. Dat is gezellig, we kijken naar elkaar en dan moet ik spinnen en dan legt ze haar hand op mij en dan is alles goed. En ik weet dat we zo gaan eten, dan is extra goed.

Na het eten

Na het eten kreeg ik weer een knuffel. Toen ging ik rieleksen tot de snek en de welterusten-knuffel. Ik ben ook nog in de vensterbank gaan zitten, de zon was weg maar ik wilde even kijken hoe de straat was.

Dus ik had een superduperfijne dag. Zon, knuffels, sneks, rieleksen en alles was stil en gezellig. Ik wil elke dag wel zondag doen.

kater Bolle over: als je glittertenen hebt

glittertenen
Vorige week was ik heel vroeg in de ochtend aan het patroejeren. Het was nog niet eens licht zo vroeg was het. Ik liep door mijn tuin, en de tuin van de hond naast mij, en op de daken van de schuurtjes. Alles was zoals het hoort te zijn, er was nergens iets vreemds aan de hand.

Linkervoet

Totdat ik een stukje verder liep. Zomaar ineens deed mijn linkervoet pijn. Echt zo veel pijn dat Ik bijna niet meer op die voet kon staan.
Ik strompelde naar huis en ben op mijn kurk geklommen. Mijn vrouw werd wakker en tilde me op het grote bed. Daarna hebben we met zijn drietjes nog even geslapen.

Mank

Toen mijn vrouw opstond probeerde ik ook op te staan. Gelukkig tilde mijn vrouw me van het bed, want ik had niet kunnen springen.
Ik probeerde te doen alsof er niks aan de hand was en liep op drie poten door de kamer. Maar mijn vrouw zag het meteen en maakte mijn man wakker. Ze vertelde hem: “Bolle loopt mank” en ze deed het licht in de slaapkamer aan. O jee, zei ze. Er lag bloed op het
bed, allemaal voetstapjes en vlekken. Ik voelde aan mijn water (en aan mijn poot) dat er iets niet klopte dus ik hinkte naar buiten. Mijn vrouw hield me tegen en tilde
me op. Ik wriemelde maar ze keek toch onder mijn tenen. En ze voelde aan mijn voet. Iep! deed ik, want dat deed pijn. Mijn vrouw zag dat één van mijn kussentjes een wond had. Ze zette me op de grond en ik hopte zo snel mogelijk naar mijn huisje. Daar ben ik gaan liggen want ik kon niet verder lopen.
Ik hoorde nog net mijn vrouw bellen met de dierendokter.

Reistas

Ik heb even geslapen en hoopte dat ik misschien toch niet naar de dokter hoefde. Na een tijdje kwam mijn vrouw naar me toe met een bakje met goermet er in. Ik kwam gelijk aanhinkelen en begon te eten. Ik was pas halverwege toen me vrouw me alweer optilde en met me naar binnen liep. Daar stond mijn man klaar, met mijn reistas. Flauw hoor, dat ik zo gefopt word.
Ik deed in mijn tas heel hoog piepen, en ik ging ekspres de hele tijd heen en weer schuiven. Want ik wilde niet naar de dokter. Vorige keer kreeg ik druppels in mijn oog, en dat was echt supereng.
Zoiets wil ik niet nog een keer.

Zilveren spree

Bij de dokter liet ik bloederige vegen achter op de tafel. De dokter keek naar mijn voet. Hij draaide me hops! op mijn rug en keek met een lamp en een soort bril naar mijn teen. Er zat niks in de wond, zei hij. Hij dacht dat ik misschien over een schutting was geklommen waar glas op was gemaakt, tegen katten. Heb je wel eens zoiets ergs gehoord? Wie doet nou ekspres glas op iets zodat katten daar intrappen? Dat mag helemaal niet!
Mijn mensen zeiden dat ze niet dachten dat ik over schuttingen klom. Maar dat als ze zouden weten dat iemand zoiets deed, diegene nog niet jarig zou zijn. Wat jarigzijn met schuttingen te maken heeft weet ik niet.
Ik kreeg een prik tegen de pijn, en een prik met antiebieootiecaa. En toen kwam er nog iets. De dokter pakte een spuitbus en spoot iets op mijn voet. Een zilveren spree, met glitters. Aluumienie-um-spree, legde hij uit. Dan geneest een wond sneller en het maakt
een soort laagje over de wond.

Tenen

Daarna gingen we weer naar huis.
Ik ging overal kijken in huis, en ook in mijn tuin. Ik bleef maar rondhopsen. Dat doe ik altijd, als we thuiskomen van de dokter.
Dan moet ik even overal kijken of alles nog hetzelfde is.
En weet je wat zo mooi was? Overal waar ik liep liet ik zilveren voetstapjes achter. Het was zooo biesonder! Ik maakte een
glitterspoor door het hele huis en door mijn tuin.
Ik voelde me heel spesjaal, met mijn zilveren tenen.
Uiteindelijk hebben mijn mensen me op het grote bed getild en hebben we met zijn drietjes geknuffeld. Ik viel in slaap en heb de hele avond geslapen.

Glittertenen

Ik kreeg nog een paar dagen pijnstiller. Dat vond ik prima, want dan krijg ik ekstra soepjes. Daar gaat de pijnstiller doorheen. En ik liep een paar dagen te hinkepinken.
Mijn mensen hebben ekstraveel met met geknuffeld, en me steeds op het bed getild, en er weer vanaf. Zelf kon ik dat niet.
Nu is de wond al bijna dicht en doet geen pijn meer. Ik kan weer prima lopen, en ik heb al keihard met de veer gespeeld. Mijn glittertenen zijn weer gewoon zwart geworden, zoals altijd. Dus alles is weer in orde. Dat is het allerfijnste, als alles is zoals het hoort.
Al vind ik het een beetje jammer dat ik geen zilveren voetstapjes meer achter laat.

Als je er stoerder uit ziet dan je bent (wat dan?)

oer

Iedereen heeft naar de Hoedjes-sjow gekeken en ik ook. En toen zag ik mezelf. Een seksie kater, een oerkat, een sjerrif die alles durft. Maar eerlijk waar, ik zag er stoerder uit dan ik ben.

Stoer

Eerst vond ik het fijn. Daarna dacht ik, wat nou? Zo stoer ben ik helemaal niet. Want:

  • als er buiten een hard geluid klinkt ben ik bang
  • voor de glazenwasser ben ik nog steeds bang al dat water tegen het raam dat is moeilijk
  • ik kan niet zo goed alleen zijn, dan voel ik me alleen en eenzaam en verlaten en daarna heb ik heel veel knuffels nodig om weer mezelf te worden dat is dan meesta de dag erna zo of de dag na de dag erna
  • eigenlijk heb ik elke dag knuffels nodig en complimenten en dat ze zegt dat alles echt in orde is, anders weet ik het gewoon niet zeker

Dus mijn basis-gefoel is onzeker en snel bang. Dat zit in me, van mezelf en door het straatleven van vroeger ook al is het voorbij het is niet weg.

Durven

Het is wel zo dat ik de straat controleer in de vensterbank, en dat ik brede voorpoten heb en ook dat ik een grote katerman ben. Maar zo stoer als op de foto ben ik eerlijk waar niet. Ik durf wel meer dan vroeger.  In het begin dat ik hier woonde durfde ik de kamer niet uit en nou loop ik door het hele huis, ook door de badkamer al moet ze daar dan wel bij blijven.

Ik wil dit gewoon heel eerlijk zeggen. Dat het alleen voor de foto was. Dus dat niemand moet denken o nou die Bert doet en durft van alles, dat is een stoere jongen dat zie je aan die foto.

Mijn mening is dat je eerlijk moet zijn over hoe je bent ook al is dat moeilijk. Ik zou best heel stoer willen zijn. Maar ik ben het dus niet. Of nog niet.