Tag Archives: huiskater bert

Als je opeens je naam hoort noemen

naam

Mijn basis-gefoel thuis is dat ik ontspannen ben. Dat gaat niet vanzelf dus daar moet ik mijn best voor doen. Daarom doe ik zo vaak aan bankhangen. Lekker liggen op mijn grote kussen. Maar gisteren hoorde ik opeens mijn naam en toen had ik een ander gefoel.

Telefoon

Nou hoor ik mijn naam vaker daar gaat het niet om.  Ze vraagt of ik zin heb in avondeten of een snek, wat ik aan het doen ben, ze voert gesprekken met mij, dus daar is niks geks aan. En aan de telefoon praat ze ook over mij. Daar slaap ik doorheen alleen gisteren dus niet. Want ik merkte dat ze met de dokter over mij praatte.

Bezoek

De dokter komt over een tijdje weer hier er is nou een afspraak. Ik weet niet precies wanneer maar dan ben ik er vast niet. Want de vorige keer was er niks aan. Net toen ik dacht wat een liefe vrouw dat ze me snoep komt brengen, toen greep ze me en ik had en prik gekregen voordat ik MEW kon zeggen. Dus dat zei ik toen maar niet meer. Dat snoep heb ik toch maar opgegeten.

Ja en dan had ik vorig jaar die operaazie aan mijn tanden. Dat hoef ik ook niet meer, want ik moest weg van huis en u wil niet weten wat ze allemaal met me deden. Het begon ermee dat mijn vrouw aan mijn bek rook en dat doet ze nou weer. En dan kijkt ze zo intens. Op zo’n moment kan ik niet meer ontspannen want het is raar, echt raar.

Friemelen

Ik snap wel wat de bedoeling is. Controole aan huis voor mijn gezond. De dokter mag best aan me friemelen, dat kan ze best goed, maar ik hoef geen prik en ik hoef ook niet dat zij aan mijn bek gaat ruiken. Snoep hoef ik weer wel, daar ben ik heel eerlijk over.

Waarom ik soms de baas moet zijn thuis

de baas

Bij mij thuis is niemand de baas. Ik niet en mijn vrouw niet. We doen het samen, zegt ze altijd. En soms moet ik toch de baas zijn. Dus dan ben ik dat.

Baas

Als je de baas bent, dan moet je zeggen wat er gebeurt. Dus dat moet je weten en je moet ook weten waarom het moet. Dat is best een ferantwoordelijk iets. Vroeger had ik  dat nooit gekund maar nou woon ik al jaren samen en dan snap je alles beter: jezelf,  je vrouw en je leven samen.

Wekker

Wat ik nou de laatste tijd meemaak is dat de wekker op de gewone tijd gaat en dat ze dan toch in bed blijft liggen. Ze gaat weer slapen en als ze dan wakker wordt dan moet alles snel. Mijn ochtendknuffel is dan korter. En ik foel dat er spanning is daar hou ik niet van. En daarom snapte ik dat ik iets moest doen en ook wat het was.

Gisteren ging ik naar de slaapkamer toen ik de wekker hoorde. En ja hoor ze sliep. Ik hing even aan de krabpaal voor het aksiegevoel en toen liep ik naar voor het bed en daar heb ik keihard gemiauwd van hetistijd en opstaanmoet.

“Ja Bertje, je hebt gelijk,” zei ze. Nou daar laat ik me niet door foppen. Ik bleef miauwen, en toen ze naar de trap liep bleef ik erbij. Voor de zekerheid en ook omdat ik de baas was.

Beneden

Toen we beneden waren, was de dag in orde. De ochtendknuffel duurde weer gewoon lang en er was geen spanning. Alles was zoals het moest zijn ’s morgens en dat is voor mij belangrijk. Dus ik had het in orde gemaakt en toen hoefde ik niet meer de baas te zijn en ik kon gaan slapen en dat heb ik toen gedaan.

Wat het verschil is tussen bijkomen en rieleksen

bijkomen

Ik ben een gewone huiskater, die in het asiel gezeten heeft, en toch merk ik soms dat ik iets weet dat belangrijk is en dat anderen niet weten. Dat is nou ook zo met rieleksen en bijkomen en wat het verschil is. Ja, hoe zit dat nou?

Eerst bijkomen

Bijkomen is belangrijk voor het gezond van je lichaam en van hoe je van binnen bent.  Er is iets gebeurd dat fijn was of moeilijk en dan is het voorbij. Maar dan is het niet weg. Ik heb iets meegemaakt daar had ik gefoel bij en misschien heb ik wel gerend of heel erg gekeken naar iets, als je iets meemaakt dan is dat met je lichaam en je gefoel. Daarna moet je dus bijkomen van alles dat er gebeurd is met jezelf. Het is liggen en hangen en rustig aan doen. Na een poos voel ik dan vanzelf dat ik weer wat kan meemaken. Ik begin met een brokje eten. In de vensterbank zitten. Gewone dingen dus, die ik ken en die ik snap. Dat hoort ook bij het bijkomen.

Nou rieleksen

Voor mij is rieleksen ook belangrijk. Rieleksen is rustig aan doen maar dan met gezelligheid. Dat kan zijn:

  • er is zon op het tapijt en ik lig in de warmte
  • ik hang op mijn kussen te doezelen en mijn vrouw is er ook en alles is goed
  • na een extra buikknuffel ga ik in de vensterbank zitten
  • ik gaap een paar keer en ik rek me uit gewoon omdat het kan

Dus rieleksen is eigenlijk dat je heel druk bent met ontspannen. Dat is goed want de hele tijd gespannen zijn  is moeilijk en ook niet gezond.

Nou zegt u vast wat is dan slapen Bert. Dat zal ik zeggen. Slapen is niet rieleksen en ook al niet bijkomen maar het kan er wel bij horen. Slapen dat moet gewoon net als eten.  Dus dat is weer wat anders.

Hoe ik keimoe werd en lang moest slapen

slapen

De meeste nachten lijken op elkaar en dat is goed en toch zijn er nachten die dan weer heel anders zijn en soms is mijn gefoel dan: dit is beter.  Laatst ging ik helemaal in de aksie.

Senior

Als senior katerman moet ik op mezelf letten. Dus dat ik geen gekke dingen doe. Thuis krijg ik goed eten dus zonder rare dingen erin, ik let heel erg op dat ik genoeg rust neem, aan spanningen als ik schrik kan ik niks doen maar dan krijg ik knuffels en dan gaat het wel weer dus wat hou ik over dat is aksie. Sport. Bewegen. Gym. Spelen.  Als u mij vraagt lig je liever of ren je liever, nou dan lig ik liever. Daar ben ik heel eerlijk over. Lekker liggen, beetje doezelen, dutje doen.

Nacht

Maar nou had ik pas een nacht met een heel ander gefoel. In de vensterbank had ik gekeken naar de lichtjes van de auto’s die voorbij reden. Die gingen snel, steeds weer kwamen er nieuwe die ik opeens zag en dan weer niet zag. En opeens zat dat snelle ook in mij.

  • ik rende de trap op en weer naar beneden en toen ik beneden was, rende ik weer naar boven
  • en boven sprong ik in de kast en toen sprong ik op de planken van de slaapkamervloer en ik maakte zo’n keihard geluid dat ik het vanzelf nog een keer deed, ik moest ervan miauwen en ik geloof dat mijn vrouw zei goedzoBertje, ik kon niet goed luisteren omdat ik even druk was
  • toen rende ik weer naar beneden en daar heb ik met mijn lintje gerold
  • en daarna ben ik tegen mijn vrouw gaan zeggen dat het tijd was om op te staan

Het kwam door die lichtjes buiten. Dat snelle.

Ochtend

’s Morgens had ik nog overal zin in. Maar tijdens de ochtendknuffel voelde ik me ontspannen en eerlijk waar, toen was ik keimoe en ik heb de rest van de dag niks meer gedaan en daarna kwam het avondeten.

Dus ik had een hele fijne dag. Eerst lekker in de aksie en dan rieleksen.

Waarom ik nog steeds van iets schrik

schrik

Nou zegt u vast: Bertje, schrikken, jij? Ja. Ik. Ook al woon ik hier nou langer dan drie jaar, ik weet geeneens hoelang, dan heb ik het nog. Pas in de badkamer gebeurde er weer iets.

Badkamer

De laatste tijd kom ik weer in de badkamer. ’s Morgens. Dan wil ik vers water drinken, dus dan moet eerst mijn vrouw water sproeien en aan de andere kant gaan staan, en dan ga ik van de tegels drinken en pas als ik de badkamer uit ben mag zij er ook uit. Anders wil ik niet drinken. Soms doen we een tweede ronde. Soms staat zij klaar en dan denk ik nou ik drink toch liever uit mijn waterschaal. Die staat gewoon klaar. Maar water van de tegels drinken dat is spannend.

Geluid

Laatst liep ik net van de ene kant naar de andere toen ik een hard geluid hoorde. Opeens.  Ik dook meteen in elkaar. Mijn rug was heel laag en ik  maakte me klein. Ik voelde mijn hart bonken.
“Sorry Bert,” zei mijn vrouw, “dat was mijn voet.”
Nou ik hoefde geen tegelwater meer die ochtend.

Gelukkig ging ze mee naar de huiskamer. Ik op mijn kussen. Zij ervoor. Aaien en bijkomen.

Terug

Dat is nou eenmaal zo als je vroeger op straat hebt moeten leven en het was heel erg moeilijk, dat het opeens kan terugkomen. Om niks. Een geluid. Een schaduw. Opeens het gefoel er is iets. En ik ken het huis heel goed, beter dan mijn vrouw, en dan toch schrik ik opeens zo erg dat ik heel veel knuffels nodig heb.

“Dat moet heel erg langzaam slijten,” zegt mijn vrouw. Ja misschien is dat wel zo. Ik ben ook wel vooruitgegaan want ik hoef nou geen druppels meer tegen de bangigheid van binnen en vroeger nam ik ze elke dag.

Dus het gaat heel langzaam. En dan op een dag schrik ik misschien nergens meer van. Dat lijkt me best fijn, eerlijk waar.