Tag Archives: huiskater bert

Wat er gebeurde toen ik net wilde gaan liggen

liggen

Ik hoop dat dit een netto foto is wegens dat mijn achterkant in beeld is. Het gaat om mijn erfaring toen ik wilde gaan liggen in de vensterbank. Over wat er toen gebeurde.

Warmte

Het was eindelijk weer gewoon in mijn straat. Geen herrie van mensen of van foguls. En de zon scheen, het was zo warm dat het raam open stond dan heb ik buitenlucht die naar binnen komt. Lekker is dat. Iets van buiten terwijl ik gewoon veilig thuis kan blijven. Dus wegens het warme dacht ik: neem het ervan Bert, ga lekker in de warmte liggen. Dus ik hop, op de vensterbank.

Ontspannen

Dus ik lag te liggen. Ergens ver weg hoorde ik mijn vrouw aan de computer op het toetsenbord rammelen. Dat is een goed geluid om bij in slaap te vallen. Zo doezelde ik dus weg. Ik heb ook eerst lekker met mijn bek open gegaapt dat helpt bij het ontspannen, mijn verkering Loesje heeft er een kurzus over gegeven.

Snel

En toen helemaal plotseling WHAM tegen het raam!!
Nou ik meteen weg en dan ben je als seeniejor snel, ik rende even door, toen sprong ik naar het tapijt achter de kastjes en een paar stappen verder zat ik onder de tafel, bijna tegen de benen van mijn vrouw aan.
“De glazenwasser is er, Bert,” zei ze. Nou lekker dat het zo gaat tegenwoordig als je net ligt te slapen als oudere katerman.

Klein geluid

Eigenlijk is mijn mening dat een glazenwasser eerst een klein geluid moet maken dat altijd hetzelfde is zodat je als inwonende kater weet, o het begint. Dan hoef je niet te schrikken en je kunt rustig ergens anders heengaan als het nodig is.

Toen het weer rustig was kreeg ik lang aaien om weer rust in mijn lichaam te krijgen. Maar ik ben die hele middag  niet meer in de vensterbank geweest, voor de zekerheid.

 

Als het leven ’s morgens in orde is

in ordeEr zijn dagen waarvan ik foel ik blijf misschien wel op bed liggen. Die heb ik veel gehad de laatste tijd. Maar opeens was het leefe anders. In orde.

Saai

Toen ik nog in het asiel zat, mocht ik alleen naar een huis waar het saai was, dus dat er niks gebeurde. En toen schreef mijn vrouw dat ze heel saai was en dat is ook zo, en daarom mocht ik hier komen wonen. Want ze leest en ze zit aan de compjuuter en veel meer doet ze niet. Dus dat is superfijn. Saai is goed.

Fierus

Maar toen kwam het fierus.
Minder auto’s in de straat, dat vond ik best goed. ’s Nachts had ik toch autolampen om naar te kijken, die bleven gewoon voorbijgaan.
Alleen na een paar dagen kwamen er grote enge fooguls in de straat. Toen durfde ik niet meer in de vensterbank. Soms lag ik op de bank en dan zag ik ze voor het raam bewegen.
Na een poos kwamen de auto’s terug en de fooguls gingen weer weg.

Steiger

De glazenwasser kwam, dat was moeilijk maar ik wist: hij gaat weer weg en dat deed hij ook. Dus dat snapte ik. Moeilijke dingen kan ik best als ik maar weet hoe ze aflopen.

Na de glazenwasser kwam de dag dat er opeens grote steigers in de straat stonden, met heel veel herrie. Dan weet je als huiskater ook niet wat je moet doen echt niet. Dus daarom deed ik niks. Pas in de middag gingen de steigers weg.

Wachten

Ik was gewoon zenuwachtig geworden echt waar. Dat ik de hele tijd iets verwachtte dat moeilijk zou zijn alleen wist ik niet wat het was. Er gebeurde niks dus ik bleef wachten.

En toen was er een ochtend dat ik naar buiten keek en ik zag het:

  •  geen fooguls
  •  er komt zon aan en van dat warme

In de straat waren er geen enge geluiden. En opeens was alles in orde, zomaar, vanzelf, ik had het niet verwacht en toch was het zo. Superduperheerlijkfijn!!

Ik kan van opzij kijken

opzij

Ik ben een seeniejor-katerman en dat is gewoon zo. Dus ik slaap best veel. En ik doe rustig aan. Maar ik wil heel graag alles weten dus dan kijk ik soms van opzij.

Konsentraazie

Opzij kijken is best moeilijk. Je hebt er konsentraazie voor nodig. Ik kan het niet als ik ren, dan kijk ik recht vooruit waar ik heen ga, dus ook geeneens naar waar ik mijn poten neerzet. Het kan ook niet als ik in de vensterbank spring dan heb ik alle kracht nodig om goed te landen. En als ik net wakker ben nou dan ben ik bezig met wakker worden. Ik kan alleen opzij kijken als het zo is:

  •  ik zit of lig heel rustig en ergens in de kamer gebeurt iets waarvan ik zeg wat is dat, ik wil dat weten
  •  ik heb tijd dus het moet niet vlak voor het eten gebeuren dan staat mijn kop er niet naar
  • ik heb geen zin om erheen te gaan, ja daar ben je seeniejor voor

Opzij

Wat ik dan doe ik met mijn ogen opzij kijken. Ik zie dan een beetje van wat er gebeurt. Niet eens veel. Misschien heb ik er geeneens wat aan maar ja, als je lekker ligt dan sta je niet op, wie doet dat nou, zeg nou zelf.

En heel soms als ik dan meer wil weten, dan ga ik er toch even heen. En dan ligt er niks geks op het tapijt alleen een friemel papier. Of het is geen snek maar een brokje dat uit mijn eetschaal is gesprongen.

Maar ja ik moet toch weten wat er allemaal gebeurt in huis. Als binnenkater moet je op de hoogte blijven zo is dat nou eenmaal. En als je altijd binnen bent, dan krijg je een ander gefoel voor de dingen als wanneer je buitenkater bent. Dus opzij kijken blijf ik doen, vooral wanneer ik lekker lig.

Ik doe iets raars met mijn tenen

tenen

Thuis heb ik de afspraak dat ik katermandingen moet doen en zij vrouwendingen en dat we die van elkaar niet hoeven te snappen. Maar nou doe ik toch iets raars.

Samen

Mijn katermandingen die zij niet snapt dat zijn dingen als dat ik ’s nachts moet rennen en dat ik het wil vertellen als ik goed naar de bak ben geweest en dat ik de ene fogul eng vind maar de andere niet. Ik hoef het zelf geeneens te snappen, het is iets oers in mij dat denk ik.

En zij doet ook dingen die ik niet snap beivoorbeeld dat ze de hele tijd aan de computer werkt ook al is het allang tijd om op te houden en mijn avondsnek te maken. Als ze dan eindelijk stopt dan zegt ze dat ze zo moe is. Dat hoef ik ook niet te snappen ze legt het ook niet uit.

Complimenten

Nou is het zo dat ik heel gefoelig ben voor complimenten. Dat is wegens dat ik onzeker van binnen ben en met een compliment weet je dat iets in orde is. Dus dan heb ik zekerheid. Van mijn vrouw krijg ik voor van alles complimenten. Hoe ik eet. Hoe ik slaap. Dat ik van de zon geniet. Kopjes geven. Mewwen. Ook rennen en mewwen ’s nachts. Nou van alles en eerlijk waar dat helpt me.

Alleen ik krijg ook complimenten over stomme dingen. Dat ik mijn tenen zo goed uit elkaar kan doen. Serieus echt waar!!

Waarom moet dat?

Tenen

En nou zit ik dus af en toe expres met mijn tenen uit elkaar, gewoon omdat ik dan een compliment krijg en dan een fijn gefoel van binnen. Ja, zo gaat dat als je samenwoont.

Maar echt een katermanding is het geloof ik niet.  Dus dan ben ik misschien weer een beetje minder oer geworden, en dat is eigenlijk wel jammer.

Waarom ik opeens haast kan hebben


Wat ik als media katerman best moeilijk vind is dat het lijkt of ik altijd maar lig te slapen. Of te rieleksen. Of dat ik soms druk ben en dan heb ik haast dat ziet u nou eindelijk op deze foto.

Snek

Wanneer ik haast heb dat weet ik nooit van te voren. En eerlijk waar ik weet ook niet altijd waarom. Ik heb het nooit als ik naar de bak moet dat is wel dringend soms maar mijn gefoel zegt wanneer het tijd is en dat ga ik gewoon.
En ik heb het ook nooit als ik trek in een snek heb. Dan wil ik dan mijn vrouw haast maakt maar dat doet ze alleen als het ’s avonds laat is en ik laat weten dat ik het nou echt zeker weten tijd is voor mijn snek en dan maakt ze haast als ik maar één keer heb gemiauwd.

Raar

Haast is raar. Het komt opeens in me op. Ik lig dan op de bank te rusten en alles is goed en er gebeurt niks dus dat je foelt hier kan ik blijven liggen voor de rest van mijn leven. En dan wordt er iets in mij anders: ik moet naar de vensterbank en wel meteen dus dan heb ik haast.
Waarom is dat zo?
Als katerman ben ik soms een misteerie voor mezelf echt waar.

Moe

Nou het warmer is, blijft de deur van de huiskamer ’s nachts open. Dan kan ik beneden aan de voordeur gaan ruiken. Voor mij als binnenkater is dat belangrijk om informaazie over de straat te krijgen. Als de deur dicht is, krijg ik dat gefoel van haast dat ik NU naar de voordeur moet. Ik ga bij de deur staan, kijk mijn vrouw aan en doe meewww. Ze doet de deur open.
Dan foel ik dat het toch niet hoeft.
De deur gaat dicht.
Oja, toch wel.
Deur open.
Of eh…
En elke keer heb ik dat gefoel van haast. Dat je weet: het moet nu, nu NU. Serieus, daar kan ik zo moe van worden in mijn ligchaam.