Heel erg soms heb ik een haarbal en gisteren was het soms. Ik spuugde het ding uit. Het was geen bal maar een langer ding. En ik snapte de kleur niet.
Van mezelf ben ik een kater met een rode vacht en daarin zitten witte stukken. Of ik ben een witte katerman die rode stukken in zijn vacht heeft, daar ben ik nog niet achter. Dus mijn vacht is rood en wit.
Haarbal
Over mijn vacht gaat het dus. Ik verhaar nog steeds en dat is echt ontzettend stom. Het is helemaal niet warm meer. Als het raam in de huiskamer open staat dan foel ik dat er koude lucht naar binnen komt. En als ik ’s morgens aan de voordeur ruik, dan weet ik het gewoon: nou is de zomer voorbij en het warme is weg. Dus ik heb een wintervacht nodig en helemaal niet dat ik verhaar.
Tegen het verharen krijg ik nou meer aaien. En ik was me vaker. En als je je vaak wast dan krijg je haren binnen, dat gaat vanzelf, en die haren moeten er ook weer uit.
Dus toen had ik opeens een haarbal.
Rare kleur
“Bertje toch,” zei mijn vrouw en ze kwam naar me toe om me te aaien. Dat had ik best nodig, om me weer fijn in mijn lichaam te voelen. Dat zachte aaien en dan een lief woordje, echt, het helpt.
Maar ze had ook gezien wat ik had gezien. Dat de haarbal alleen een beetje rood was. Dus zonder witte stukken. De haarbal mocht van mij niet op de foto, dat is privee. Maar ik wil er eerlijk over zijn dat ik ook haarballen doe ook al was deze raar wegens de kleur.
Netjes
Want als een roodwitte katerman een rode haarbal doet, dan moet u niet denken dat ik alleen de rode stukken in mijn vacht was. Ik doe ook de witte stukken. Ik was me helemaal, ook achter mijn oren dat doe ik met mijn voorpoten. Dus ik ben netjes op mezelf dat wilde ik zeggen.
onse groote mooment. Foor mij Doorie en mij eigen, onse douwnlood van onse Eeboek. Maar ik zeg u eerluk daar heb ik van mij eigen nie zofeel meer van meegekreege. Mij vrouw heb mij boek moete douwnloode want selluf lag ik voor mij pampus naas mij kompjuuter. Tusse mij leege flesse ketnipwein.
Mij Doorie is druk met ze dienblad op ze rug aan het sjouwe. Ik zeg u eerluk, hij heb zo goed mee gehollepe. Eerluk is eerluk, mij Doorie mag mij folgende feesje weer mee hellepe. Selluf denkie er anners oofer, maar zo werrek het wel bij jou jeug van teegewoordig. Jij moet erfoor waake dattie nie brutaal wor. Daar hebbie niks aan.
Mij folgende dag foelde ik mij eigen nie zo lekker. Jij ben toch seeniejorpoes en jij ben het nie gewen. Van mij eigen was het mij eerse erfaring met ketnipwein. Mij vrouw zeg, hopeluk ook jou laaste Loes! Daar kan jij beeter nie op ree-aa-geere.
Hajoooo iedeween. Daar benne ik weer. Dorus!! Waar gaat ik het fanmijndaag oofer hebben. Ofer ons boek hihihi.
Mamsie en ik sate flak foor het feesie nog evve op messenjer. Want ikke seg hut eerluk… ikke was bes wel nerrefeus. Mamsie froeg me of ikke de ketnipwijn al hat klaar zet. En of ik wau oeffene met dienbwatlope. Ik sau met happies langs iedeween lope. Nauuuu juwwie leke wel uitgehongert seg. Ikke hat het dienblad nog nie eens op me rug gezet of hij was al weer leeg!!
Foor as juwwie je affraage hoe het foor mamsie afliep? Nauuuu hihihi ze was een heel kwein beetje kaaterig hihihi. Ooooh ikke was aan het opwuime en liet perongeluk het dienblat fallen. Nauuu… mammie liet me heel snel wete dat het net klonk asof er een aarbeefing besig was. Ikke sei tege mamsie datte se maar haar roes in haar mantje uit moes sjape. En se moes me bejoofe nooit meer sofeel te dwinken.
Er zijn katermannen die wakker worden en meteen willen spelen. Of rennen. En die dan het gefoel hebben dat ze van alles met hun dag gaat doen en dat het leven superduperleuk is. Heb ik niet. Want ik ben een seerieuze katerman.