Categorie archieven: uit mijn leven

Als er monteurs in huis komen

monteurs

Deze week had ik een hele rare dag. Dat was op Dierendag. Toen ik wakker werd, voelde ik dat er spanning in huis was. “Er komen monteurs, Bertje,” zei mijn vrouw. “Ze gaan supersnel internet maken met glasvezel.”

Spanning

Eerlijk waar, dat kan me niks schelen. Het is alleen dat ik ten eerste geen monteurs in huis wil en ten tweede maar kan ook ten eerste zijn dat ik in huis geen spanning wil. Als mijn vrouw dat voelt dan voel ik het ook. Dat gaat vanzelf als je een band hebt.

De hele middag deed mijn vrouw gek. Aan de computer zitten en dan opeens uit het raam kijken en dan weer gaan zitten. Ik probeerde te slapen maar dat gaat dan moeilijk.

Voordeur

Toen de monteurs kwamen, werd het nog erger. Beneden hoorde ik hard gepraat dat is niet goed. En ik rook en voelde dat de voordeur helemaal openstond. Het was koud en er kwam allemaal buitenlucht naar binnen dat ik van alles rook, ook de honden die door mijn straat lopen. Daar werd ik gespannen van.

Er kwam een monteur in de huiskamer staan en mijn vrouw ging voor me staan. Hij kon mij niet zien en ik hem niet. Toen moest hij weg. Mijn vrouw kwam terug en keek mij aan en ik kon het serieus niet helpen maar ik moest een paar keer echt hard miauwen van de spanning.

Stem

Het was nog niet afgelopen. Mijn vrouw ging met een boze stem telefoneren. Nou ik weer miauwen en zij aaien en die stem bleef maar.

Daarna kreeg ik gelukkig een hele lange buikknuffel om bij te komen. Ik was heel erg moe van alle ervaringen. En we hadden geeneens snel internet maar het oude internet deed het gelukkig nog.

Het was een hele rare dag. De dag erna was alles weer gewoon, alleen had ik nog extra knuffels nodig vooral op mijn buik dat vind ik het fijnste.

Hoe Sjakie een kater met een missie werd (door hemzelf verteld)

Wie ik ben? Officieel heet ik Sjaak, maar wordt meestal Sjakie gemiauwd. Ik woon in  Hellevoetsluis en sinds vier jaar ben ik lid van de BBB-familie. Dat is dus de Blije Beesten Boel.

Zwerven

Daarvoor zwierf ik een paar jaar door de wijk en daarvoor… daar wil ik het maar niet over hebben. Slechte gebeurtenissen kun je maar beter vergeten toch?! Hoe dan ook als zwerver had ik het best zwaar. Mijn poot raakte behoorlijk geblesseerd bij een ongeval en als kat zonder mens kom je niet zo makkelijk bij een witjas.

Manke poot

De boel is een beetje raar aan elkaar gegroeid daarna. Ik deed mijn best mijn kostje bij elkaar te scharrelen maar dat was geen kattenpies met die manke poot.

Missie

Nu was er een mens die mij steeds probeerde te lokken. Ze zag dat ik honger en pijn had en wilde iets voor me doen. Maar ik was bang. En boos. Dat had met mijn verleden te maken.

Ruim een jaar deed ze haar best maar ik liet me niet vangen. Er woonden al een paar  dieren op dat adres. Daar kon ik vast niet bij.
Op een nacht hoorde ik haar huilen. Heel hard huilen. Ik legde mijn oor tegen het raam en hoorde dat zowel de konijnen als de katten in korte tijd achter elkaar dood waren gegaan.

Nu was ze helemaal alleen, net als ik. Op dat moment werd ik een kater met een missie.

Huiskater

Diezelfde nacht ben ik bij haar voordeur gaan liggen en om een lang verhaal kort te maken… ik ben nooit meer weggegaan. Het duurde nog wel even voor ik me echt veilig voelde nu ben ik een heuse huiskater al kom ik nog wel heel graag buiten.

High paw van Sjakie

Wilt u meer weten van het leven van Sjakie en de anderen? Dat kan. Want Sjakie zit ook op Feesboek: klik hier en kijk:  https://www.facebook.com/blijebeestenboel/

 

Als binnenkater kijk ik naar buiten

binnenkater  Ik ben een binnenkater en ik kijk naar buiten. Dat is om op de hoogte te blijven van de dingen in de straat. En de straat is de wereld dus ik ben een binnenkater die de dingen snapt.

Mensen vragen me weleens of ik naar buiten wil. Nou nee. Vroeger had ik geen thuis en toen moest ik op straat zwerven en dat was heel moeilijk. En nou ben ik binnen met lekker eten en knuffels en zachte kussens om op te slapen en iemand die van mij houdt. Dus ik ben het liefste binnen. Maar ik ben wel nieuwsgierig naar buiten.

Snuiven

Soms staat het raam op een kier, ik kan er dan niet met mijn kop door alleen met een  stukje. Neus en snuit zeg maar. Dan snuif ik de buitenlucht op. Lekker diep dat ik het helemaal goed kan ruiken.  Ik kan dan gemakkelijk een uur in de vensterbank zitten snuiven en voelen wat het is. Door vroeger snap ik de luchten.  Elke lucht betekent weer wat anders en  dat herinner ik me van vroeger.

Kijken

Als het raam dicht is, dan zit ik naar buiten te kijken. Naar de straat. Gisterochtend was het heel moeilijk voor de mensen in de straat. Het was donker en het regende en waaide, ze keken allemaal raar.  Ja, dat is de straat. De straat is moeilijk. Voor iedereen weer op een andere manier.  Dat snap ik wegens vroeger, zonet zei ik het al.

Zon

Het fijnste is als er hele zachte zon is, daar ga ik dan in liggen slapen op mijn tapijtje. Of op mijn kussen als de zon daar is. Dan heb ik binnen en buiten tegelijkertijd.

Sommige katten zijn gewoon gelukkig als binnenkat, en ik ben dat ook. Alleen wil ik wel op de hoogte blijven van wat er buiten gebeurt. Dus daarom zit ik ook in de vensterbank.

Als ik thuis in de spiegel kijk

in de spiegel “Bertje, wat zie je als je in de spiegel kijkt?” vroeg mijn vrouw.  Ik dacht wat denk je zelf. Dus ik keek alleen even. Je woont toch samen.

Mijn vrouw had met de vrouw van Bolle gemaild over dieren die in de spiegel keken en of ze dat wel of niet begrepen.

Bolle en ik, dat weet ik gewoon zonder het te vragen, begrijpen vrouwen niet altijd.

Spiegel

Bij mij thuis staat beneden een grote spiegel en ook op de slaapkamer. ’s Avonds kijk ik daar soms in, voordat ik op het bed spring. Ik loop een rondje door de kamer en daar hoort ook bij, dat ik de spiegel doe.
Eerst kijk ik naar de spiegel.
Daarna kijk ik in de spiegel. Naar mezelf, dus. En omdat mijn vrouw dan meteen begint te praten, kijk ik in de spiegel naar haar en zij kijkt in de spiegel naar mij en zo zien we elkaar. Ik hoop dat u het nog kunt volgen.

Hetzelfde doe ik met de spiegel beneden, daar kijk ik in als ik op de zijleuning van de bank hang. Even opzij hangen dan kan ik mezelf zien en dan zie ik ook meteen hoe mijn vrouw altijd moet meekijken. Nou ja. Ik vind het best, al doe ik het bij haar nooit.

Dus ik weet gewoon dat ik als kater zijnde snap wat een spiegel is.  Dat wilde ik even zeggen.

En ik doe ook geen gekke dingen als achter de spiegel kijken of daar een kater zit of met mijn poten tegen de spiegel slaan. Nergens voor nodig. Er is hier maar één kater en dat ben ik.

Raam

Als ik in de vensterbank zit, dan kan ik mezelf ook een beetje in het raam zien. Is leuk, maar meer niet.

Kijk, ik weet wel hoe ik eruit zie. Alleen al door het wassen weet ik dat, dat lijkt mij logisch. Die spiegel, dat is een mensendingetje. Of eh… een vrouwendingetje. Dat kan ook.

Een maand op dieet en waar ben ik nu?

kat op dieet Een maand op dieet en waar ben ik nu? Vorige maand moest ik een operatie wegens mijn tanden. Met onderzoek van mijn bloed.

De dokter zei dat ik pre-diejebeet was en dat ik te zwaar was omdat ik 5.8 kilo woog. “Zes kilo,” zei ze nog. Dus ik moest op dieet. Aan de sportbrokken.

Mijn vrouw vond het moeilijk, ze was bang dat ik honger zou hebben en de hele tijd zielig zou miauwen en dat zij dan nee moest zeggen en dat kon ze dan vast niet en hoe moest dat dan.

Knuffels

Dus eigenlijk had mijn vrouw een probleem. En daar kon ik niks mee, ik was pas geopereerd en dat had ik nog nooit meegemaakt dus ik had extra knuffels nodig. Die kreeg ik ook. Lang zacht aaien. Borstkroelen. Buikhappen.  Het was er allemaal en het is er nog en daardoor voelde ik me al beter.

Volgens mij zijn knuffels heel erg belangrijk als je wat hebt.
En dan ook heel veel knuffels die lang duren.

Dieet

Oja, dat dieet. Nou het is geen dieet het is sporteten zodat ik weer atletisch kan worden zoals ik een jaar of wat geleden was. Nou ben ik tien dus ik ga aan mijn atletische figuur werken. Ook voor de gezondheid.

Dus het is niet zielig. En ik heb geeneens honger. Dat spul van die sportbrokken daar zit ik snel vol mee. Ik eet wat, dan moet ik al eetpauze nemen.  Ik krijg 50 gram per dag en dat eet ik nooit allemaal op. Plus dan een bordje met eten uit een zakje. Het is best lekker eten maar ik krijg het bord gewoon niet leeg.

Slanker

Ik ben nou slanker dat voel ik en dat hoor ik ook thuis. Soms ren ik keihard door het huis dat deed ik de tijd voor de operazie steeds minder. Gisterochtend nog, mijn vrouw was net in de badkamer en toen riep ze wat er was. Niks, gewoon rennen.

Dus het gaat best goed, al ben ik er nog niet. Mijn vrouw zegt dat er over een paar maanden  controle komt, dan stuurt ze iets uit mijn bak op, en dan weten we of ik nog pre-diejebeet ben of weer gewoon mezelf.