Categorie archieven: uit mijn leven

Wat twee superpoezen voor elkaar kregen

Hier zijn ze: Loesje en Katrien. Ze zijn superpoezen. Ze kunnen stukken schrijven en ze zijn vriendinnen en ze hebben aksie gevoerd.

Aksie

Die aksie was een tijdje geleden en toen was het bijna Kerstmis. Ze gingen toen op de scooter spullen voor dieren in het asiel in Amsterdam kopen en ze gingen ook zelf naar het asiel en ze zochten zieke dieren op.

Ik wist geeneens dat poezen zulke dingen konden doen. En eerlijk waar, ik was blij dat ik thuis kon blijven want ik ben toch anders in die dingen. Snel bang. Nou zij niet.

En toen vroegen ze ook om geld voor de zieke dieren in het asiel, om te helpen. Ik heb mijn vrouw toen geld laten overmaken.

Uitslag

Gisteren las ik op het feesboek van Loesje de uitslag. Ze schreef:

“Mij soolzusje en mij eigen heb goed nieuws. Wij heb bijna 250 eurocentjes opgehaald van ze akzie met Kersmis. En U heb allemaal geholpen van U eigen. Prinses Katrientje en mij eigen wille zegge, dank U wel. En ook van ze dierenasiel in Amsterdam en alle dieren. Wij zijn ook trots van ze groote bedrag.”

Nou ik ook wat goed!! Superpoezen!!

Geld

Van dat geld van die aksie kunnen weer heel veel dieren extra eten krijgen, of verzorging of een operazie of een extra dekentje of weer wat anders, net wat ze nodig hebben. Vooral als je ziek of raar van binnen bent en je zit in het asiel dan heb je het moeilijk. Vroeger was ik zelf ook zo dus ik weet dat. En dan is het superfijn als er voor je gezorgd wordt  want zelf kun je dat even niet meer.

Ik vind het superdupergoed van Loesje en Katrien. Dieren kunnen ook voor dieren zorgen, vooral als je superpoes bent. En anders kan het ook als je je best doet.

 

 

Ik ben een kater waar iets mee is

Volgens mij ziet iedereen het meteen: die kater heeft wat aan zijn oor. En zo is dat ook. Er is een stukje af. Misschien groeit het aan als ik twaalf jaar wordt dat is dit jaar. Maar misschien blijft het zo dat kan best.

Op straat

Ik heb het niet zelf gedaan. Mensen deden het. Dat was toen ik nog op straat leefde en ik deed  van alles wat een kater dan doet. Volgens mij heb ik ook kittens gemaakt maar dat weet ik niet meer zeker. Kan ook van niet.

Toen hebben mensen van het hospitaal me van straat gehaald en dat met mijn oor gedaan en ze deden nog meer dingen dat ligt nog steeds gevoelig bij mij en toen moest ik weer de straat op.

Een hele tijd later hebben ze me weer opgehaald en toen gingen ze me oplappen. Daarna kwam ik bij mijn vrouw te wonen. Zo is het gegaan.

Veranderingen

Sinds ik hier woon is er veel veranderd, dat voel ik zelf ook wel. Ik zal het opsommen:

  • mijn zelfvertrouwen is gegroeid niet heel veel maar toch dat ik meer durf en meer kan dus dat is fijn
  • ik heb dit jaar een hele dikke wintervacht die is vanzelf gegroeid misschien komt het omdat ik nou superlekker natuureten heb dat is ook gezond spul
  • mijn talent om te genieten is ook gegroeid, ik vind elke dag superfijn en de knuffels vind ik superduperfijn, dus ik geniet intens van alles en vroeger was ik alleen bang

Dus dat zijn best veel veranderingen en ook belangrijke veranderingen.

Groeien

Dus nou had ik gedacht als dat allemaal kan groeien dan kan mijn oor ook weer aangroeien. Dat ik van buiten weer in orde ben. Ik wil er goed uitzien en niet iedereen hoeft te weten wat er door de mensen van het hospitaal met mij is gedaan. Dat is ook iets van praifussie zo zie ik het.

Daarom dus. Nou misschien begint het als ik straks twaalf jaar ben. Het kan best.

Nee ik heb niks in mijn ogen serieus waar niet

Soms heb ik iets in mijn ogen. Dan zit er een dingetje in, helemaal vanzelf en dat komt door vroeger zei de dokter. Vind ik helemaal niet moeilijk. Doet me niks. Maar mijn vrouw… dat is wat anders.

Wassen

Het stukje gaat er vanzelf uit door wassen, dat wil zeggen meestal. Ik  was mezelf elke dag, en omdat ik brede voorpoten heb gaat het best snel. Maar het blijft veel werk, dat is ook zo. Dus soms doe ik sommige stukken van mezelf een beetje en dan blijft het toch in mijn oog zitten.

Thuis

Mijn vrouw zegt dan: “Bert, je hebt iets in je oog,” net of ik het niet weet. Dus ik kijk terug van weet-ik. Zij: “Zal ik het weghalen?” Dan wordt het eng.  Als haar hand dichterbij komt om over mijn kop te aaien dan denk ik soms nouvooruit en soms nounee.

En eerlijk is eerlijk, ze doet wat ik wil. Dus over thuis heb ik niks te klagen. Ik snap alleen niet waarom ze er zo vaak over begint. Misschien is dat een vrouwendingetje. Mijn katervriend Bolle zei laatst ook dat vrouwen eigen dingen hebben.

Feesboek

Op mijn feesboek staat soms ook een foto van mij en dan hoor ik dat ik een dingetje in mijn ogen heb. Iedereen zegt het opeens.

Volgens mij is dat omdat ik best een nette jongen ben. Mijn vacht hou ik goed bij. Ik eet best keurig behalve als ik stukken vis krijg die gaan alle kanten op. En dan het wassen natuurlijk.

Maar serieus waar, mij maakt het toch niks uit of er een dingetje in mijn oog zit of niet. Het valt er vanzelf uit. Of het blijft zitten. Ik kan gewoon kijken en eten en slapen en knuffelen en bankhangen dus er is niks aan de hand. Dat wilde ik even zeggen.

Wat ik doe als mijn geduld op is

geduld

Ik ben een kater die van binnen best rustig is, maar soms serieus waar soms is mijn geduld op. En dan bedoel ik het geduld dat ik met mijn vrouw heb.

We wonen nou best lang samen en ik heb het superfijn net als zij. Want zij zegt dat we alletwee een thuis hebben dankzij elkaar. Ik kwam uit het asiel. En zij had niemand meer toen haar kater Tim over de Regenboogbrug was gegaan. Nou toen kwam ik dus.

Veilig

Het fijne van hier vind ik dat ik elke dag weet wat er gaat gebeuren. Dat is omdat elke dag op elkaar lijkt. Alleen in de straat is het anders op een dag dan weet ik dat het zaterdag is. En de dag erna blijft mijn vrouw de hele dag binnen dus dan is het zondag. Verder is alles hetzelfde. Daardoor voel ik me veilig.  Alleen gaat het soms toch nog mis.

Tijd

Gisteren gebeurde het weer. De dag was begonnen en ik zat al in de vensterbank. Even naar buiten kijken voordat ze uit de slaapkamer komt. Maar ze kwam niet. En van binnen voelde ik dat het allang tijd was, allang serieus waar.

Ik voelde me raar van binnen. Een beetje onrustig. Het was gewoon niet in orde en alles moet in orde zijn anders is het verkeerd.

Dus opeens was mijn geduld OP en ik dacht nou moet je wat doen Bert.

Roepen

Ik sprong keihard uit de vensterbank – BOEM-  en ik rende keihard de trap op, het maakte veel lawaai, en toen stond ik op de overloop en daar heb ik keihard geroepen: MEEWWWW!!

Net zolang tot ze zei: “Ja Bertje, ik sta op, je hebt gelijk.”

Ik ging alvast naar beneden en ja hoor, ze kwam ook. Ik kreeg knuffels en bij mezelf dacht ik, goed gedaan, zo doe je dat als huiskater zijnde wanneer je geduld op is.

Welke knuffels ik het fijnste vind

knuffels

Als senior katerman heb ik best levenservaring gekregen. En ik weet ook van mezelf dat ik een knuffelkater ben. Dus nu wil ik vertellen welke knuffels ik het fijnste vind.

Friemelen

Eerst wat ik helemaaal niet wil. Dat is als ik op bed slaap en we worden wakker dat mijn vrouw dan meteen aan me gaat friemelen. Echt waar dat ik dat niet wil. Dan spring ik meteen van bed af, klaar. Wakker worden moet langzaam, dat is het beste.  Gelukkig doet ze dat nooit behalve soms, nou dan ben ik ook meteen weg.

Wakker

Pas  als ik goed wakker ben, wil ik knuffels. Hier komen de fijnste

  • de ochtendknuffel beneden op de bank, nadat ik water heb gedronken uit de badkamer. En ik heb een brokje op. Dus de belangrijke dingen zijn gebeurd. En dan ga ik op mijn kussen hangen en zij legt haar arm om me heen en dan gaat ze soms ook aaien, alles is zachtjes en het is helemaal stil, man man dat is zo fijn.
  • de avondknuffel nadat ik mijn avondsnek heb gehad. Ik voel me tevreden in mijn lichaam van de snek plus ik weet dat we zo naar bed gaan en dat we dan samen gaan slapen en ze blijft de hele tijd bij me. Nou dan voel ik me zooo rielekst en gelukkig dat kan ik niet zeggen maar het is wel zo

Tussendoor

Nou is dat natuurlijk niet alles wat ik aan knuffels krijg dat zou zielig zijn. Er zijn heel veel tussendoorknuffels. ’s Morgens ga ik slapen op de bank en dan wil ik in slaap geaaid worden. Dat slaapt het fijnste. Of voordat we gaan eten dan wil ik bankhangen met gesprekjes of dat ze even mijn achterpoten vast houdt in haar warme hand, daar hou ik ook van.  En dan de rest nog tussendoor.

Dus dat zijn mijn belangrijkste knuffels op een dag. En nou weet u ook waarom ik zo goed kan rieleksen. Precies door de knuffels van thuis.