Tag Archives: Regenboogbrug

Loesje vertelt over: assie ga opfoede…

Loesje

Voorige week kreeg mij hart ze heele biesondere kaado en het was van mij beebiejonge, mij Dorus. Ik zeg u eerlijk, jij weet niet wat jou overkom.

Kaado

Mij beebie Dorus kom net kijke en hij denk al aan ze MammaLoesje. Hebbie ze spaarspot omgekieperd en hebbie mij lekkerste tonijn gekocht en mij sneks. Hebbie ook nog reekening gehouwe met mij eene tand, dattie nie breek assie te gulzig in mij snek bijt. Dan denk jij dattie al genoeg verwen ben maar jij heb jou mooiste gebaar nog niet gezien.
Hebbie ze hart in mij kaado gestopt, dattie mij ze best mom van ze weereld vin. Dan ben jij stil. Dan voel jij jou traan uit jou hart rolle. Jij ben spraakloos. Jij voel jou brok in jou keel en het is geen tonijn. Het is van van jou onroering.
Hebbie dan toch iets goed gedaan in jou opfoeding? Jij durf het bijna niet te denke van jou eigen.

Leevestaak

Soms ben jij toch onzeeker van jou opfoede. Ben jij nie te streng? Streng zijn vind ik moeilijk maar assie jou bloed onder jou naagel weghaale, dan moet jij wel. Jij leer ook andere stukke van jou eigen kenne, jij krijg jou enorme konfrontazie. Jij moet er veel voor doen voor jou beebie.
MammaLoesje ben jij niet somaar. Van me eigen ben ik het wel want assie Loesje heet van jou naam dan wordt jij MammaLoesje. Toen mij hartjesdinnetje Prinses Katrientje over ze Regenboogbrug ging heb ik mij nieuwe leevestaak op mij eigen genoome. Mij zorg voor mij twee beebiejonges.
Jij kan jou leeve niet nutteloos foorbij laate gaan. Assie jou taak krijg van jou leeve dan moet jij er staan. Ik zeg u eerlijk, van me eigen geef ik niks om staan. Ik lig ik liever maar jij heb geen keus.

Ermee dielen

U weet mij beebiePoopei ging over ze Regenboogbrug. Jou word niks gefraag, jij moet er maar mee diele. Mij beebieDoor bleef alleen achter bij mij soolfamielie. Toen heb ik wel mij rug recht gezet en mij taak als opfoeder seeriejeus genoome. Als poes kan jij jou beebie dinge leere die noodsaakelijk zijn, bijfoorbeeld dattie sindeluk wordt. Dattie er straks wel ergens mee kan aankoome.
Jij kan jou beebie niet aan ze eigen lot oferlaate, dan kom er niks van terecht. Jou beebie groei op met ze galg aan ze rad. Straks worrie kriemieneel…

Diegietaal

Van me eigen heb ik geen kurzus gevolg hoe dattie ga opfoede. Jij kan teegewoordig oferal jou kurzus voor volge maar hebbie dan erfaring? Jij krijg er geen garanzie bij dat jou beebie dan opgroei tot ze poes of kater met ze eigen beschaafing. Mij Bert heb beschaafing, hij heb maniere en hij heb ze eigen meening. Mij Bert kan jij fertrouwe, jij kan jou poot in jou vuur steeke voor mij Bert.
In mij hart hoop ik dat mij beebie wordt als mij Bert, maar die jeug van teegwoordig! Jij heb er niks meer ofer te zegge. Assie nie uitkijk zit jou beebie de hele dag op ze Ketfliks! Muize vange ga ook al op ze leptop. En assie ze kans krijg zittie ze heele dag te geeme. Als poes heb ik daar wel mij zorge ofer. Sosiejaal is diegietaal geworre.
Als moeder moet jij mee maar voor mij eigen heb ik wel mij grenze. Jij moet jou beebie leere dattie gewoon kontak kan maake. Dat jij saame kan knuffele en kan praate. En dat jou tonijn gewoon van jou visboer kom en nie uit jou printer kom rolle.

Gember neutraal

Van me eigen denk ik dat jij opfoede niet moeilukker moet maake dan dattie is. Assie met jou hart opfoed en niet met jou teelefoon dan kan jou beebie liefde voele. Liefde maak jou beebie gelukkig, jij krijg een band. Jou beebie voel ze eigen veilig en dan kan jij vertrouwe krijge.
Van me eigen vind ik het ook belangrijk dat mij beebie gember neutraal opgroei. Dattie kan zijn wie hij is van ze eigen en dat liefde vrij is. Jij breng hem goede maniere bij want jij wil niet dat jou jongen straks ze eigen matsjoow wordt. Dattie op straat ga hange en indruk probeer te maake op alle poeze met ze sikspek. Jij kan atleeties zijn maar jij kan ook oferdrijve.

Liefde

LoesjeAls jou beebie niet genoeg van jou liefde krijg dan ga hij misschien wel ontspoore. Daarom begin jou opfoeding altijd bij jou liefde. Geef jou beebie jou liefde, knuffels en jou aandacht en assie het helemaal goed wil doen dan kan jou tonijn wondere doen. Tonijn, garnaale en zallum, wie van jou kittens is er niet groot van geworde? Ik zeg u eerlijk, mij Dorus groei goed. Hij lijk op ze MammaLoesje. Van me eigen werk ik nu aan mij band met mij jongen. Dattie liefde voel ook al ga ze liefde door ze maag. Mij beebie Dorus is mij beste beebie van mij weereld.
Mij hart is trots, ook op mij biesondere kaado van mij beebiezoon. Misschien hebbie toch maniere van mij Bert…

Mij tips voor assie ga opfoede:

  •  Jij hoef geen kurzus te volge
  •  Geef jou beebie liefde en aandacht
  •  Dattie sindeluk wordt
  •  Leer jou beebie dattie gewoon met jou eigen kan praate
  •  Soms moet jij streng zijn
  • Nie ze heele dag op Ketfliks of geeme
  • Tonijn, garnaale en zallum

Liefs van Loesje

 

Loesje over: Assie jou vriendinnetje verlies en jij moet verder…

verliesDeze week was mij moeilijkste week van mij leeve. Mij allerliefste vriendinnetje van mij hart, prinses Katrientje is mij allermooiste ster geworde.

Op ze brommert

Ik zeg u eerlijk, van me eigen wilde ik het niet. Assie vriendinnetjes ben wil jij voor jou rest van jou leeve saame blijve. Maar jij heb er niks over te zegge want soms is jou tijd ineens op. Dan kan jij tonijn eete sofeel assie wil, jij moet gaan. Mij hart heb gehuild, mij hele weereld brak in mij stukke. Waarom mij soolzusje, mij hartjesdinnetje? Mij hart heb nog oferal gezocht. Op mij pagina van mij Feesboek, op mij Bert ze website.
Katrientje is weg van ze eigen, zij scheur nu op ze brommert over ze Regenboogbrug.

Jou mooiste kombienazie

Mij soolzusje heb mij veel geleerd. Zij was mij andere helft, ken u dat? Dan ben jij anders maar jij pas toch bij elkaar. Katrien durf altijd alles, van me eigen ben ik foorzichtig en ik ben ook verleege. Dan durf jij niet zofeel. Katrien heb er nooit ze boodschap aan gehad. Zij was ze eigen kitten van 17 en zij was prinses en ook dieva. Van me eigen ben ik huispoes, dan hebbie wel jou mooiste kombienazie. Jij ben saame jou prinses huispoes en dan kan jij veel meer. Mij hart voel nu leeg.
Mij visboer zeg Loes jij kan mij tonijn blijve eete, jij kan Katrien nooit verfange. Mij bek was gesnoerd!

Begin met heele

Assie zo een verlies meemaak moet jij rouwe. Jij moet verwerke en jij moet akzepteere. Daar hebbie tijd voor nodig en assie veel erfaring heb met jou emozie dan weet jij, jij kom er ook weer boove op. Jou leeve zal nooit meer hetzellufde zijn maar jij moet verder. Van me eigen probeer ik nu verder te gaan zonder mij soolzusje. Mij eerste daage zat mij oog vol traane. Mij tonijn zwom in mij traane van verdriet.
Maar jij kan zo niet doorgaan en jij maak ook weer mooie dinge mee. Mij groote liefde Huiskater Bert en mij eigen heb nu 3 jaar verkering en mij Bert werd ook 11 jaar. Dan ga jou hart weer leeve en voel jij jou andere emozie. Jou hart begin met heele. Dan kan jij weer jou eerste stapjes zette op jou weg verder. Jij moet leere dattie ook weer jou mooie emozie toelaat in jou leeve.

Twinkel aan ze hemel

Lieve Katterien,  mij hart zeg dank jou wel. Voor jou zinge recht in mij hart, voor jou akzies met jou goede doel, jou brommert, dattie mij meenam op jou meidenwiekent en dattie mij garnaale pelde. En wat hebbie genoote van jou Hoedjes sjoow, jij blijf voor altijd mij Leijon Kwien. Dank jou wel voor jou zijn in mij leeve. Jou pootafdruk sta foorgoed in mij hart. Mij eigen ga jou nooit vergeete.
Assie twinkel aan ze hemel voel ik jou. Ooit kom ze dag Katterien,  dan scheur wij saame over ze Regenboogbrug. Maar nu moet mij eigen hier nog verder. Om onze planne af te maake zo assie het ook zou wille van jou eigen. En dattie jou eigen geen zorge hoef te maake over jou personeel. Mij hart zal jou kopjes doorgeeve, ook aan mij broer Floris.

Dag lief dinnetje, jij zal altijd in mij hart foortleeve. Jij gaf mij hart ze mooiste sool.
Sjeteeeeeeeeeem,

Loesje

Macan uit de poezenhemel vertelt over Mona Lisa

  Hoi allemaal, ik ben het Macan uit Indonesië, nou ja vanuit de poezenhemel. Vroeger woonde ik bij Oom Rudy.  Ik wilde ook graag een verhaal insturen over Mona Lisa, de poes die ook bij ons woonde en die nou in de poezenhemel is.

Het heeft zich afgespeeld in de grote drukke stad Semarang. Oom Rudy heeft daarvan enkele nachten niet kunnen slapen. Maar gelukkig, als door een wonder, was alles goed afgelopen. Terwijl ik jullie nu schrijf zit Mon nu naast mij. En leest mee. Nieuwsgierig dat zij is! Over wat ik over haar vertel. Of ik geen rare dingen over haar schrijf. Want ja, al van vroeger was Mon altijd een beetje eigenwijs, zeg maar koppig. Maar tegelijk was zij ook lief.
Of niet soms Mon?

Naar Semarang

Wij woonden toen in het 2e huis van oom Rudy, daar in Bandungen. Een heel rustig bergdorpje. Oom Rudy had eerst in een ander huis gewoond, ook in Bandungan, maar toen kenden wij hem nog niet. Op een goeie dag vertelt oom Rudy dat wij met z’n allen voor enkele dagen naar Semarang zouden gaan. De vrouwtjeskatten moesten worden gesteriliseerd. Dat waren Mona Lisa , mijn zus Hitam en haar 3 dochters. En ik, als enige kater, moest ook mee met dit stel kattige meiden. Ik moest worden gecastreerd. In Semarang zouden wij gezellig voor een paar dagen bij de vrouwelijke dierendokter logeren. Zo vertelde oom Rudy ons.

Hier hang ik op schoot bij Oom Rudy

Tegelijk zou die dokter naar mijn handicap kijken. Want ik was verlamd was aan mijn achterpoten. Hoewel ik mij altijd goed kon ‘voortslepen’. Maar de dokter, daar in Semarang, vertelde dat er helaas niets meer aan te doen was. En adviseert mij om zoveel mogelijk in beweging te blijven. En vooral om niet de hele dag stil te blijven zitten. Dus zoveel mogelijk, in beweging blijven met het schuivelen. Dat advies heb ik goed in mijn oren geknoopt. Want ik heb de kattenmeiden vaak achter na gezeten. Vooral als zij bij mij in buurt kwamen. Maar ook kattenkwajongens moesten het niet wagen mij te pesten over mijn handicap.
Ook volgens de dokter had ik eigenlijk vanaf mijn geboorte elke dag moeten worden gepijit. Fysiotherapie dus. Maar dat is natuurlijk nooit gebeurd. Want helaas, zus Hitam en ik hebben vanaf onze geboorte voor een tijd lang in verschillende sloten gewoond. Onze mammie verhuisde elke keer naar een andere sloot of andere plek. Want op Java zeggen ze, dat je als moederkat 7 maal met je pasgeboren kindertjes van plekje of sloot moet verhuizen, en dat pas op de 7e plek alles veilig is.

Mona Lisa protesteert

Terug naar het verhaal Semarang. Wij vonden dat allemaal prachtig. En verheugden ons op de aanstaande vakantie in Semarang. Behalve Mona Lisa. Zij had meteen de grootste problemen. Over het plan om met vakantie naar Semarang te gaan. En mopperde: “Ik wil helemaal niet weg van hier. Wat een gedoe, om helemaal naar Semarang te gaan. Ik heb daar niks te zoeken. Ik krijg nu al de zenuwen, als ik daaraan denk.” Ik probeerde haar wat te sussen. Maar zonder resultaat “ Mon, wij zijn nooit verder gekomen dan tot Bandungen.” zei ik, “Het is toch leuk om iets te ontdekken en wat meer te zien van de wereld.” Maar Mon bleef koppig en vond het maar niks. Zij had daar in Semarang niets te zoeken.
Het plan om weg te lopen
Zij begon een plannetje te bedenken hoe zij de boel kon saboteren. En zij vertelt dat zij bij de dierenarts zou weglopen. “ En dan meteen terug naar Bandungan !!! ” zei ze. “Jij bent hartstikke gek Mon’. riep ik. “ Weet je wel hoe ver het lopen is naar Bandungan ? En je kent de weg toch niet? Doe niet zo stom, Mon ! ” Maar zij bleef koppig. En met haar eigenwijs gezicht zei ze : “Zij spreken daar toch ook allemaal Javaans, in Semarang? Of niet soms? Dus ik vraag wel hoe ik moet lopen.”
Ik heb toen maar mijn mond maar gehouden.

Naar Semarang

Heel vroeg op een morgen, vertrokken wij naar Semarang. Met de Jeep van oom Rudy. Ook mas Par ging mee. Wij allemaal in een kattenmand. Door de heuvels en dalen van berg Ungaran, over vele bruggetjes, door enkele desa’s, reden wij naar beneden, totdat wij bij het kruispunt aankwamen van de drukke verbindingsweg: Semarang-Jogja. Daar sloegen wij links af, voor richting Ungaran en daarna Semarang. Natuurlijk de hele weg vele liedjes gezongen. Ook dat het bekende lied “Wij gaan naar S’marang, daar aan de zee. En nemen brokjes met ons mee.” Een heel bekend liedje, op de wijs van: “Wij gaan naar Zandvoort”. Zoals oom Rudy wel eens voor ons zong. Alleen Mon, bleef in haar mand, met een zuur gezicht voor zich uit kijken. En vertikte het om mee te zingen. Oom Rudy zei toen nog: “ Wat fijn, Mon is lekker rustig.”

Aankomst bij mevrouw de dierenarts

Even later, kwamen wij aan, bij mevrouw de dierenarts. Wij stopten voor haar huis. Ik zag dat Mon meteen in starthouding ging zitten, klaar om eruit te springen. “ Doe niet zo stom Mon. Blijf hier bij ons!”, gilden wij allemaal naar haar. En oom Rudy, die ons natuurlijk ook hoorde schreeuwen, zei tegen ons: “Rustig , rustig maar. Jullie worden hier echt heel goed verzorgd, drie maal per dag krijgen jullie je kattenbrokjes.”

Onze droevige herinneringen

En plotseling gebeurde het. Terwijl mas Par, met de mand van Mon naar binnen liep, lukte het Mon om in één keer het deksel omhoog te drukken. En razendsnel, met één sprong was zij er uit. En rende snel weg. Mas Par en oom Rudy schrokken zich rot en begonnen te schreeuwen:
“Mon, Mon kom hier, kom hier!” Wij natuurlijk ook : “Mon, Mon, blijf hier, blijf hier.” Maar niemand kon Mon grijpen. Wij konden nog nèt zien hoe Mon boven op een muur was gesprongen. En dat zij heel snel, weer van die muur afsprong, maar dan precies de andere kant op, van die muur. En toen… was zij verdwenen. Zij was weg. Bij oom Rudy en mas Par brak direct paniek uit. En voelden zich machteloos, omdat Mon nergens was te zien. Niet bij de buren van de dokter, zij was nergens, zij was spoorloos. En wij bleven maar huilen en roepen: ‘Oh Mon, Oh Mon . Kom terug, kom terug’. Het was verschrikkelijk. Allemaal dachten wij dat wij Mon nooit meer zouden terug zien. En dan de gedachte door ons hoofd, dat Mon daar in die grote stad Semarang iets afschuwelijks zou overkomen. Vreselijk ! Arme oom Rudy en mas Par, die even later met een heel bedroefd hart over wat er was gebeurd, naar Bandungan zijn teruggekeerd. Hun gedachten waren bij Mon. Alleen een wonder zou Mon kunnen redden. En wij, die in Semarang achterbleven hadden de hele nacht gepiekerd over onze vriendin Mon. Kom toch alsjeblieft terug lieve Mon. Ayo kom terug.

Mon komt terug

De volgende dag waren wij natuurlijk nog heel zenuwachtig en heel verdrietig over Mon.
Wij zijn toen meteen op die ochtend allemaal behandeld. Daarna zijn wij allemaal in een diepe slaap gevallen. Ik herinner dat ik toen droomde. Maar ben vergeten waarover ik droomde. En zo sliepen wij allemaal nog lekker door, tot eind van de middag, of tot tegen de avond. Het was nog niet helemaal donker.
En plotseling schrokken wij wakker. Van buiten klonk een heel hard gekrijs. Wij herkenden de stem van Mon! En ook het schreeuwen was precies als van Mon: “ Lelijk kreng, lelijk kreng, laat mij los, laat mij los!” En even later ging de deur open en ja, het was Mon. Die aardige hulp van de dokter kwam binnen. Zij droeg Mon stevig in haar nekvel. Mon spartelde hevig, maar kon niet los komen. En toen, hups… daar ging Mon haar mand in. Deksel erop en dat alles werd stevig vastgeklemd. Wij begonnen meteen te juichen en begonnen te zingen. “Mon is terug, Mon is terug. Hiep hiep hoera.” Mon moest huilen. Maar het was van blijdschap en ook van een beetje schaamte. Over dat zij zich zo idioot had gedragen. “ Vergeef mij, vergeef mij alsjeblieft,” snikte zij naar ons.
Toen kwam even later kwam de dokter binnen, samen met haar hulp. De dokter vertelde ons dat zij oom Rudy had opgebeld. En hem heeft gerustgesteld over Mon, die gelukkig was teruggekeerd. En dat wij over een dag of 4, met z’n allen werden opgehaald. “Dank u wel mevrouw de dokter, dank u wel. En ook : Dank u wel mevrouw de hulp, dank u wel.” riepen wij in koor.
En Mon tot de hulp : “ Lieve mevrouw de hulp, kunt u mij vergeven, dat ik u zo heb gekrabd. Ik wou u heel erg bedanken.” En deze lieve hulp was helemaal niet boos op Mon. Ofschoon Mon haar toch behoorlijk had toegetakeld. Met een paar behoorlijke krabben op haar bovenarm. Wij zagen dat haar arm met betadine was behandeld.

Onze tweede huis in Bandoengan

Mon vertelt over een lieve stem

En toen kregen wij allemaal een bakje met heerlijke kattenbrokjes. Mon bleef nog een beetje huilen. Zij legde ons uit dat zij een soort stem, had gehoord, een vrouwenstem: “lieve Mon, oom Rudy heeft heel veel verdriet. Loop maar niet weg. Er wordt voor jou een bakje met brokjes voor de deur gezet van de mevrouw de dokter. Maar loop niet weg” En terwijl zij al op weg naar Bandungan was, had zij opeens helemaal geen zin meer, om door te lopen. En zij is teruggekeerd naar het huis van de dokter. En inderdaad, er stond een bakje met brokjes voor haar klaar. Zoals het haar was gezegd door die vrouwenstem. Wij vonden dat een heel mooi verhaal. En hadden die nacht heerlijk geslapen. Hitam maakte mij wel een keer wakker: “ Macan je snurkt, draai je om.”

Wij gaan naar huis toe in Bandoengab

Mon werd toen de volgende dag behandeld. Drie dagen later kwamen oom Rudy en mas Par ons ophalen. Terug naar huis. Samen met Mon, zongen wij : “Wij gaan naar huis toe, in Ban-doen-gan. En nemen brokjes met ons mee…” Ook Mas Pas en oom Rudy zongen mee.
En weer wat later waren wij thuis in Bandungan.

Opmerking: Mon was toen nog niet zo lang bij ons. Zij was als een wilde kat bij ons aangelopen. En niemand kon haar toen oppakken. Toen ik deze gebeurtenis over Mon, aan het opschrijven was, heeft Mon, die toen naast mij zat, het verhaal meegelezen. En zegt : “Lieve Macan, echt waar, ik heb daar zoveel spijt van gehad, kun jij mij dat vergeven?” En ik kreeg meteen een dikke zoen van haar !! Mon, zij blijft mijn eeuwige schat, óók in onze Kattenhemel.

Zo dan beste Bert, dit is een verhaal over Mona Lisa, één van die vele lieve katten van oom Rudy. Ik hoop dat je er wat mee kunt doen. Later vertel ik nog wel iets grappigs, ja en ook over alweer onze eigenwijze Mon.

En jij hartelijke groet, vanuit de Kattenhemel/Regenboogbrug
Mas Macan

Als een vriend over de Regenboogbrug gaat

Regenboogbrug  Gisteren hoorde ik op op mijn Facebook pagina dat er een vriend over de Regenboogbrug is gegaan. Zijn vrouw is nou verdrietig.

Ik probeerde een beetje troostdingen te zeggen en ik vroeg of Loesje dat ook wilde doen en ze deed het en veel beter dan ik.

Helpen

Het was een treurig bericht maar ik vond het toch fijn dat ze het wilde zeggen. Dat ze het met ons allemaal deelde. Dan kunnen we een beetje helpen. Ik heb zachte kopjes gestuurd. Thuis vindt ze dat heel fijn.

Elkaar helpen is belangrijk. Als er wat is, dan ben je niet alleen.  Op mijn Feesboek helpen we elkaar.

Tijd

Ik weet niet wanneer ik of mijn vrouw over de Regenboogbrug gaan, ik dacht dat het alleen voor dieren was en dan voor hele sommige mensen.  Nou ja dat ontdek ik dan vanzelf wel.

Ik weet wel dat het je tijd is als je gaat. Er is tijd om te leven en dan is die tijd op. Zo gaat dat. En wat dan?

Emo

Toen Tim over de Regenboogbrug ging (Tim is de kater die hier voor mij was) was mijn vrouw heel erg emo. Ook omdat ze hem in huis hoorde en zag en daar werd ze ook weer emo van.  Toen ik hier pas was, voelde ik dat Tim nog in de slaapkamer was, dus daar kwam ik liever niet.

Dat snap ik wel als kater zijnde: je wil toch een beetje in de buurt blijven rondhangen zodat je op je vrouw kunt passen. Vooral als ze emo is. Maar kopjes geven dat kan dan niet meer, alleen laten merken dat je er bent.

Samen

En veel later verdween Tim uit de slaapkamer. Ik denk dat hij toen vond dat zijn vrouw nou mijn vrouw mocht worden. En zo is het ook gebeurd, nou zijn zij en ik samen.

Het is best een moeilijk onderwerp maar ook belangrijk.