Tag Archives: Bolle

kater Bolle: als je op diejeet bent

Bolle

Volgens mijn mensen ben ik te dik. En volgens mijn dierendokter ook. Ik vind mezelf goed zoals ik ben.
Ik ben rond van vorm, en heb een mooie grote buik. Omdat ik graag eet.
Ik eet teveel, en daarom is er ook teveel buik aan mij.

Slank blijven

Mijn bloed is pas nog bij de dokter bekeken, en dat was prima. Ik kan heel hoog springen, en ook heel ver. Ik kan keihard rennen, en een koprol maken naar de zijkant. Het is dus niet zo dat ik me niet meer kan bewegen, of dat ik last heb van mijn buik.
En toch ben ik al meer dan een jaar op diejeet. Erg hè?!
In die tijd ben ik wel afgevallen, dat is waar. Maar wat ik afgevallen ben, is er ook weer aangekomen. Want het is moeilijk om slank te blijven, dat zegt Bert ook.

Rojaal Konijn

Eerst had ik de sportbrokken die Bert en Jip ook hebben. Maar ik kon ze niet goed kauwen, en dus slikte ik ze maar zo door. En dan moest ik spugen. Dat is natuurlijk niet fijn, als je de hele tijd moet spugen. Daarom gingen de sportbrokken in de kast.
Na die sportbrokken kreeg ik andere brokken. Van Rojaal Konijn, ook om af te vallen.
Deze brokken zijn een stuk groter. En lekkerder. Ik vind ze zo lekker dat ik steeds meer wil dan ik eigenlijk mag hebben.
Nu heeft mijn vrouw een bakje neergezet met brokken die ik niet lust. Ik mag van haar niet zeggen van welk merk die zijn, want dat vindt ze niet netjes.
Als ik aan die vieze brokken begin, en er een paar van eet, krijg ik ook een paar van mijn lekkere brokken. Want mijn vrouw zegt dat ik dan echt honger heb, en niet alleen voor de lekker eet.

Honger

Maar ben ik nu afgevallen?
Nee. Helemaal niks.
Mijn vrouw wordt er wel eens een beetje moedeloos van, zegt ze. Mijn man niet. Die vindt dat mijn vrouw strenger moet zijn, en dat ik nog minder brokjes moet krijgen. Maar ik krijg al zo weinig!
Mijn vrouw vindt het moeilijk als ik honger heb, dat weet ik best. Ik zelf ook, eigenlijk. En ik heb vaak honger. Tenminste, dat denk ik. Omdat ik vroeger maar af moest wachten of er eten was, en en wanneer er eten was, en of het genoeg was, heb ik in gedachten nog steeds honger.

Beebiekatje

Dat hadden Pop en Beer ook. Die hadden als beebiekatje te weinig te eten gehad.  Net als ik. Daarom heb ik kromme benen gekregen. Van voed-sel-te-kort, zegt de dierendokter. Pop en Beer lustten altijd nog wel wat ekstra brokjes of stukjes vlees. En raad eens wie ook. (Ja, goed zo: ik natuurlijk).
Mijn Molletje heeft van beebie-af-aan altijd genoeg te eten gekregen, en die interesseerde eten niet echt. Als ze genoeg had, had ze genoeg, en hoefde ze niet meer.

Bewegen

Buiten dat ik graag eet, beweeg ik me ook niet zo heel veel. Ik speel wel, en ik patroejeer natuurlijk elke dag door mijn tuin. Ik klim elke dag een paar keer op het schuurtje, en loop over het dak. Maar verder doe ik graag liggen en dutten en slapen. Ja, en daar wordt je dus ook niet dun van.

Voerpuzzel

Als ik mijn hele zak diejeetbrokken van Rojaal Konijn opheb, krijg ik nieuwe. Van een ander merk. Wie weet dat ik dan weer wat afval. Mijn vrouw blijft hopen dat het lukt. En ze zegt dat ze het graag wil weten als een kat sukses heeft gehad met afvallen, en hoe dat ging.
Maar in de tussentijd heb ik nog iets nieuws gekregen.
Een voerpuzzel.
Ja, dat vroeg ik me ook af, wat dat is.
Toen mijn vrouw het voor me neerzette werd ik zo bang dat ik onder het buro ging zitten. Mijn man wilde helemaal niet dat ik zo’n ding kreeg, en zei dus: Zie je wel! Hij werd er zelfs een beetje boos van, dat mijn vrouw me zo liet schrikken. En hij dacht dat ik de voerpuzzel toch niet ging gebruiken. Het was dus niet zo’n goed begin, met mijn puzzel.
Inmiddels ben ik er aan gewend, en vind ik hem niet meer eng.
Het is een rond bord, met allemaal vakjes en dingetjes die ik kan verschuiven. Daarna kan ik bij de brokjes. Mijn vrouw heeft het voorgedaan, en ik snap hoe het werkt. Ik kan dat wel.
Teeooretiees dan, want ik heb maar een keer aan iets geschoven. En toen moest ik de brokjes ook nog er uit peuteren. Nou, daar begin ik dus niet meer aan.
Gelukkig krijg ik ook nog gewoon wat brokjes, anders zou ik nu al heel dun zijn.

Gezondheid

Mijn mensen weten dat het voor mijn gezondheid beter is als ik een beetje dunner ben.
Maar ze vinden niet dat ik de hele tijd honger hoef te hebben. Dat wil ik zelf ook liever niet.
Ik kan inmiddels wel gewoon wat eten laten staan. Dat kon ik in het begin niet. Toen at ik altijd alles op. Want ik dacht dat ik misschien niets meer zou krijgen.
Nu weet ik dat er altijd genoeg te eten is. Dat vind ik een veilig gevoel. Daarom heb ik ook altijd wat brokjes staan. Voor het idee, dat ik kan eten als ik dat wil.

Slank

En nu zou ik nog graag willen eten als ik dat wil en zoveel als ik wil, en toch slank zijn. Maar hoe dat moet weet ik niet presies, en mijn mensen ook niet.
Dus voorlopig blijf ik Bolle.
Ik vind het wel prima.

kater Bolle over: als je iets vraagt aan je mensen

vraagt

Ik ben een bescheiden katerjongen. Dat komt door mijn verleden, maar ook gewoon door wie ik ben. Mijn vrouw zegt dat ik altijd tevreden ben.

Ja, en waarom zou ik dat niet zijn? Ik krijg alles wat ik wil van mijn mensen, en ik hoef nooit ergens om te vragen. Dat vind ik trouwens ook best moeilijk, om iets vragen.

Uit mezelf

Toen ik net bij mijn mensen woonde, deed ik niets uit mezelf. Dat durfde ik niet.
Als mijn eten op was, wachtte ik netjes tot ik weer iets kreeg.
Als ik op bed werd getild, bleef ik daar zitten. Want ik wist niet of ik er weer af mocht.
Ik pakte nooit zelf speeltjes om mee te spelen. Want ik wist niet zeker of ze wel voor mij waren.
Ik ging nergens in huis snuffelen, en ik klom nergens bovenop. Ik was de hele tijd bang dat ik straf zou krijgen, omdat ik iets fout deed. En straf, dat kende ik nog wel van vroeger.
Ik mocht ineens alles, maar ik durfde niks.
Nu woon ik al meer dan drie jaar bij mijn mensen. Ik voel me veilig.
En toch vraag ik bijna nooit om iets.
Mijn mensen zeggen dat ze nog nooit een kat hebben meegemaakt die zó beleefd is!

Popje

Dat was met Pop en Beer en Mol wel anders, zeggen mijn mensen.
Vooral Popje kon ei-gen-wijs zijn.
Hij wilde altijd dat mijn mensen naast hem stonden als hij aan het eten was. Dat vond hij gezellig. Ook ’s nachts. Hij had wel altijd brokjes staan, maar maakte toch mijn mensen wakker.
Eerst heel lief, met kleine hoge geluidjes. Hij ging over ze heen lopen op bed en heel hard spinnen en kopjes geven. Daarna klom hij op de klerenkast en gooide alle spullen ervan af, één voor één. En als dat nog steeds niet werkte, liep hij naar de snoeren van de lampen en ging daar in bijten en aan krabben. Mijn mensen hebben een soort dik spul om de snoeren gedaan, maar daar krabde Pop gewoon doorheen.
Mijn vrouw vertelde me dat het gevaarlijk is om in elektriese snoeren te bijten. Daar kun je krullen van krijgen, zei ze.
Dus stonden mijn mensen altijd op, als Pop dat deed.
Als Pop het ergens niet mee eens was, rolde hij het kleed in de woonkamer op.
Als hij geen eten kreeg (hij was net als ik, een héél klein beetje te rond) ging hij naar buiten en kwam even later terug met een blaadje, of een takje, of een steentje. Dat gaf hij aan mijn mensen. Die waren daar natuurlijk blij mee, en zeiden “dank je wel, Pop!” Daarna liep hij naar zijn lege etensbakje en keek naar mijn mensen. Dat werkte altijd, zeker bij mijn vrouw.
Pop kreeg altijd zijn zin.

Molletje

Molletje

Mijn Molletje wilde in het begin alleen door mijn man gekamd worden.
Als mijn vrouw haar probeerde te kammen, sloeg ze HOPLA! de kam of borstel uit haar handen.
Best stoer, vind ik eigenlijk wel.
Ze wilde niet dat mijn mensen niesten, of hoestten of lachten. Maar het ergste vond ze het als ze de hik hadden. Daar werd ze boos van.
Als mijn Mol iets niet wilde, of juist wel, ging ze heel hard mauwen. Mijn mensen zeiden altijd dat ze dan ging loeien. Terwijl ze natuurlijk helemaal geen koe was!
Ook mijn Molletje kreeg altijd haar zin.

GroteBeer

Grote BeerGroteBeer wilde niet dat mijn mensen, of andere mensen, op de bank gingen zitten. Als iemand dat toch deed ging hij ze aan zitten staren. Hij sprong op de bank, en deed alsof hij niet had gemerkt dat er iemand op zat. Dan zuchtte hij heel diep, en sprong er weer af. Dat kon hij net zo lang vol houden als nodig was. Daarom mocht er, behalve Beer, niemand op de bank.
Beer sliep in een kartonnen doos, in bed bij mijn mensen. Midden op het bed. Maar soms wilde hij ook náást zijn doos slapen. Dan hadden mijn mensen bijna geen ruimte. Maar Beer liet zich niet opzij schuiven.
Ook Beer kreeg altijd zijn zin.

Priep?

En ik? Ik durf nu soms te laten weten dat ik iets wil. Natvoer, of knuffels, of andere brokjes. Dan ga ik bij mijn man of vrouw zitten, en kijk ik ze aan. Ik maak  hele grote ogen en ik hou mijn hoofd scheef. Ik zeg met mijn hoogste stem “Priep?” En ik beweeg mijn hoofd een beetje, van de ene kant naar de andere maar altijd scheef.
Raad eens wat er dan gebeurt?
Ja, inderdaad. Ik krijg ook altijd mijn zin.

Weet je wat ik denk? Waarschijnlijk hoort het zo, dat je als kat je zin krijgt. Anders zouden mijn mensen dat toch zeker niet de hele tijd doen? Het lijkt me eigenlijk ook wel logies.
Maar volgens mij weten nog niet alle mensen dat dat zo is. En daarom heb ik dit stukje geschreven. Speesjaal voor mensen die meelezen met hun kat.  Dan weten ze nu dat katten altijd hun zin horen te krijgen!

Loesje over: liefde en akzeptaasie

liefde

Vorige week schreef me vriend Bolle een mooie reakzie op me verhaaltje van me worksjop. Hij zeg dat het belangrijk is dat iedereen ze eigen liefde heb en dat dat mooi is van ze eigen.

Dat je als poes ook liefde kan voele voor een andere poes. En als katerman mag jij ook gefoelens hebbe voor een andere katerman. En ze mensen hebbe het meegemaakt met Pop en Beer want zij vonde elkaar lief.

Van me eigen heb ik ook mij mening en ik vind mij vriend Bolle heb gelijk. In mij maand van liefde wil ik ook schrijve over liefde die anders is en soms moeilijk. Van ze eigen natuur is alle liefde mooi en goed. Ik vind liefde ken geen haat assie allemaal kan akzepteere dat liefde soms anders is.

Tinteling

U weet van mij eigen heb ik verkering met mij Bert. Mij hart voelde tinteling van liefde toen mij Bert op me kompjuuter was. Toevallig is mij Bert een katerman en ik ben van mij eigen een poezevrouw. Dan is verkering makkelijk en niemand kijk raar op assie zeg dat jou poes verkering heb met jou katerman. Maar assie thuiskom van rennen in jou tuin en jij ben als poes gesjarmeerd van jou buurpoes dan hebbie ze poppe aan het dansen. Of als jij als katerman stoer vanaf jou dak zit te lonke naar ze katerman van me visboer. Hoe moet dat dan assie thuiskom? Krijg jij dan nog wel jou eete?

Gefoelens

Als moderne poes wil ik mij lans breeke voor alle poezevrouwe en katermannen die gefoelens hebbe voor ze soortgenoote. Jij kan gewoon liefde voele voor wie jij wil. Jij mag saame in jou mand ligge met wie jij wil. Dat vind ik wel want liefde is mooi en het zit in U hart. Mij broer Bart hield van ze eigen ook meer van katermannen. Wij heb daar nooit moeilijk ofer gedaan. Maar hij zat wel vaak in ze kast. Me vrouw zeg dat mensen dat soms ook doen. Ik moest daar wel over nadenken want van me eigen zou ik wel schrikke als me visboer ineens uit me kast zou koome. Maar assie uit me kast kom met verse tonijn hebbie wel me hart geraakt.

Mooie emozie

In mij worksjop die ik ga geeve voor me Faalentijn wil ik dat iedereen geluk kan voele in ze hart. Mooie emozie en dat U er blij van wordt. Of U nou met een poes ben of met een katerman, het maak niks uit. U mag U eigen liefde voele en U mag het ook uite. Liefde is uniferseel en het heb alle kleuren van me regenboog. U hoef het alleen maar te akzepteere. Dan kan anders zijn U hart binnenkomen.

Naar u hart

Voor mij worksjop heb ik ook mij visboer ingeschaakeld. Ik dacht misschien kan U ook iemand U liefde verklaare met haring in tomatensaus. En het mag ook met andere vis. Ik vind alles moet kunnen. Assie openstaat voor liefde en toolerant ben van U eigen, kan alle liefde ze weg vinde naar U hart.

Liefs van Loesje

kater Bolle: brokken voor je tanden

brokken voor tanden kat

Omdat Bert net aan zijn tanden is geopereerd, leek het mij een goed idee wat te schrijven over brokken die goed zijn voor je tanden.

Speciale brokken

Bij mij is er gelukkig nog niet aan mijn gebit geknutseld, maar mijn vrouw zegt dat dat waarschijnlijk ooit wel moet gebeuren. Ze zegt dat als ze denkt dat ik dat niet hoor, maar ik luister juist altijd extra goed als mijn mensen op een bepaalde manier praten. Want dan weet ik dat het over mij gaat.

Zo hoorde ik, toen we de laatste keer naar de dierenarts waren, dat mijn gebit er goed uitziet maar dat ik nogal rond ben. Nou vraag ik je… zie ik er rond uit? Volgens mij ben ik een en al spieren, met een spierwit gebit en een tijgervacht. En een klein hartje, maar dat kun je van buitenaf niet zien.
Mijn mensen hebben toen meteen speciale brokken voor mij gekocht, voor mijn tanden. Zodat ze goed blíjven. En speciale brokken dat ik minder rond wordt en meer vet verbrand.
Alle twee die soorten brokken heb je van allerlei merken. En ook speciale van de dierenarts, die mijn mensen gekocht hebben. Dus er kwamen twee zakken van allebei twee kilo.

Pingpong

De eerste keer dat ik mijn slankbrokken kreeg, was ik benieuwd hoe ze smaakten. Ik vond er niet veel aan, maar ik at ze wel netjes op. Daarna ben ik er nooit meer aan begonnen – het leek wel alsof ik karton zat te eten.
De tandenbrokken waren érrug groot, het leken wel pingpongballen. Ik heb er een paar gegeten uit beleefdheid, maar het was me eerlijk gezegd teveel werk. Voordat je één zo’n brok in stukjes had, had ik er al geen zin meer in. En dan moest je nog beginnen met eten! Dus die liet ik staan.
Ik had al eerder tandenbrokken van de dierenarts gehad, en die waren groot en ook nog keihard.
Nou, die hoefde ik natuurlijk helemaal niet.

Hoofd scheef

Mijn man dacht dat ik er vanzelf wel aan zou beginnen als ik honger had. Maar ik ben een kat, geen hond. Als ik iets niet wil, dan wil ik niet.
Gelukkig is mijn vrouw wat makkelijker over te halen. Ik ga dan naast haar zitten, en kijk haar aan.
Vanwege dat ik vroeger mishandeld ben, durf ik niet echt om dingen te vragen. Dus ik blijf dan zitten, in de hoop dat ze me ziet. Als ze dan vraagt wat er aan de hand is, zet ik grote ogen op en hou mijn hoofd een beetje scheef. Soms maak ik dan ook nog een klein PIEPgeluidje.
En ja hoor, dan rent ze al. Ze geeft me dan iets wat ik lekker vind. Bijvoorbeeld brokken voor moeilijk etende katten (haha! Ik en moeilijk eten…) of brokken voor actieve katten (hmmmmm… ben ik ook niet echt).

Merkbrokken

Laatst had mijn vrouw nieuwe brokken gekocht. Ze zijn best groot, en best hard. Ik moet goed kauwen en dat doe ik dan ook. Na een handje brokjes zit ik vol. Ze zijn heerlijk. Ik heb al twee zakken van 400 gram weggewerkt.
Het zijn brokken van Royal Canin, speciaal voor Brits Korthaar-raskatten.
Het toeval wil dat ik waarschijnlijk voor zo’n tachtig procent Brits korthaar ben. Dus het zijn brokken speciaal en alleen voor mij. Sjiek hè?
Het is geen reclame hoor, want de tandenbrokken waren van hetzelfde merk. Daar is een grote zak van twee kilo naar de buurkat gegaan, het arme beest.

Tanden poetsen

Mijn vrouw zegt dat er ook katten zijn waarbij hun mensen hun tanden mogen poetsen. Ik kan me niet voorstellen dat dat waar is. Degene die mijn tanden probeert te poetsen doet dat maar één keer. En dan weet diegene dat ik hele sterke, scherpe, witte tanden en kiezen heb!
Ik hoop dat Bert zich snel weer helemaal lekker voelt en dat hij niet meer na hoeft te denken over zijn tanden. En dat hij gewoon weer lekker kan eten zoals altijd.