Categorie archieven: uit mijn leven

Hoe ik elke avond mijn vrouw naar bed breng

naar bed

De laatste tijd gaat mijn vrouw overdag naar bed. Vind ik. Zij zegt dat het gewoon avond is. Maar als het licht is, dan is het geen avond. Dus ik breng haar naar bed en dan ga ik verder met mijn dag.

Wachten

Meestal voel ik in mezelf wanneer ze naar bed moet. Dat is na mijn avondsnek en na de avondknuffel die erna komt. Dat is voor mij rieleksen hoor maar ik voel me erna wel wel gespannen want ik weet dat ze naar boven wil. Vaak ga ik bij de deur naar de trap staan. Dan miauw ik. Want ik kan niet zo goed wachten.  Je weet dat er iets gaat gebeuren en het gebeurt de hele tijd niet, nou dat vind ik moeilijk. En ook een beetje stom. Wachten is stom.

Trap

We gaan samen de trap op. Ik een paar treden en dan krijg ik een knuffel. Dan doe ik nog een paar treden omdat ik weet dat ik weer een knuffel krijg. Meestal ren ik daarna helemaal door naar de bovenste tree en als ze daar ook is – ik ben veel sneller op de trap – dan krijg ik weer een knuffel. Dan geef ik de boeken op de overloop een kopje en daarna gaan we door naar de slaapkamer. Alles moet op dezelfde manier, dat is het fijnste. Want dan weet ik dat het leven gewoon is en gewoon is veilig en veilig is het beste.

Op bed

Meestal ben ik de eerste op bed. Daar heb ik een eigen stuk, alleen voor mij. Ik heb er een dekbed en daar ligt weer een grote handdoek op. Lekker, mijn eigen plaats.

Zij komt erna in de rest van het bed. Eerst komt nog de welterusten-knuffel en een gesprek over de dag.  Dat is heel intiem we zijn dan knus en samen. Daarna gaat ze liggen en ik ook. Nou, dat duurt dan tot we alletwee helemaal rielekst zijn. En precies dan voel ik: dit is klaar. Ik spring van het bed af en ga naar beneden.

Want ik heb mijn vrouw naar bed gebracht, en nou is het huis voor Bertje.

Wat het verschil is tussen aaien en aaien (filmpje)

Aaien is belangrijk. Voor mij helemaal, want ik voel er van alles bij en vooral fijne gevoelens.  Maar ik weet dat er verschil is tussen aaien en aaien, daar moet ik nou heel eerlijk over zijn.

Op de bank

De laatste tijd wil ik ’s morgens in slaap geaaid worden. Beneden op mijn kussen als de drukte van de ochtend voorbij is. Dus mijn vrouw zit gewoon aan de werktafel, ik weet dat ze de hele tijd gaat computeren en ik voel me dan veilig en tevreden, dus dat is ideaal om te gaan slapen. Op de bank. En dan dus met aaien dat is het fijnste. Ik bedoel het fijnste is echt aaien. Dat zal ik uitleggen.

Druk

Soms is mijn vrouw heel druk in haar kop hoofd, dan aait ze en aait ze en ik voel het wel maar het is niet ideaal want ze is er wel en niet.  Ik weet dat ze aan haar werk denkt.  Dan kijk ik haar aan en zij kijkt terug en dat is het dan. Het is gewoon, het is aai-technies in orde maar ik mis toch iets. Ja, wat doe je daaraan als huiskater. Niks. Ik val toch wel in slaap dus dat u niet denkt Bertje is zielig. Maar ik weet dat het ook anders kan.

Aandacht

Het echte aaien is met aandacht, dat zal ik nou meteen zeggen. En dan met helemaal aandacht, dat mijn vrouw alleen aan mij denkt en mij in haar van-binnen voelt en dat er niks anders op de wereld bestaat dan zij en ik. Dat voel ik dan ook. Dat ik er mag zijn zoals ik ben en dat ik veilig ben en dat ik allemaal liefde voel in elk haartje van mijn vacht. En dan maakt het veel minder uit hoe ze precies aait, want alles voelt dan gewoon superfijn, en dan ga ik spinnen en daarna slapen en ik slaap dan ook superduperheerlijk. Dus dat is het verschil tussen aaien en aaien.

Als er onweer is

onweer

Soms is er onweer en dan vind ik dat toch moeilijk. Herrie van buiten en je weet niet wat het precies is en je wil het ook niet weten en het gaat de hele tijd door. Wat moet je dan doen?

Wat helpt

Eigenlijk weet ik dat nog niet. Dus tot ik weet wat ik moet doen als er onweer is doe ik wat ik wel weet en wat ook een beetje helpt.

Overdag

Als het overdag is en er komt onweer dan is het een beetje moeilijk. In de huiskamer ruikt het gewoon naar thuis en ik zie de bank waarop ik altijd hang en de werktafel waaraan mijn vrouw bijna altijd zit dus alles is bijna gewoon en dan is onweer niet zo eng. Alleen een beetje moeilijk. Dat je het niet wil en je moet wachten tot het weg is.

Samen

Als het nacht is, vind ik onweer veel moeilijker. Pas lagen we net op bed en toen begon het met herrie buiten. Gelukkig was het licht in de slaapkamer nog aan en ik kreeg net mijn welterusten-knuffel, dat is met zachtjes aaien en lieve woorden. Dus ik keek naar mijn vrouw van wat nou. Ze zei dat we binnen waren en dat we veilig waren en dat we samen waren en toen dacht ik ja dat is zo. Het aaien hielp ook. Ik hoorde het onweer maar het aaien en dat we samen waren maakte het minder moeilijk.

Nacht

Bij het laatste onweer sliep ze al. Het was nacht. En ik zat in de vensterbank op de overloop. Het licht was anders, het regende keihard, ik kon ruiken dat er een verandering was en ik durfde niet te blijven zitten en ik durfde eigenlijk ook niet weg.

Toen lukte het toch. Ik liep snel naar het bed. “MEWWWW”. Ze werd wakker en klopte op het bed. Ik er meteen op, want als ik samen ben dan heb ik minder moeilijke gevoelens. Ze aaide me, ik deed een dutje en daarna dacht ik, even in de vensterbank kijken.

En daar begon het onweer opnieuw. Raar he!!  En eng!! Ik weer naar het bed, aaien, dutje en terug. En weer!! En toen weer!! En weer!!

De dag erna was ik keimoe. Gelukkig kon ik goed slapen want er was die dag geen onweer.

 

Waarom u moet slapen als er veel gebeurt

slapen

Ik ben een ex-asieljongen van elf jaar en ik kan helemaal niet zoveel maar wat ik wel kan dat is slapen. En eten, maar u ziet wel op de foto dat zoiets een gevoelig onderwerp is thuis.

Veel slapen

Slapen is superfijn. Al de eerste nacht dat ik hier was, kon ik het en overdag ook. Ik mocht op de bank en daar lag een dekentje speciaal voor mij, daar mocht ik op. En ik sliep meteen. Ik lag fijn maar het was ook wegens de emo van verhuizen uit het asiel naar een thuis met vrouw. Toen wist ik het al dat als je veel voelt dat je dan ook veel moet slapen.

Extra slapen

Het is ook zo, dat als er opeens extra dingen gebeuren, ik ook extra moet slapen. Dat heb ik nou dus. Vorige week ging Katrien over de Regenboogbrug en deze week was ik jarig en hadden Loesje en ik drie jaar verkering en ik woonde ook nog eens vier jaar samen. Dus dat zijn moeilijke dingen en fijne dingen en ze zijn er gewoon. En nou wil het geval  dat ik thuis een vrouw heb die graag praat en alles uitlegt en dan daar weer over praat. Dus ik heb deze week heel veel gehoord, en man man wat werd ik dáár ook weer moe van. Extra moe. Dus nou ben ik extra aan het slapen.

Adfies

Mijn adfies is dus ook dat als u veel meemaakt of dat er opeens extra dingen zijn, dat u dan ook gaat slapen. Het kost niks. Het gaat vanzelf als u lekker ligt op de bank of op een dekentje. Het moet wel stil zijn in de straat, anders voelt u zich bang en dan kunt u niet slapen, dat heb ik tenminste. Snurken is heel goed dan slaapt u diep en snurken is ook gezellig, dat hoor ik thuis. Ik hoop dat u hier iets aan heeft.

 

Over dinsdag en over prinses Katrientje

Het is nou dinsdag en dan schreef prinses Katrientje altijd een blog. Maar nou is ze over de Regenboogbrug gegaan en daar doen ze niet aan bloggen.

Feesboek

Ik heb Katrientje leren kennen op mijn feesboek. Op een dag zag ik een foto van een kleine zwartwit poes die wat zei. Ze had een mening. Over van alles:

  • dat ze thuis zo laat haar ontbijt kreeg, soms pas om vijf uur ’s morgens en dan moest ze keihard miauwen
  • dat ze niet elke keer rosbief kreeg wanneer ze trek had
  • dat de deur van haar balkon dicht moest of open
  • dat ze nou een carrière als zangeres was begonnen. En ze kon ook heel mooi zingen want dan plaatste ze filmpjes daarvan

Tijd

Ze was elke dag op mijn Feesboek en het leek net of ze er altijd was geweest dus ik dacht dat ze altijd zou blijven want zeventien jaar nou dan kun je best ouder worden. Maar toen werd ze ziek e toen was het haar tijd. En als het je tijd is, dan is het je tijd.

Bijzonder

Iedereen is bijzonder maar Katrientje was extra bijzonder. Ze kon brommer rijden, ze was Amsterdams, ze had een wolletjes-deken, ze kon zingen en ze kon schrijven. Ze deed ook aksies. En ze deed een hoedjes-sjow dus ze kon van alles. En ze was soolvriendin met mijn verkering Loesje. En als ik ergens bang voor was dan steunde ze me altijd want ze was ook lief. Ik wist geeneens dat er zulke poesen bestonden.

Emo

En toen werd Katrien ziek en ging ze opeens over de Regenboogbrug. Dat snapte niemand en toch was het zo en het blijft ook zo. We waren allemaal heel erg geschrokken en emo en nou nog wel maar ik snap ook dat ze nou niet meer ziek is.

Ik mis het dat ze niks meer schrijft. En ik ben blij dat ze er was en dat ik haar gekend heb. En later als ik over de Regenboogbrug ga, dan vraag ik of ze me wil leren hoe ik brommer moet rijden want zij kan dat soort dingen allemaal.