Categorie archieven: uit mijn leven

Als je opeens de zon voelt op je vacht

vacht

Gisteren lag ik rustig op de bank. Brokjes gegeten, badkamerwater gedronken en ik had de ochtendknuffel ook al gehad. Dus ik was rustig van binnen. Toen voelde ik iets superduperfijns.

Zacht

Ik voelde hoe de zon langzaam op mijn vacht kwam. Het werd warm, niet keiwarm zoals in de zomer, maar heel zacht warm net of je geaaid wordt de hele tijd door maar dan zonder hand. Ik bleef gewoon liggen. Van binnen werd ik zachter. Dat is dat je tevreden bent en je veilig voelt en ontspannen en dat je warm bent op je vacht.

Verder gebeurde er niks. In de straat waren geen geluiden. Mijn vrouw zat gewoon aan haar werktafel. De telefoon bleef stil.

Warmer

De zon kroop verder over mijn vacht en ik werd warmer en warmer. Dus ik deed mijn ogen dicht om beter te kunnen voelen, dat is voor de konsentraazie. Als er iets fijns is dan heb ik konsentraazie nodig want hoe fijner iets is hoe beter ik het wil voelen en dat gaat bij mij niet vanzelf.

Slaap

Folgens mij ben ik zo in slaap gevallen. Helemaal warm en van binnen helemaal zacht. Toen ik wakker werd, zei mijn vrouw dat we zo gingen avondeten en dat deden we. Ik bleef van binnen zacht dat kwam door de zon en door de dag. Na het eten kreeg ik knuffels, ook van die hele lieve over mijn buik, daar  ben ik heel gefoelig. En toen werd ik van binnen slap en ik heb toen een lang dutje gedaan dat was ook voor de gezelligheid.

Toen ik wakker werd, kreeg ik een avondsnek. Want toen wilde mijn vrouw naar de slaapkamer en met de avondsnek weet ik dat de dag is afgelopen.

Nou kunt u zeggen Bert je hebt ook  niet veel gedaan gisteren en dan heeft u gelijk. Ik heb haast niks gedaan. Maar ik heb heel veel gefoel gehad alles was even fijn, en dat is geluk, en het begon toen de zon op mijn vacht kwam.

Waarom er een doos in huis was

doos

Ik ben tevreden over het huis, ik bedoel ik snap elke kamer en ik mag overal komen behalve op de berging.Dus alles moet zo blijven. En toen was er opeens een doos in huis.

Snoep

Er zijn heel veel katten die van dozen houden. Ze vinden niks fijners dan een verse doos waar ze dan in gaan zitten of liggen. Het is een spesjaal doos-gefoel. Ik heb dat niet. Nooit gehad. Waarom weet ik niet. Misschien is het iets van vroeger of het kan ook zijn dat het gewoon mijn smaak is dus dat ik niet van dozen hou.

Ik heb het geprobeerd dat moest van thuis. Ze ging het helemaal uitleggen en dan aaien en dan snoep in de doos doen. Ik dacht ze snapt me niet, of ze kan me niet snappen, maar ik wil dat snoep en verder doe ik niks. Nou, uiteindelijk snapte ze het.  Toen ging de doos weg en ik had weer rust.

Doos

Maar nou deze week stond er weer een doos in de kamer. Eerst in de keuken. Toen sleepte ze de doos naar haar werktafel. Ik lag op de bank en ik deed net of ik niks zag maar ik voelde me gespannen. “Bertje, ik heb een nieuwe printer,” zei ze en daar kon ik niets mee, daar heb ik als huiskater geen mening over. Ze ging van alles met de doos doen. Aan friemelen. Opensnijden. Op het tapijt leggen.  Ze keek in de doos. Ze stak haar handen er diep in. En toen zat ze aan haar tafel en ik nog steeds op mijn kussen. Eerlijk is eerlijk ik foelde me onzeker dat ik dacht straks moet ik weer proberen van haar.

Aaien

Nou dat liep anders. De doos ging de huiskamer uit en daarna uit het huis. En ik kreeg knuffels om bij te komen. “Ik weet toch dat je geen dozenjongen bent Bert,” zei ze. “Je mag zijn zoals je bent.” Ja, en toen wist ik dat ook weer. Maar als ik een doos zie, foel ik me toch anders.

 

 

Rechterpoot of linkerpoot, dat is de vraag

poot

Ik weet altijd heel goed waar ik wil gaan liggen en ook hoe. Maar er is een misteerie in mijn leven. Die eerste stap, hoe ik die zal zetten, rechterpoot of linkerpoot eerst?

Staan

Soms weet ik het meteen. Dan zet ik de stap vooruit naar lekker liggen. Maar als ik het niet weet, dan blijf ik staan. Ik weet dat andere katten dat ook doen en dat mensen het raar vinden. Waarom snap ik niet want:

  • het is belangrijk zeker te weten met welke poot je begint, anders sta je verkeerd en dan moet je weer goed zien te komen en hoe weet je nooit
  • van binnen in je kop heb je gedachten die je moet denken over waar je staat en waar je heen moet dus dan moet je heel erg stil staan om dat te kunnen bedenken
  • als ik het niet weet, wacht ik gewoon tot ik het wel weet, want je weet maar nooit

Voorpoot

Folgens mij is mijn rechterpoot mijn beste poot. Als ik op het op het tapijt lig, steek ik die uit, dat is voor mijn balans. Ook als ik slaap. Dus als er wat gebeurt waardoor ik opeens wakker ben dan kan ik door mijn rechterpoot het snelste weer zitten.

Van mijn achterpoten weet ik het niet precies. Die horen er te zijn. Ze doen hetzelfde maar toch ook weer anders. Ja, dat is best lastig om te bedenken. Bij een knuffel leg ik mijn achterpoten soms op elkaar maar dat doe ik weer niet met mijn voorpoten. Dat hoort ook bij het misteerie van de poot. Je weet het is belangrijk en je weet niet precies hoe of wat.

Hulp

Als ik lang op mijn kussen sta te denken dan krijg ik soms hulp van thuis. Ze aait me even, ze zegt wat, en dan ben ik uit mijn denken en ook uit mijn misteerie. Want daarna kan ik gewoon gaan liggen. Lekker, hoor. Ontspannen.

Wat het verschil is tussen bijkomen en rieleksen

bijkomen

Ik ben een gewone huiskater, die in het asiel gezeten heeft, en toch merk ik soms dat ik iets weet dat belangrijk is en dat anderen niet weten. Dat is nou ook zo met rieleksen en bijkomen en wat het verschil is. Ja, hoe zit dat nou?

Eerst bijkomen

Bijkomen is belangrijk voor het gezond van je lichaam en van hoe je van binnen bent.  Er is iets gebeurd dat fijn was of moeilijk en dan is het voorbij. Maar dan is het niet weg. Ik heb iets meegemaakt daar had ik gefoel bij en misschien heb ik wel gerend of heel erg gekeken naar iets, als je iets meemaakt dan is dat met je lichaam en je gefoel. Daarna moet je dus bijkomen van alles dat er gebeurd is met jezelf. Het is liggen en hangen en rustig aan doen. Na een poos voel ik dan vanzelf dat ik weer wat kan meemaken. Ik begin met een brokje eten. In de vensterbank zitten. Gewone dingen dus, die ik ken en die ik snap. Dat hoort ook bij het bijkomen.

Nou rieleksen

Voor mij is rieleksen ook belangrijk. Rieleksen is rustig aan doen maar dan met gezelligheid. Dat kan zijn:

  • er is zon op het tapijt en ik lig in de warmte
  • ik hang op mijn kussen te doezelen en mijn vrouw is er ook en alles is goed
  • na een extra buikknuffel ga ik in de vensterbank zitten
  • ik gaap een paar keer en ik rek me uit gewoon omdat het kan

Dus rieleksen is eigenlijk dat je heel druk bent met ontspannen. Dat is goed want de hele tijd gespannen zijn  is moeilijk en ook niet gezond.

Nou zegt u vast wat is dan slapen Bert. Dat zal ik zeggen. Slapen is niet rieleksen en ook al niet bijkomen maar het kan er wel bij horen. Slapen dat moet gewoon net als eten.  Dus dat is weer wat anders.

Hoe ik keimoe werd en lang moest slapen

slapen

De meeste nachten lijken op elkaar en dat is goed en toch zijn er nachten die dan weer heel anders zijn en soms is mijn gefoel dan: dit is beter.  Laatst ging ik helemaal in de aksie.

Senior

Als senior katerman moet ik op mezelf letten. Dus dat ik geen gekke dingen doe. Thuis krijg ik goed eten dus zonder rare dingen erin, ik let heel erg op dat ik genoeg rust neem, aan spanningen als ik schrik kan ik niks doen maar dan krijg ik knuffels en dan gaat het wel weer dus wat hou ik over dat is aksie. Sport. Bewegen. Gym. Spelen.  Als u mij vraagt lig je liever of ren je liever, nou dan lig ik liever. Daar ben ik heel eerlijk over. Lekker liggen, beetje doezelen, dutje doen.

Nacht

Maar nou had ik pas een nacht met een heel ander gefoel. In de vensterbank had ik gekeken naar de lichtjes van de auto’s die voorbij reden. Die gingen snel, steeds weer kwamen er nieuwe die ik opeens zag en dan weer niet zag. En opeens zat dat snelle ook in mij.

  • ik rende de trap op en weer naar beneden en toen ik beneden was, rende ik weer naar boven
  • en boven sprong ik in de kast en toen sprong ik op de planken van de slaapkamervloer en ik maakte zo’n keihard geluid dat ik het vanzelf nog een keer deed, ik moest ervan miauwen en ik geloof dat mijn vrouw zei goedzoBertje, ik kon niet goed luisteren omdat ik even druk was
  • toen rende ik weer naar beneden en daar heb ik met mijn lintje gerold
  • en daarna ben ik tegen mijn vrouw gaan zeggen dat het tijd was om op te staan

Het kwam door die lichtjes buiten. Dat snelle.

Ochtend

’s Morgens had ik nog overal zin in. Maar tijdens de ochtendknuffel voelde ik me ontspannen en eerlijk waar, toen was ik keimoe en ik heb de rest van de dag niks meer gedaan en daarna kwam het avondeten.

Dus ik had een hele fijne dag. Eerst lekker in de aksie en dan rieleksen.