Tag Archives: speelgoed voor katten

Katrien over: wat er op Dierendag gebeurde

dierendagIk ga jullie vandaag over afgelopen dierendag vertellen.  Mijn personeel kocht al vanaf vorige maand lekkere hapjes voor de diertjes in het asiel in Amsterdam.

Bofpoes

Ik vind van mezelf dat ik een bofpoes ben. Ik heb nooit in een asiel gezeten. Niet dat ik een leuke jeugd heb gehad, maar daar vertel ik ooit wel over in een ander blogje. Mijn personeel doneert al jaren hapjes of speelgoed voor alle dieren daar. Natuurlijk tjek ik wel of ik het toevallig niet lekker vind, zo ja dan eis ik dat ze dat ook voor mij kopen.
Ze stoppen het in het zijkamertje. En die deur gaat potjedicht. Oftewel, ik mag niet in het verboden kamertje. Hoe ik ook op die deur bons of krabbel, hij blijft dicht. Tenminste… bij vrouw. Bij man mag het wel. Maar daar ga ik het ook een andere keer over hebben.
Nou… afgelopen donderdag was het dus zo ver. Wat heel raar was… ik mocht niet mee. En dat terwijl het toch echt diertjesdag was.

Brommert

Het personeel pakte een hoop lekkers uit het verboden kamertje en brachten het naar de brommert beneden. Daar stopte ze het op die brommert. Wat er niet tussen paste, hield vrouw vast. Vrouw hield twee balen kruidenhooi vast en de sneks voor de kooneinen. Nou waren soolvrouw en soolzus Loes enorm lief geweest. Loesje gaf mij namelijk centjes om voor de neinen lekkers te kopen. Ik zal vertellen wat dat was. Twee zakken kruidenhooi, twee hele grote zakken neinbrokjes (tien kilo!! Vrouw tilde zich een breuk) en moetsjow veel knabbeltjes.
Het personeel had twaalf zakken kattenknabbels en speeltjes voor de woefjes en katten.

Pootafdruk

Nou waren er ook tattooinkt-mensen in het asiel. Het personeel heeft al heel veel plaatjes op zich. Ze wilden mijn pootafdruk nu op hun arm hebben. Maar in het asiel zeiden ze dat dat niet ging omdat ze mijn afdruk, op papier, niet goed konden zien. Of ze dan een willekeurig pootje op hun arm wilden. Nou… nee. Dus dat ging niet door. Toen gingen ze met het personeel praten daar en gaven ze al het lekkers. Ooooh wat waren ze blij!!! Het personeel liet ze een fowtoow van Loesje zien en zeiden dat Loesje alles voor de neinen had gekocht. Alleen feeguhtaaries.
Ooooh ze vonden Loesje zo mooi en ze bedankten Loesje heeel veel.

Opa Jan

Toen ze na een half uur weer weggingen (waarom ze een half uur zaten te praten…ik weet het niet) zijn ze langs hun vaste tattoomeneer gegaan. Opa Jan. Daar zaten ze ook een half uur te praten. En opeens zei hij: geef mij eens die afdruk. Oooh, hij zag meteen dat het wèl bruikbaar was. Het kon zelfs dezelfde dag gezet worden!! De fowtoow is hier  te zien. Het stond ook op Berts Feesboek de dag na diertjesdag.

Met een krabbel van mij er bij die ik 3 oktober daar geplaatst heb.

Ikjes hoop dat jullie het weer leuk vonden om weer wat van mij te lezen.

Tot de volgende keer.

Kusjes
Katrien ( lief en gelukkig prinsesje van beroep)

Katrien: over de egel en speesie zijn (filmpje)

egelHallo, mijn naam is Katrien en ik wil een refjoew geven over mijn nieuwste speeltje. Mijn egel met catnip.

Kong

Ik kreeg afgelopen dinsdag een speeltje van mijn personeel omdat Bert een operazie moest hebben en ik mee wou wiewen met hem. Een egel van het merk Kong. Die is te koop bij o.a Jumper voor 6 euro. Er zat een tube bij met wiew. Hele goeie mieterse wiew.

Speelgoed

Ik had eerst zoiets van nee hè… komt ze wéér met iets doms aanzetten zoals een cats meow met dat stomme veertje. Néé, dat vond ik niets. Hoe ze het ook probeerde dat ik het wel leuk zou vinden. NééHéé, weg ermee!!! Nou… dat bracht vrouw maar naar het asiel. En de katten daar waren er wel blij mee.

Ik heb thuis een veter met kralen er aan. Dat is zo koel. Dan sleept vrouw veter over de grond en ren ik erachter aan.
En ik heb een fladdervlinder die rondjes draait. Dat is koel zeg!! Echt keileuk. Dan lijk ik wel een kitten. Ik wil hem pakken en dan krijg ik hem ook. En dan fladdert het tussen mijn pootjes.
Ik krijg best vaak speelgoed hoor, maar op mijn leeftijd heb je vaak zoiets van nee he. Dat is voor kittens.

Super

Maar goed,ik dwaal af. Mijn egel. In het begin dacht ik weer van ooooh néé hè. Komt ze weer met wat. Toen maakte ze het buikje open van  de egel en stopte er wiew in. Oóóh dat spul rook super.

Ik vloog mijn egel aan.
Gooide ermee.
Likte het schoon.

Ikjes voelde me helemaal wild worden. Mijn puupilletjes werden zo groot als schotels.
Dit spul was zoveel beter dan de pot met wiew die ik had staan. Het rook zo sterk, nieuwer… oooh het was volgens mij ook net geoogst. Topkwaliteit was het.

Vrouw zag me van een jekkel in een hijd veranderen. Ze wou het afpakken maar dat wou ik niet. Dus beet ik haar. En om het af te maken sloeg ik haar ook. Zo stoont was ik.

 

Rosbief

Oooh en toen kreeg ik een vreetkick…niet normaal. Ik wou eten. Néé, ik wou etennnn
Oooh ik gilde: geef me rosbief!!

Toevallig had ik rosbief van supermarkie dirruk. Ik had wel 2 hele plakken op. Sjowhey….en nog had ik niet genoeg. Ik ging door het hele huis zoeken naar eten. Steeds stond ik tegen de deur van het verboden kamertje. Daar weet ik dat er eten in staat. Maar dat is voor de asielkatjes in oktober.
Maar helaas.

Ik had nog even in huis rondgelopen en viel daarna heerlijk in slaap op mijn wolletjedeken.

Ik kan het echt iedereen aanbevelen.
Je bent helemaal speesie. Whoeiiiii!!!!

liefs Katrien

 

 

Hoe ik mijn vrouw tevreden hou (filmpje)


Hoe ik mijn vrouw tevreden hou. Ik heb het wel eens vaker gezegd geloof ik, dat samenwonen is dat je dingen voor elkaar doet. Dus mijn vrouw doet dingen voor mij en ik doe dingen voor haar. En soms doen we dingen samen. Pas wilde ze met een stokje spelen.

Stokje

Dat stokje is hier al een tijdje in huis. Daarvoor was er een ander stokje. Er zat spul in en mijn vrouw hoopte dat ik er van ging wiewen en eerlijk waar, ik heb mijn best gedaan maar voor mij is er niks beters dan groen spul of valeriaan in een zakje. Dus met dat stokje kan ik echt niet veel. Maar mijn vrouw gaf het niet op. “Probeer het nog een keer,” vroeg ze. En dan rook ik er weer een keer aan en ik wist dan weer wat ik de vorige keren ook wist: nee, niks voor mij.

Rollen

Nou vind ik het soms leuk om met een potlood te rollen. Vooral ’s avonds, en daarna kan ik goed slapen. Nou had mijn vrouw dat potlood verstopt en ik had in plaats daarvan alleen dat stokje. Dus toen ging ik daar maar mee rollen. Dat ging best leuk. Ik ben daar gemakkelijk in, al zeg ik het zelf.

Wat gebeurde er toen, ze wilde meedoen. Gelukkig niet met het rollen.

Spelen

We gingen dat spelletje doen met het lintje en dan zonder lintje maar met stokje. Dus zij trekt het weg en ik doe bam mijn poot er meteen op. Als het stokje stil ligt, dan heb ik gewonnen.

Zij begon ermee. Ik deed mee, en eerlijk waar, met een lintje is het leuker, dat beweegt meer.

Maar ja. Ze vond het zo leuk dat ik vanzelf langer speelde. Eigenlijk wilde ik in de vensterbank om daar te gaan slapen. Er was zon dus daar is het dan fijn.

Eindelijk vond ze het genoeg. “Fijn hè Bert,” zei ze nog. Ze keek blij en toen voelde ik me als huiskater zijnde ook blij. Om háár.

De nieuwe muis (blog)

“Kijk eens Bertje,” zei mijn vrouw, “Ik heb een cadeautje voor je.” Het was een nieuwe muis. Ik vond er geen klap aan. Hij was groot en raar en ik wist gewoon niet wat ik ermee moest doen. Dus ik keek een andere kant op en deed of die muis er niet was. En dat was dat, dacht ik.

Die muis bleef gewoon liggen waar hij lag, ergens in een hoekje van de huiskamer. Soms liep ik er langs. Dan zag ik ‘m wel. En zo raakte ik er een beetje aan gewend, dat er een grote blauwe muis bestond. Maar ik deed net of de muis er niet was. En de muis deed ook niks. Af en toe keek ik wel.

Ik hou veel van muizen om mee te spelen, maar de mijne zijn altijd lekker klein en ze zitten vast aan een lintje. Dan speel ik lintje onder de lap of ik ren er achteraan of ik worstel ermee. Een goede muis past precies tussen mijn voorpoten.

Een paar dagen later speelde mijn vrouw met die muis. Ze kneep erin en toen hoorde ik een kraakje. Ik was meteen nieuwsgierig dus ik erbij, kijken. Toen ik voorzichtig aan het blauwe snufte, ontdekte ik dat de muis nu tenminste gewoon naar thuis rook. Die lucht vertrouw ik.

Toen hoorde ik weer dat kraakje. Het was precies zo’n spannend leuk kraakje dat iets met je doet. Tenminste, met mij. Ik zette mijn tanden in de muis en het kraakte weer, ik hoorde het in mijn kop. Dat deed wat met me.

Dus ik grijp die muis diep met mijn tanden, val op mijn zij en begin ermee te rollen. Ik bijten en ermee schudden en worstelen en toen was het ene oor er bijna af en toen vond ik er niks meer aan.

Nou is het een gewone muis. Soms speel ik ermee, maar niet elke dag. Geeft niks, zegt mijn vrouw. Ik kan me niet meer herinneren waarom ik het eerst zo eng vond. Het is een grote blauwe muis, verder niks. Misschien heeft het te maken met veranderingen. Want eigenlijk heb ik het liefste dat alles de hele tijd hetzelfde blijft, maar ja, dan maak je nooit iets nieuws mee waar je toch ook blij mee kunt zijn. Want eerlijk is eerlijk, een blauwe muis voor af en toe is iets fijn.

(Dit blog verscheen eerder bij de Vereniging Kattenzorg)