Categorie archieven: uit mijn leven

Water drinken uit de badkamer

 Thuis heb ik altijd water staan. Vers water. Heel erg soms drink ik weleens uit dat schaaltje. Maar ik heb liever iets anders.

Ik krijg ook water met iets lekkers erin dan drink ik tenminste zegt mijn vrouw. Wat ik uit mezelf spannend vind om te drinken dat is water uit de badkamer.

 

Opletten

Water uit de badkamer wil ik alleen ’s morgens als we thuis net aan de dag zijn begonnen. Mijn vrouw loopt dan heen en weer en ik ook, dat vind ik gezellig. Zij naar de keuken, ik ook naar de keuken ook al heb ik er niks te doen. Zij naar de badkamer dan ik ook naar de badkamer en dan ga ik achter haar staan wachten.

Vroeger

Ik wil dan water drinken. Net als vroeger op straat maar dan anders. Binnen. Dus ze moet water sproeien op de tegels zodat er plassen wild water liggen. En ik wil niet alleen in de badkamerzijn  dus ze moet erbij blijven maar niet heel erg dichtbij me anders kan ik niet drinken.
Dus zij sproeien en plassen maken.
Ik langs haar benen lopen en drinken.

Op

Als het op is, ren ik de badkamer uit. In de huiskamer ga ik me dan wassen en als ik daarmee klaar ben, ga ik even terug naar de badkamer.
Nou komt het. De deur heeft ze dicht gedaan. Meeewwww!!! Achter de deur roept ze mijn naam. Ik weer: Meeeeww!! Ze weet dan dat ik haar gehoord heb. Daarna gaat de deur open. De badkamer is nat en het ruikt er anders. Dus dan hoef ik niet meer. Alleen nog een knuffel graag en die krijg ik ook.

Ochtend

En de ochtend erna doe ik hetzelfde weer. Het is belangrijk om een gewoonte te hebben dan weet je wat normaal is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik soms ook de badkamer vergeet dan ben ik na de ochtendknuffel in slaap gevallen.

 

Moet je vrouw zeggen als ze het huis uit gaat?

 Moet je vrouw zeggen als ze het huis uit gaat? Dat weet ik niet zeker.  Laatst ging mijn vrouw zomaar weg en toen voelde ik me eenzaam. Dus ik vertelde dat op Feesboek.

Bijna iedereen vond dat je vrouw of je mensen moeten zeggen wanneer ze weg gaan en ook wanneer ze terug zijn.

Wachten

Het ging zo. Ik lag gewoon op mijn bankkussen te slapen toen ik opeens de voordeur hoorde. Daar werd ik wakker van. Wat het betekende snapte ik meteen: mijn vrouw was weg. En toen was ik helemaal alleen in huis en ik voelde me eenzaam. Zou ze ooit nog terugkomen? Hoe kwam ik aan brokjes als ze op waren? Kwam er ooit nog iemand die me wilde aaien?

Een hele lange tijd later hoorde ik weer de voordeur. Ik werd er weer wakker van. Dus toch! Ze was terug!! Ze kwam de huiskamer in en ik begon haar benen heek erg veel kopjes te geven. “Bertje, ” zei ze, “wat is dat nou, ik ben nog geen twee uur boodschappen wezen doen.”

Uitkijken

De ene keer is het moeilijker dan de andere keer om alleen te zijn. Waarom dat zo is, weet ik niet. Soms zie ik dat ze weg gaat en dan vind ik er niks van. Soms ga ik in de vensterbank zitten om te kijken of ze al de straat in loopt en dan gaan we naar elkaar miauwen.

Als ze zegt dat ze weggaat, krijg ik soms moelijke gevoelens. Mijn katervriend Jip zegt dat ik verlatingsangst heb. Dat kan best.  Dus de oplossing is dat mijn vrouw altijd thuis blijft dan hoef ik ook niet bang te zijn dat ze me verlaat.

Oefenen

Thuis heb ik een gesprek over al die dingen gekregen. En ze zegt dat ze altijd bij me terug komt en dat het bij een mensenleven hoort om soms weg te gaan. Ik vind het toch moeilijk. Maar misschien kan ik ermee oefenen dat ik voel dat ze echt eerlijk waar altijd terug komt en dat we dan weer samen zijn.

 

 

 

Netjes liggen is superleuk

 Gisteren zette ik deze foto op mijn Feesboek. Erbij schreef ik iets over netjes liggen. Iedereen vond er wat van, dat was heel erg leuk!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik natuurlijk niet de hele tijd zo lig. Want netjes liggen dan moet ik me echt concentreren en dat is ook best te zien.

Wennen

Een paar vrienden vroegen of ik dit altijd kon. Nee hoor. Vroeger in het asiel dacht ik daar nooit aan en toen ik pas hier was, toen moest ik heel erg wennen aan alles. Dus als ik op mijn kussen lag, dan was ik zo moe dat ik vanzelf sliep, en dan lag ik met mijn poten alle kanten op. Kon me niks schelen. Moe is moe.

Foto

Pas later begon ik een beetje gevoel te krijgen voor netjes liggen. Toen had ik al computertijd gekregen en ik zat op Feesboek en dat deed ik met elke dag een foto. Die maakt mijn vrouw dus dan moet ik poseren.

Wist ik veel wat poseren was.  Als ex-straatkater en ex-asieljongen had ik daar geen idee van. Maar als je stom op de foto komt bijvoorbeeld als je net wakker bent, dan ga je vanzelf nadenken.

Poseren

Dus langzaam leerde ik poseren. Dat is stil liggen of stil zitten en soms een beetje je kop naar de ene kant en de andere kant doen. En mijn vrouw geeft aanwijzingen. Dan zegt ze hou dat vast, en dan bedoelt ze helemaal stil nou. Erna krijg ik knuffels en complimenten.

Ontdekt

Dus zo heb ik het netjes liggen ontdekt. Tijdens het poseren. Eerst lukte het eventjes om mijn poten precies bij elkaar te houden en dan hing ik met mijn kop naar beneden. Nu weet ik dat mijn kop recht houden mooier is op de foto. Toen kon ik de houding ook langer volhouden. Poseren is best moeilijk maar ook leuk, dat wil ik erbij zeggen.

 

 

Dit is mijn gouden tip voor als je verhaart

 Het is weer zover: ik ben aan het verharen. Het was eerst lente en toen begon ik al. En toen werd het weer winter en nou is de lente terug.  Ik ben flink aan het verharen.

Verharen is best moeilijk. Je ligt gewoon te liggen en dan opeens voel je iets kriebelen. Dan zitten er haren los. Het gaat vanzelf.

Maine Coon

Als je gaat verharen is dat best een ding. Ook als je het al veel vaker eerder hebt gedaan, dus dat je eigenlijk weet wat er komt. Want nou ja, je wordt toch een beetje kaler. En ik ben een kater die best trots is op zijn vacht. Die is dik en als ik een wintervacht heb en goed sta, dan lijk ik net Maine Coon. Dat zijn supergrote stoere katten. Het is mijn ideaal om mijn haar te laten groeien en Maine Coon te worden. Maar altijd als het gaat lukken, dan ga ik verharen.

Borstels

Als binnenkater krijg ik van thuis een handje hulp,  ook al kan ik alles alleen. Ook bij het verharen. Ze had eerst een borstel. Dat moest heel voorzichtig omdat ik een gevoelige jongen ben, dus toen werd zij gespannen en ik werd van haar gespannen. Met borstels en kammen en al die dingen meer is het persoonlijk. Andere katten houden er weer heel veel van.  Ik heb er niks mee.

Hand

Mijn gouden tip voor katten die verharen is waar ik zelf het meeste aan heb. Dat is dat mjn vrouw met een vochtige hand mij aait. Dus niet nat. En ook niet van dat koude. Een beetje vochtig. Ik lig dan op mijn zij op het tapijtje of op mijn kussen. Met mijn ogen dicht, ja. Dat is omdat het zo fijner voelt.

Dan gaat ze zachtjes aaien. Van die lange aaien. Soms zegt ze er lieve dingen bij. Vind ik ook super. Maar het moet niet te vaak anders ga ik echt luisteren en dan kan ik niet meer ontspannen.

Dus dat is mijn tip. Ik hoop dat u er iets aan heeft.

 

De schilders zijn weg (geloof ik)

 Nou, u ziet het, ik kan weer in de vensterbank. De schilders zijn weg. Dat wil zeggen ze zijn er wel maar ze hangen niet meer bij me aan het raam.

Ik voel me nou weer veel beter.  Lekker in de vensterbank in de zon. Dat is ontspannen.

 

Zon

Mijn vrouw zegt dat de meeste mensen in het voorjaar gaan klussen. Dus daarom had ik schilders. En Jip en Loesje hebben nou ook herrie van klussen. Dus dat ze zich moeilijk en onrustig voelen. En dan wil je al kat ontspannen maar ja hoe dat moet dat weet je dan niet meer zo goed.

Misschien komt er nog een monteur bij ons. Ik hoop het niet. Ik wil dat er zon komt en stilte.

Trillen

Weet u wat ik ook heb, dat is dat mijn huis soms gaat trillen. Zo raar. Ik snapte het niet en toen krreg ik thuis uitleg dat ze om de hoek dus waar ik het niet kan zien, een garage aan het bouwen zijn. Wij hebben geen auto. Ik ben een keer in een taxi geweest, toen kwam ik van het asiel naar hier.

Auto’s ik weet het niet. Trillen is ook niet leuk, je gaat er toch van opletten, ik wel tenminste.

Leren

Als binnenkater moet je leren de dingen te nemen zoals ze komen., dat weet ik wel. Je hebt niks te zeggen over herrie of over schilders of over trillen. Dat vind ik moeilijk.

Maar als het rustig is dan vind ik het leven als binnenjongen helemaal super. Ik groei nog steeds van binnen dat ik me in mezelf goed voel. En ik durf steeds gemakkelijker voor mezelf te vragen wat ik wil, omdat ik zeker weet dat het mag. Ook ’s nachts als ze slaapt.

Maar in mezelf  voel ik me wel opgelucht dat de schilders weg zijn.