Over Bram en zijn eboek en wat ik ermee te maken had

inspiratie

Mijn katervriend Bram heeft zijn eerste eboek uit en hij schrijft er heel eerlijk in over zijn leefe als kater met 1 oog. Het is een inspiratieboek. In-spie-raa-zie. Wat is dat?

Zijn leven

Ik wil eerst iets zeggen over zijn boek. Bram zegt dat ik hem heb geholpen en dat is waar want anders zei hij het niet maar hij heeft het boek zelf bedacht en zelf geschreven.
Wegens dat het zijn leven is, kon hij dat ook goed.
En hij durfde het ook, terwijl hij van zichzelf best verlegen is dat hij steeds voelt kan ik dit wel doen of is het stom.

Meer durven

Dat gefoel heb ik ook best vaak. Er zijn veel katten en andere personen, dus mensen en honden enzo, die dat ook hebben. Dat je iets wilt zeggen of doen en dat je dan toch bang bent en wat maakt dan of je het wel of niet doet?

  •  steun van thuis, dat iemand tegen je zegt: “Toe maar” of “Het mag best hoor” of “Ik help je wel”, dat maakt het gemakkelijker
  •  dat een vriend tegen je zegt ik snap jou, dat weet je zeker dat je niet stom bent dat is belangrijk als je onzeker bent
  •  dat iemand hetzelfde gefoel heeft als jij en dat die iemand het opeens voordoet door juist dat hele enge te doen ook al durfde hij het eigenlijk niet, dat deed Bram dus. En dan voel je in-spie-raa-zie. Dat je foelt: nou durf ik ook meer.

 In-spie-raa-zie

Bram heeft een hendikep daar is hij heel eerlijk over. Dat hij maar één oog heeft. Ik vind dat stoer. Want op Feesboek zie je allemaal katten die er supergoed uitzien en dan denk ik soms ik ben de enige die een stuk uit zijn oor heeft. Maar Bram laat zich gewoon zien op Feesboek en hij ziet er ook supergoed uit. In zijn boek vertelde hij hoe het gekomen is en dat je met een hendikep ook gewoon bent. Goed, hè!! Nou kunnen wij allemaal meer leren durven, dat is dus door de in-spie-raa-zie.

Minnie over water drinken

water

Vandaag wil ik het met jullie meowen over water drinken. Want ik zelf doe dat op een paar manieren en ik heb vanuit mijn raam andere katten het ook wel eens zien doen.

Eerst mezelf. Ik heb twee waterbakken om uit te drinken. Een klein paars bakje naast mijn droge brokjes. Dat is fijn want dan kan ik als ik een paar brokjes heb gegeten die lekker wegspoelen met wat slokjes water. Ik weet dat sommige katten een klein bakje niet fijn vinden omdat het dan pijn doet aan hun snorharen. Daar heb ik zelf niet zoveel last van. Ik klap ze gewoon naar achter tegen mijn wangetjes aan en likken maar.

Waterbak

waterIk heb ook nog een grote waterbak. Dat was eigenlijk eerst een doehetzelf kattegras laten groeienbak. Maar dat ging allemaal niet zoals het moest en toen hebben mensenoma en frau besloten om er water in te doen. En zo ben ik dus aan een grote waterbak als tweede bak erbij gekomen.
Nou en toen ik dus laatst lekker op mijn plank boven de kachel lag toen zat ik een beetje te denken. En toen bedacht ik mij hoe ik water drink. Uit het kleine bakje is het even snel lik lik. Maar als ik uit de grote bak ga drinken dan doe ik dat netjes met manieren. Ik ga voor de bak zitten met een rechte rug en mijn staartje om mij heen. Vervolgens steek ik mijn voorpootje in de waterbak en schep er een beetje water uit. Dat slurp ik dat vervolgens op vanaf mijn pootje. Frau moet altijd lachen als ik dat doe. Ze vindt me dan een deftig poesje.

Enkete

Dus toen dacht ik, ik heb buiten wel eens een kater gezien en die dronk uit een plas. Niks netjes met z’n pootje maar gewoon hoppa kop erin en likken maar. Zelf moet ik daar niet aan denken om dat zo te doen. Zou er echt verschil zijn tussen hoe een nette poesedame als ik drink en hoe stoere katers dat doen? Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe jullie dat doen dus misschien kunnen we een enkete houden? Moeilijk woord he. Dat is deftig voor onderzoek. Want ik ben niet alleen maar een mooi poesje maar ook nog slim hihi.
Verder heb ik ook nog andere manieren om water te drinken dan uit een bak. Want in de natte kamer liggen ook wel eens wat druppels. In de does soms en soms ook in de wasbak. Soms als ik mazzel heb dan zet frau de kraan zachtjes aan in de wasbak en dan kan ik daar vanaf likken. Dan steek ik mijn tongetjes uit naar de straal water en dan druppelt het zo mijn bekkie is.
Mijn muizen hebben soms ook dorst. Dus die mogen om beurten of ook uit mijn waterbakje drinken of mee de wasbak in. Maar alleen als ik erbij ben hoor. Stel je voor als ik ze alleen laat en ze verdrinken. Dan kan ik niet meer met ze spelen en pootballen. Dus ik let altijd goed op!

waterSnoepjes

Ow enne hebben jullie het al gehoord? Kattenklaas is weer in het land! En ik heb mijn pootje al mogen zetten en mooi mogen miauwen. Lapjespiet heeft een lekker zakje met snoepjes gebracht. Op de foto kunnen jullie het zien. De snoepjes zijn echt zo jammie! Het is kip met kattegras smaak.
Lieve kopjes en pootjes voor iedereen hier op de blog van mij Minnie!

Speelgoedtest: Tjilla en de makkelijke moeilijke muis

speelhoed

Wij testen speelgoedjes voor katten. Dat is ons werk. Deze week test ik, Tjilla, een muis.

Makkelijke muis

Wij krijgen ook weleens makkelijk speelgoed. In de buurt is een winkel met koopjes, dat zijn spullen voor goedkoop en daar hebben ze ook vaak speelgoedjes voor katten. Het mensenmeisje gaat daar vaak even kijken en neemt dan meestal iets voor ons mee.

Deze muis is gekocht bij de Action en kost € 0,69. Wij kregen allemaal een muis.

Wat ik ervan vind

Wat valt mij op bij deze muis?

  • gewoon een muis
  •  is makkelijk
  •  is ook moeilijk
  •  heeft kepnippies
  •  heeft leuke kleurtjes
  •  is hard
  •  is zacht
  •  dikke staart
  • kan niks
  •  moet nog veel leren

Makkelijke moeilijke muis

Soms komt er een speelgoedje in huis wat niks kan. Zo ook deze muis. Die moet je nog van alles leren. Dat je dan met je poot een mep geeft en dat ‘ie dan moet zwiepen. Wist ‘ie niet. Dat vind ik dan soms moeilijk. Het kost veel tijd om alles aan te leren. Hoe ik graag wil spelen enzo. En wat ie allemaal moet kunnen zodat het leuk spelen is. Dat je goed kan communiceren, snap je?
De muis is hard aan de binnenkant en zacht aan de buitenkant. Dat is pluusj, aan de buitenkant, lekker zacht is dat. Omdat ie hard is van binnen, moet ik ook wel uitkijken waar ik hem naartoe zwiep, dat ie niet tegen iemands kop vliegt, want dan zijn er gare rapen. Als je de muis schudt, hoor je zacht geritsel, er zit dus iets in, maar het is geen lawaaiding.

Wild


Tijdens het spelen kan ik heel wild worden, zonder spelen ben ik heel rustig en lief, maar met spelen dan komt het beest in mij los. Ome Bert noemt dat ‘oer’. Ik ben dan ook oer. Ik ren en race door de kamer en zwiep de muis alle kanten op. Als er ineens een hand of poot in de buurt komt, die aan mijn muis wil zitten, dan verdedig ik me. Dan pak ik de muis met mijn bek en race ik weg. Natuurlijk heb ik dan ook even boos en verstoord gekeken. Iedereen weet: niet in mijn buurt komen als ik speel, ik ben dan druk en kan niet afgeleid worden. Als ik klaar ben met spelen, ga ik lekker slapen.

Mijn oordeel

Ik vind deze muis leuk! Maar het is wel eenrichtingsverkeer. Daar heb ik soms wel, en soms geen zin in. Kijk, een balletje stuitert nog en ook nog soms mijn kant op. Maar deze muis doet niets met zonder dat ik iets doe. Ik kan hier alleen mee spelen als ik genoeg energie heb, en dat is best wel vaak, maar soms wil je ook een reactie terug he. Dat er interaktie is. Nu moet ik wel zeggen dat ik net heel lang met muis gespeeld heb. Het is voor mij een voor-erbij-muis.

Aantal kopjes: 😺😺😺😺😺 (muizen heb je nooit genoeg!)
De muis is op de foto met mij.

^Tjilla
https://www.facebook.com/DeTjtjes

Omdat wij nog jong zijn, moeten wij heel veel spelen. Elke week gaan wij een speelgoedje testen. Dat betekent ook dat we elke week een nieuw speelgoedje krijgen.

Wat er gebeurt met de friemel in mijn oog

friemel

Wat ik heb, dat heeft bijna iedereen weleens en dat is een friemel in je oog. En dat is gewoon zoals het is en dat valt er vanzelf uit. Maar mijn vrouw wil het weghalen.

Dat is dus een probleem. Het is mijn oog en mijn friemel en ik heb echt waar nergens last van en dan lig ik lekker en dan komt er een hand naar mijn oog.
Ik trek mijn kop weg.
“Bertje…”
Niks ervan.
“Hè…”
Ik sta op en ik ga ergens anders liggen. Aan mijn kop geen gedoe hoor.

Vanzelf

Waar de friemel vandaan komt dat weet ik niet, ik denk gewoon uit mijn oog. Het doet geen pijn. Ik heb er geen last van. Het is er soms wel en soms niet en het leefe gaat gewoon door, maakt niet uit of er een friemel is of niet.
Maar mijn vrouw vindt het moeilijk. Ze wil het weghalen en soms doet ze het stiekem als ze over mijn kop aait. Dan denk ik nou okee. Maar verder? Nee. Het is eng een vinger of een zakdoekspulding in mijn oog. Doe.het.niet.
Mijn erfaring is dat de friemel er vanzelf uitvalt. Waar weet ik niet. Of wanneer. Ik let er gewoon niet op. En dan komt er weer een nieuwe friemel in mijn oog. Die valt er ook weer uit. Dus het is vast gewoon dat het zo gaat.

Samen

Aaien en knuffels vind ik fijn. En ook als ze een beetje in mijn vacht praat, dat moet alleen niet te lang duren, dan is het te warm. Gesprekjes daar hou ik ook van dan moet ik spinnen. Ik hou ook heel veel van samen hangen op de bank en naast elkaar op het tapijt liggen. Ik kan haar kopjes geven op ik weet niet eens hoeveel manieren. Dus ik bedoel dat ik best goed ben in samen zijn met aanraken. Alleen die friemel die gaat vanzelf weg echt waar.

Bram: ik heb een eboek geschreven

Bram,

nieuws

Hoi allemaal, de vorige keer in de blog heb ik geleerd dat iedereen nukkig kan zijn en dat het ok is. Soms hebben we allemaal een dag wat niet lekker loopt.

Speesjaal

Maar ook dat je het goed kunt maken als er iets gebeurt. Gelukkig zijn mijn vrouw en ik weer in orde en gaat alles zoals het hoort.Dat is het beste. Nu heb ik iets heel speesjaals voor jullie. Ik heb het zelf geschreven. Niet helemaal alleen hoor want het is kei-moeilijk. Het is mijn aller-eerste eeboek!

Mijn leven

Het gaat over mijn leven. Over hoe ik als straatkat geluk vond en ondanks mijn hendikep een thuis heb met hobbies. Eerlijk is eerlijk, ik vond het echt lastig om te schrijven omdat ik niet alles meer wist. Dus heb ik mijn vrouw gevraagd over hoe het allemaal begonnen is. Zij heeft mij het een en ander verteld over mij als kitten. Want ik was toen nog een klein kitten. En ik kan niet alles hier vertellen want anders verklap ik heel veel.

Tegnies

Maar dan komt het. Hoe doe je nou zoiets? Hoe schrijf je een eeboek? Daar wist ik helemaal niks vanaf en dus heb ik Bertje gevraagd of hij wilde helpen, en dat wilde hij wel. Bertje kan kei-goed schrijven. Dus ik ben kei-blij dat hij mij meegeholpen heeft. Bertje kontrooleerde mijn tekst en gaf kei-goeie tips. Het heeft best wel lang geduurt maar het is me gelukt. Daarna moest ik nog foto’s hebben voor in de eeboek. Welke foto’s en waar horen ze te staan en of ze mooi genoeg zijn. Dat was een flinke klus om te doen. Er zijn best veel mapjes op de kompjoeter met foto’s. Dus ik moest goed kijken. Mijn vrouw deed ook mee. Die gaf aan of het paste bij de hoofdstukken. Daarna deed mijn vrouw iets magies met de kompjoeter en toen kwam er dat eeboek uit. Het is kei-tegnies dus dat snap ik nog niet zo goed. Bertje weet wel hoe dit werkt.

Spannend

Ik vergeet door de zenuw helemaal te vertellen dat ik dit kei-spannend vind. Mijn lijf wil op en neer lopen en niet dutten. In mijn kop blijft het maar malen: wie gaat mijn eeboek lezen? En vinden ze mijn eeboek wel mooi genoeg? Nou je snapt dat ik niet eens om een snek of knuffel heb gevraagd. Zo zenuw ben ik! Ik hoop wel dat het gaat zakken want sneks zijn kei-lekker en die wil ik toch wel. Ik ben kei-trots op mezelf dat ik dit heb gedaan met de hulp van Bertje. Dank je wel Bertje!! Ik hoop dat jullie mijn verhaal gaan lezen. Dank je wel alvast! Nu ga ik ergens dutten denk ik. Stoer kopje van mij!

 

Bram: Mijn leven met een hendikep. Inspiratieboek

(November, 2020)

Bram: Mijn leven met een hendikep

Klik op het boek en het gaat downloaden.