Categorie archieven: uit mijn leven

Als er zon komt en het is winter

zon
Ik weet dat het winter is want ten eerst ik heb mijn wintervacht af en ten tweede ik kan het zien als ik naar de straat kijk, daar zie ik hoe het buiten is. En toch komt er dan opeens zon.

Zomer

Zon in de winter is anders dan zon in de zomer. Dan kan het echt keiwarm zijn dat ik het geeneens kan uithouden in de vensterbank. Ik probeer het wel maar het gaat serieus waar gewoon niet. Dus de zon in de zomer die is moeilijk en toch hou ik daar het meeste van, wegens dat ik dan wakker word en ik kan meteen met mijn kop in de zon daar verlang ik soms heel erg naar. Meteen dat warme.

Winter

Nou is er de zon van de winter. Niet eens elke dag. Het is zon maar wel helemaal anders dat ik het niet goed kan voelen. Zit ik in de vensterbank dan heb ik wel zon op mijn vacht maar   het is een ander gefoel. Veel minder warm. Dat is raar want zon is zon en ik hou er het meeste van.

Binnenkater

Als binnenkater heb ik ook gefoel voor de natuur. Dat zit gewoon in me. Het is een beetje oer en een beetje van vroeger toen ik op straat moest leven en een beetje omdat ik het ook als binnenkater meemaak. Ik zie het in de straat dat zei ik al. En in de zomer is het huis warmer en dan staan alle deuren open. In de winter niet. Dan is het beneden bij de voordeur koud daar ga ik dan soms ekspres aan ruiken en dan is mijn neus koud en mijn oren ook. Dus dan is het superfijn in de huiskamer met de verwarming dat snapt u wel. Ik snap het ook.

Elke dag hoop ik dat de zon komt, ook al is het niet echt warm, want zon is zon, zo denk ik erover.

De waarheid over hoe ik op fotoos sta

foto

Ik krijg best vaak complimenten over hoe ik op de foto sta. Dat ik zo goed kan poseren en dat ik een knappe katerman ben. Maar eerlijk is eerlijk, soms is het anders.

Foto

Ik ben gefoelig voor hoe ik op de foto sta. Wegens dat ik mediakater ben en wegens dat ik verkering heb en wegens mezelf want ik hou van complimenten dan moet ik vaak spinnen  dus dat is fijn.

Fotoos maken is iets dat je samen doet, tenminste voor mij wel. Mijn vrouw doet de camera en ik doe mezelf. Dus dat is gezellig.

Het gaat nou even niet over hoe goed ik kan poseren maar over dat het ook mis gaat soms. Dus iedereen die denkt Bert staat vanzelf goed op de foto dat is echt niet zo dus.

Half

Het kan zijn dat ik te snel ben voor de foto. Dan staat mijn kop er half op en ik kijk gek en het lijkt net of ik geen oren heb. Die foto staat bij dit stukje. Dus zo sta ik óók op de foto alleen mag die foto van mij nooit op feesboek omdat iedereen die dan stom vindt. En daarvoor ben ik als katerman te gefoelig.

Oefenen

Dus voor wie denkt dat op de foto gaan vanzelf lukt, dat is niet zo. Het is oefenen en de ene keer is het beter dan de andere keer dat is helemaal niet erg. Als je maar doorgaat met oefenen want dan komen er steeds meer fotoos waar je wel goed op staat en daar gaat het dan op.

Mijn adfies is dus vaak oefenen, samen de tijd nemen, erbij rieleksen en het is helemaal niet erg als je een foto ziet waarop je geen oren hebt. Want van jezelf weet je gewoon dat je die wel hebt en daar gaat het om.

 

Waarom ik vannacht keihard miauwde

nacht
Ik ben een knuffeljongen, en ik hou heel veel van rieleksen en langzaam-aan doen dus dan heb ik soms een moment dat ik weet nou moet ik me een katerman met oer voelen.

Dat moment komt nooit als ik net een snek eet of als ik zo heerlijk zacht over mijn buik geaaid word maar het komt opeens en altijd ’s nachts. Pas had ik het weer.

Donker

Het was donker, heel donker, in de straat zag ik alleen wat lichten van de auto’s die voorbijreden en ik wist geeneens waar ze heen reden. Mijn vrouw sliep. In huis was het helemaal stil. Wegens dat het nacht was. Het duurde nog heel lang eer de dag weer zou beginnen.

Ja, wat doe je dan als kater. Je eet iets. Je loopt de trappen. Je kijkt eens in de badkamer. En dan heb je alles gedaan wat je kon doen en het is nog altijd nacht en stil en donker.

Toen kwam dat gefoel.

Spanning

Er was iets in mij aan de gang, in mijn borstkas. Dus ik ging zitten op het tapijt want er ging iets gebeuren. Het rommelde een beetje en ik had een gefoel van spanning. En ik moest me konsentreeren dat moest gewoon. Wat er in mij aan de gang was groeide en ik ging vanzelf staan, ik strekte mijn staart en mijn kop en ik opende mijn bek en kwam een KEIharde meewww!!! uit .

Daarna was de spanning weg. Ik ging maar weer zitten voor de zekerheid want misschien moest er nog een meewww uit. Van boven hoorde ik mijn vrouw roepen en ik dacht: Ik kom zometeen wel eerst moet dit.

Er kwam geen nieuw geluid. Maar ik voelde me wel anders. Sterker van binnen. Het was wegens dat ik weer mijn oer in me had gehad, dat ik eigenlijk een leeuw ben, een groot gevaarlijk dier met een lange vacht. Dat zit in me en soms moet ik dat gewoon weer even voelen.

Waarom ik boven slaap of beneden

slaap
Elke avond, als ik de laatste snek op heb en de welterustenknuffel is geweest, dan vraagt mijn vrouw: “Bertje, ga je mee slapen?” En dan moet ik een besluit nemen.

Besluit

Het besluit is eigenlijk of ik boven ga slapen op het grote bed of beneden op mijn kussen. Mijn vrouw wil dat dan meteen weten. Maar ik weet het bijna nooit.

Het is wel zo dat wanneer ze overdag lang weg is geweest dat ik dan bijna zeker weten boven slaap. Dat is omdat ik dan minder samenzijn-gefoel heb dus dat moet ik dan inhalen. Wegens dat ik me dan weer gewoon voel.

En het is ook zo dat als ik een hele lange avondknuffel heb gehad, dat is de knuffel voor de welterustenknuffel dus, dan lig ik zo goed en ontspannen dat ik niet meer opsta. Plus het is zo dat ik dan helemaal vol zit met samenzijn-gefoel. Eigenlijk kan er niks meer bij.

Ja dan is het besluit gemakkelijk. Maar het is niet altijd zo.

Gewone dag

Op een gewone dag heb ik het fijnste gefoel. Dan is mijn vrouw thuis en ze zit aan haar werktafel. Ze gaat ’s middags weg en dan komt ze op tijd terug om avondeten te maken.  En dan zit ze ’s avonds weer aan haar werktafel. Ik krijg dan mijn gewone knuffels. Ja en dan komt weer die vraag.

Dan doe ik het zo. Ik ga mee en dan doen we de laatste knuffel van de dag op bed. Als ze bijna slaapt dan ga ik weer naar beneden. Even in de vensterbank kijken naar de autolampen die zijn ’s nachts zo mooi. Een brokje eten. Wat rondlopen in het huis.

En dan ga ik weer naar de slaapkamer, om samen te slapen. Ze wordt altijd even wakker om me te aaien. Is gezellig. En dan slaap ik, soms de hele nacht en soms ook weer niet, dat ligt aan mijn gefoel, slapen is heel persoonlijk, dat vindt mijn vrouw gelukkig ook.

Als je eigen huis geluiden maakt

geluiden

Ik ben een katerman op leeftijd want ik ben al elf en ik heb dus meer gefoel voor de dingen van mijn leven. Daarom wil ik iets zeggen over geluiden in mijn huis.

Kraken

Als ik ’s avonds met mijn vrouw over de trap naar boven loop, dan kraakt het. Het is een zacht geluid en het is ook best gezellig, want ik weet dat ik op weg ben naar de welterusten-knuffel dus dat is een fijn gefoel. Als ik alleen over de trap ga, is het kraakgeluid veel zachter maar ik hoor het toch. Dit is het allergezelligste geluid van mijn huis.

Regen

Als het keihard regent dan hoor ik dat op het dak. Het is helemaal niet zo gezellig ook al zegt mijn vrouw dan dat het binnen nou extra fijn is. Ik heb dan een onrustig gefoel. Vooral in de slaapkamer kun je het goed horen dus dan luister ik en dan ben ik gespannen. Aaien helpt dan. Soms regent het ’s nachts en dan lig ik op bed en dan slaapt mijn vrouw en dan weet ik het niet zo goed, maar dan wacht ik gewoon tot het stopt.

Soms is er iemand aan de deur dat hoor ik dan. Nou dan blijf ik in de huiskamer en als mijn vrouw naar beneden gaat dan ben ik ook alweer gespannen van wat gaat er gebeuren. Als ze in de huiskamer terug is, zegt ze dat er niks aan de hand is. Maar hoe moet ik dat weten, serieus. Geluiden aan de voordeur dat zijn altijd moeilijke geluiden dat is mijn erfaring.

Bonk

Soms maak ik ekspres gezellige geluiden. Boven staat een kast en daar kan ik in springen. En dan spring ik er weer uit. Kom ik BONK op de planken terecht. Dat is een goed geluid van een oer-katerman. En dan doe ik het nog een keer. Mijn vrouw roept dan Bertje-Bertje, dan weet ik dat ze kijkt. Dus spesjaal voor haar doe ik het nog een keer.
Misschien is dat wel het beste geluid van het huis.