Categorie archieven: uit mijn leven

Interview met Tatiana van Happy Pets

Tatiana is een petsitter dat is iemand die op huisdieren past. Het is een heel hip beroep. Maar ze doet het omdat ze van dieren houdt. Op haar Facebookpagina kun je aan de dieren zien hoe ze haar vinden: lief!! Mijn vrouw heeft haar een keer ontmoet en toen paste ze op een hond en die hond deed net zo als op de foto’s. Dus toen dacht ik, Bertje, het is tijd voor een interview. Vooral omdat ze poezevrouwtje is.

Waarom bent u pet sitter?

Omdat het de beste baan ter wereld is. Als je de hele dag samen kunt zijn met de onschuldigste liefste schepselen, is dat een zegen. Ook al zijn ze soms ondeugend.

Ja, dat is waar. Ik ben onschuldig en lief, alleen nooit ondeugend. Dat dan weer niet. Heeft u veel dierenklanten als pet sitter?

Weet je, ik heb ze eigenlijk nooit geteld. Behalve toen ik als Pet Sitter begon en ik niet zeker was of het zou lukken als bedrijf.
En nu zijn er veel klanten. Happy Pets, zo heet mijn bedrijf, bestaat alleen uit mezelf. Ik bof dat ik altijd nieuwe aanvragen heb, die komen vooral via via. De ene klant verwijst me naar de andere. Ik vind het heerlijk. De dieren houden van me en hun mensen vertrouwen me en bevelen me zelfs aan bij hun vrienden.

Is dat het allerfijnste aan uw werk? Of is er nog iets waarvan u zegt dat vind ik echt het aller-allerfijnste aan pet sitter zijn.

Ik zou je veel kunnen vertellen, lief Bertje. Maar al met al is het fijnste toch, dat ik met elk dier waar ik voor zorg een unieke relatie kan opbouwen, zelfs als bang is of een bijzonder karakter heeft. En om dan te ervaren dat onze relatie groeit, dat ik in de ogen van het dier kan kijken en daar alleen liefde en vertrouwen zie… dat is het.

Als ik op uw Facebookpagina kijk, komt u elke dag bij best veel dieren. En dan komt u thuis met allemaal geuren aan u. Heeft u thuis ook dieren en hoe vinden die uw werk?

Ja Bertje, ik heb zelf ook dieren. Twee prachtige volle katten, een jongen en een meisje, Lizzy en Mr Darcy. Ze zijn heel nieuwsgierig van aard. Dus als ik thuis kom, zie ik meteen hun onderzoekende gezichten en ze komen dan dichtbij me met snuffelende neuzen. Het is net of ze tegen me zeggen: “Mam, ik ruik andere dieren, hoe kan dat?” Maar ze weten dat ik heel erg veel van ze hou.

Dat snap ik. Mijn vrouw ruikt soms naar een hond als ze thuis komt. Dan heeft ze weer iemand geaaid. Maar ik weet: ze is mijn vrouw. Van mij. Dus dat hebben Lizzy en Mr Darcy ook. Ik heb nog een vraag. Als u de loterij zou winnen, wat zou u dan met het geld doen?

O, daar is geen twijfel over. Ik open een thuis waar dieren in nood verzorgd kunnen worden. Niet alleen voor katten en honden, maar ook paarden en boerderijdieren die in nood waren. Dat tehuis is mijn droom.

Dankuwel voor dit interview!! Als u de loterij wint of als iemand u heel veel geld geeft, kom ik weer interviewen.

De Facebookpagina van Tatiana is: HappyPets

Op mijn vrouw passen (blog)

De laatste tijd ben ik wat meer in huis gaan doen. Ik help met bedverschonen als ik op tijd wakker ben en er zin in heb. Wat ik zeker weten altijd doe, is op mijn vrouw passen. Soms moet er iemand voor haar zorgen en die iemand dat ben ik. Vorige week was het weer raak.

 

Het was in de middag toen ze zenuwachtig werd. Ze aaide me net iets te hard en zei steeds: “O Bertje, nou moet ik naar de tandarts.” Dan weet je het als huiskater wel. Een paar uur later kwam ze terug en haar gezicht was anders. Aan een kant opgezwollen. Het zag er raar uit. Ik dacht, nou goed in de gaten houden wat ze gaat doen.

En wat doet ze? Ze ging door het huis lopen en opruimen. Daar was ik het niet mee eens. Ik vond dat ze moest gaan uitrusten en dat heb ik laten weten ook.

Zette zij een stap naar rechts, dan lag ik als grote tienpondskater voor haar voeten en keek haar dwingend aan. Zette zij een stap naar links dan miauwde ik waarschuwend. Het duurde nog best lang eer ze het begreep. Ik sprong op mijn kussen en staarde naar haar gezicht. Toen snapte ze het.

Ze kwam naast me op de bank liggen. Precies op de manier die ik fijn vind, dat ze ook een beetje op mijn slaapkussen ligt en dan we dan zo naar elkaars gezicht kunnen kijken.

Daar lag ze.

En ik ook.

Ze kneep een beetje met haar ogen.

Ik begon te spinnen.

Alles in orde, dacht ik.

Maar toen pakte ze een boek en begon te lezen. Meteen sprong ik van mijn kussen af en ik ging voor de bank zitten. Dat snapte ze gelukkig meteen. Ze legde het boek weg en dus kwam ik weer terug. Lekker aaien en oogjeknijp en spinnen.

Toen het tijd was om te gaan eten, voelden we ons alletwee beter. Zij omdat ze rust had gehad en ik omdat ik als huiskater nuttig was geweest. Ze zei: “Ja Bertje, je had gelijk, ik moet vaker naar je luisteren.” En daar was ik het mee eens.

(Dit blog verscheen met vele andere blog op de website van de Vereniging Kattenzorg)

De allerlekkerste snack ter wereld (filmpje)

Ik eet graag, maar ik lust niet alles. Dat is goed. Je moet kritisch zijn op wat je eet. Soms vind ik iets vies. Er was ook een keer, toen ontdekte ik de allerlekkerste snack ter wereld.

Het zijn Liquid Snacks van Vitakraft. Je hebt ze in kip, eend, rund en vis. Ik lust ze allemaal, al denk ik soms dat ik kip het lekkerste vind. De dag erna vind ik dat van eend. Of van vis. Ze zien er hetzelfde uit, net als op het filmpje. Het ruikt een beetje, eigenlijk precies goed. Na de snack ga ik me wassen, dan voel ik me dubbel tevreden.

Het fijne aan deze snacks is dat ze dus heel erg lekker zijn en ook dat je er normaal van kunt blijven eten. Met aandacht. Met tussendoor een keertje om je heen kijken. Nou ja, dat niet elke keer.

Mijn vrouw denkt dat ze gezond zijn omdat er op de verpakking van alles staat. Kan best. Of je verpakkingen moet geloven, weet ik niet. Echt ongezond is het vast niet, omdat ze het voor me koopt. Ik eet nou al maanden elke dag een avondsnack. Heel soms ook tussendoor. Toen ik acht jaar werd, kreeg ik een snack in de vorm van een acht. Dat was rund, geloof ik.

Van hetzelfde merk heb ik een keer snoepjes gekregen. Die vond ik weer vies. Dat u niet denkt die Bertje eet alles. Want dat is niet zo. Ik ben heel kritisch, dat zei ik al. En dit is de allerlekkerste snack ter wereld.

In de straat (blog)

Sinds een paar dagen zijn er mannen in de straat. Ze maken lawaai. Niet de hele tijd. Soms wel, dan weer zijn ze stil. Het zijn schilders, hoorde ik thuis. En ze blijven nog een tijdje. Ik vind dat moeilijk.

Nou is het wel zo dat ik de laatste tijd meer zelfvertrouwen heb gekregen. Het groeide heel langzaam en opeens voelde ik het. Ik durf meer. Als ik de badkamer in wil, maak ik gewoon de deur open. En vroeger durfde ik niet eens de keuken in. Laatst ben ik op een stapel boeken in de slaapkamer geklommen, daar moest ik vroeger ook niet aan denken. Het leven is gemakkelijker met zelfvertrouwen.

Op die schilders had ik niet gerekend. Echt waar niet. Ze zijn hier nog nooit geweest. Dus ik vond het raar. Er kwam een woonwagen in de straat. Mannen in auto’s en ze schreeuwden naar elkaar. Toen kwam er veel lawaai omdat ze steigers gingen bouwen. Het duurde de hele dag. Ik deed toen alsof ik sliep, want in de vensterbank zitten was te moeilijk voor me.

Ik voelde me best gespannen.
En onrustig.
Slapen lukte niet goed.

In de middag was het opeens stil. Weer zo gek. Toen sprong ik in de vensterbank om te kijken. Geen man te zien.

Thuis heb ik toen een goed gesprek met mijn vrouw gehad. Ze aaide erbij, dan kan ik altijd beter luisteren. Van dat hele zachte aaien. En ze zei dat die mannen buiten waren en wij binnen, en dat we elkaar hadden en dat we veilig waren. Ze zei ook, dat sommige van die mannen thuis een dier hadden waar ze lief en goed voor waren, maar dat wij niet wisten welke mannen dat waren. Daarna zei ze dat de mannen over een tijdje weer weg zouden gaan en dat alles dan weer gewoon zou zijn. Dat vond ik eerlijk gezegd het fijnste.

Ik vind mannen moeilijk. En geluiden ook. Door het gesprek voel ik me weer beter en ook door het aaien. Al met al is het weer een nieuwe ervaring in mijn leven als huiskater. Het is moeilijk, maar toch zit er iets fijns in.

Snoepjes van Whiskas (filmpje)

Voor nieuwe snoepjes ben ik altijd te vinden. Er is zo heel veel dat me goed smaakt. Deze middag kreeg ik Whiskas Tempations om te testen. De smaak was rundvlees.

Het zijn lekkere kraakbrokjes. Het gekke was dat toen ik eenmaal begon te eten, ik niet meer goed kon ophouden. Als ik mijn gewone brokjes eet, voel ik gewoon wanneer ik genoeg heb. Hier kan ik gemakkelijk veel te veel van eten. Dus het is belangrijk dat er per keer net genoeg brokjes op je bordje komen. Anders over-eet je jezelf.

Dat ze kraken vond ik leuk. Dat eet gewoon beter. Soep lust ik niet. Daar ben ik kater voor.

Geur is ook belangrijk aan snacks en snoep. Maar deze vond ik niet zo bijzonder ruiken. Ik zag ze pas toen ze op mijn bordje lagen. Dus als je voorpret belangrijk vindt en voor jou begint dat met een opwindende geur, dan kun je beter iets anders nemen.

Later op de dag kreeg ik opeens dorst. ik heb extra veel gedronken. Dat had ook met die snoepjes te maken al weet ik niet hoe het kan.

Mijn oordeel is: hele lekkere snoepjes, maar of ze gezond zijn dat durf ik niet te zeggen. Vanwege die dorst.