Categorie archieven: uit mijn leven

De kattensoep en wat er toen gebeurde

Foto: Cherinda Caspers‎

Weet u nog dat ik even geleden schreef over de kattensoep van Gourmet? Daarna is er nog meer gebeurd en dat wil ik nou vertellen.

Dat er kattensoep was, had  ik op feesboek gehoord. Toen kreeg ik met de post een zakje van mijn Tante Martine. Lekker spul, schreef ik eerlijk op. En op feesboek heb ik mijn bespreking toen ook gezet.

Mail

Binnen een paar dagen kreeg mijn vrouw twee mails. Eentje via feesboek of ze het filmpje kon doorsturen. Dat heeft ze gedaan. Misschien kom ik nou weer op tv, dat is afwachten. De tweede mail die mijn vrouw kreeg, stuurde ze door naar mij. Die moest ik zelf antwoord geven.

Doos

Gourmet vroeg of ze mijn adres mochten hebben omdat ze me een doos wilden sturen als dank. Ja, dat was even moeilijk. Een hele doos superlekkere soep dat wilde ik wel.

Maar toen dacht ik aan de kattenafdeling van het asiel waar ik vandaan kom. De mensen daar zorgen goed voor de katten maar er is ook altijd tekort aan geld. Dus toen snapte ik het van binnen al. Je moet nooit vergeten waar je vandaan komt.

Ik mailde terug of het ook goed was om de doos naar het asiel te sturen. Dat zouden ze doen.

Van mijn vrouw kreeg ik knuffels: “Dat is lief van je Bertje, om de soep weg te geven, want ik weet hoe lekker je het vond. Weet je wat, ik ga straks speciaal voor jou soep kopen, dat heb je verdiend.”

Foto

En de dag erna stond er een foto op feesboek. Die had het dierenasiel gemaakt. Gourmet had zomaar twee dozen gestuurd voor de katten. Tof hè!

Toen ontdekte ik dat het best goed is om iets weg te geven ook al wil je het liever zelf eten. De asielkatten hebben nou iets lekkers en ik krijg het thuis toch ook. Ik vind dit hele goede reclame dat Gourmet extra aan asielkatten denkt.

Kattensoep van Gourmet: is het wat? (filmpje)


Op Facebook had iedereen het erover. Kattensoep. Dat het er was. De een vond het lekker en de ander vies. Nou, toen werd ik nieuwsgierig. Eten is belangijk. Hier komt mijn ervaring.

Ruiken

Mijn vrouw maakte het zakje open in de keuken. Ik rook er niks van. Pas toen ze met het schoteltje de kamer in kwam, wel. Het was tonijn maar anders.  Net of het supertonijn was. Ik werd er gewoon onrustig van. Ik kon het heel goed ruiken en daardoor wilde ik meteen gaan eten.

Eten

kattensoepToen ik het zag, wist ik meteen dat het lekker was. Eerst nam ik iets van de saus, want nou ja, dat is het lekkerste dus daar moet je mee beginnen.

Af en toe nam ik ook een stukje. Smaakte ook goed. Alleen dacht ik soms, nou wat een werk om dat te eten, het had van mij best kleiner gemogen. En toch was het leuk dat er die grote stukken waren. Dat moet je even echt flink kauwen en smakken en dat hoort ook bij de eet-ervaring. Kleine stukken heb ik zo op.

Snack

Ik heb de snack achter elkaar gegeten tot ik het bijna op had. Toen moest ik even staan en rustig nasmakken. Daarna heb ik gekeken of er nog kleine stukjes waren en toen heb ik het bordje ook schoon gelikt. Ik vond het een hele lekkere snack.

Erna

Toen alles helemaal op was, ben ik met mijn vrouw gaan bankhangen. Ik voelde me heel tevreden in mezelf en ook een beetje opgewonden, dus ik wilde niet aaien, alleen dat ze naast me lag. En toen heb ik een hele poos liggen spinnen vanwege de gevoelens. Daarna kon ik slapen. Mijn avondeten heb ik gewoon op, dus die soep was gewoon iets voor tussendoor.

Tip

Ik kan iedereen de kattensoep aanraden. Maar je moet geen bordje hebben met gaten erin. Dat had ik weer.

PS De soep was een cadeau van mijn tante Martine. Dankuwel!

Onder een dekentje liggen is best een ding

onder dekentje liggen  Onder een dekentje liggen is best een ding. Voor mij dan. Ik weet dat er katten zijn die het heel gewoon vinden en die elke dag ergens onder kruipen. Voor mij is dat helemaal niet gewoon.

Soms wil ik wel maar durf ik niet. Of ik moet er even over nadenken of ik het zekerweten wel echt durf. Dan heb ik ook.

Hospitaal

Vroeger in het hospitaal had ik een warm groot dekentje, dat was voor mijn gevoel. Want ik was in die tijd heel bang en ik had een verstopplek nodig. Dat niemand me kon zien. Dat bange was gekomen door het straatleven en alles wat ik daar had meegemaakt. Toen was ik voor alles en iedereen bang geworden maar ja als niemand je ziet dan ben je toch veilig, en dat lukte ook heel goed met de deken.

Huis

Nou, en toen ik hier kwam, had ik geen verstopdeken meer nodig. Het ging best beter met me. In het hospitaal was ik opgelapt en hier was het gezellig. Ik durfde meer. Gewoon liggen en slapen dat ze mijn buik kon zien dat lukte gewoon. Ik wist van binnen wel dat als er wat gebeurde ik dan meteen kon wegspringen. Dat gevoel van jeweetnooit zat best in me.

Dekentje

Dus toen er hier een dekentje kwam, durfde ik er eigenlijk niet goed onder. Want dan zou ik niet gemakkelijk meer wegkunnen.

Oefenen

Het dekentje bleef gewoon bij mijn kussen liggen maar ik deed er niks mee. Mijn vrouw zei dat we ermee gingen oefenen en dat ik het misschien wel superfijn ging vinden. Eerst legde ze het tegen me aan.
Heel veel dagen later legde ze het dekentje een beetje over me heen en dan aaide ze me. Mijn achterwerk werd lekker warm en mijn achterpoten ook. Echt, lekker. Dat had ik niet verwacht.

Durven

Ik ben nog steeds aan het leren durven, daar ben ik heel eerlijk over. Maar het is ook zo, dat ik best vaak onder het dekentje lig. Maar niet helemaal dat is te moeilijk.

Alle mannen opgelet ik heb een vraag

verkeringHoi katermannen, mensenmannen en andere mannen. Dit stukje is speciaal voor jullie. Het gaat over verkering en wat daar moeilijk of juist leuk aan is. Ik zal het uitleggen.

Apart

Ik heb zelf verkering met Loesje. Zij is een lieve mooie zachte poes en ze woont in haar eigen huis. Daar is ze het gelukkigste. Dat snap ik heel goed want ik ben in mijn eigen huis ook het gelukkigste. We hebben elkaar op mijn Facebook ontmoet en toen leerden we elkaar steeds beter kennen. Al toen ik haar foto voor de eerste keer zag, voelde ik me van binnen apart. En nou heb ik dat nog steeds. Dat ik me apart voel en dan op een superfijne manier.

Gemakkelijk

Hoe gaat die verkering dan, zult u vragen. We sturen elkaar elke dag berichtjes en als er wat is meer. En we mailen ook. Loesje en ik vinden het alletwee fijn op die manier. Maar zij hoort net als ik vaak geklaag over verkering. Dat het zo moeilijk is. Dus toen kregen we het idee om samen een eboek te gaan schrijven en dat heet: Verkering is gemakkelijk.

Wij weten wat er gemakkelijk aan is. Maar we weten niet wat er moeilijk aan is.
Dus toen bedachten we, dat gaan we vragen.

Moeilijk

Dus mannen, wat vinden jullie moeilijk of fijn aan verkering? Maakt niet uit of je ook een kat bent of een hond of een mens, verkering is verkering. Heb je verkering of wil je het graag of denk je dat is te moeilijk voor mij? Laat het mij weten. Dan geef ik antwoord. Als je verlegen bent mag het ook anoniem dat vind ik niet erg.

Loesje gaat antwoord geven op vragen van vrouwen. Maar als je niet weet of je een man of een vrouw bent, dan maakt het niet uit wie je mailt.

mijn mail is: huiskaterbert@xs4all.nl

Bijkomen is belangrijk

 Weet u wat gek is? Dat als je veel meemaakt het best moeilijk is en dat als alles weer normaal is dat je dan juist moe bent. En dan moet je bijkomen.

En ik dacht juist nou kan ik weer van alles doen. Maar bijkomen is belangrijk.

 

Week

Eerlijk is eerlijk, het was best een drukke week voor mij. Elke dag was er weer wat. Eerst kwam er een doos in huis en toen ontdekte ik dat er een stofzuiger in zat. En daar was ik niet aan gewend en toen kwam er weer wat anders en dat was de storm. Herrie buiten voel ik van binnen. Ik ben dan van slag. Dat komt omdat ik een gevoelige jongen ben, mijn vrouw zegt dat dus dan zal het wel zo zijn.

Gewoon

Toen was de storm weg en ik wist dat alles weer gewoon was maar ik voelde me raar. Het was net of ik aan het wachten was tot er weer iets kwam. Ik liep door de kamer heen en weer, op mijn kussen lag ik opeens niet meer lekker en ik had de hele tijd zin in eten, in lekkere kraakbrokjes. Dus ik miauwde nogal. De dag was eigenlijk gewoon alleen ik nog niet.

Bijkomen

“Je moet bijkomen,” zei mijn vrouw.  “En ik ga je daarbij helpen.” Nou, dacht ik, zal mij benieuwen. Wat hebben we gedaan?

  • als ik de hele tijd door de kamer liep dan gooide ze een propje naar me toe en dat vond ik dan opeens leuk om mee te spelen
  • als ik probeerde goed te liggen op mijn kussen dan kriebelde ze op mijn buik en dan kon ik me opeens beter ontspannen
  • ze schudde zomaar brokjes uit mijn brokjesbal en toen kon ik lekker emo-eten

Rustig

Dus nou heb ik ook geleerd, dat bijkomen niet vanzelf gaat. Je moet er iets voor doen. En het is superfijn als iemand je helpt.