Categorie archieven: uit mijn leven

Zakje met valeriaan (filmpje)

Opeens kreeg ik een cadeau, dat was een verrassing. Het was een zakje met… nou ja, dat wist ik dus niet. Valeriaan zei mijn vrouw. Zal best. Ik vond het spannend ruiken.  EIgenlijk heb ik nog nooit zoiets geroken.

Meestal moet ik wennen aan iets nieuws. Niet aan dit.  Meteen na de eerste snuif kon ik nauwelijks nadenken. Ik wilde alleen weten wat het was, en hoe het smaakte, ik wilde gewoon meer ervan. Dus toen probeerde ik het zakje open te maken.

Dat lukte niet. Mijn vrouw heeft het afgepakt en opgeborgen, ze zei dat ik even tot rust moest komen. Tot mezelf.

Man man man wat er toen gebeurde. Ik wilde slapen en als ik wakker was wilde ik aaien en knuffelen en hangen. Het was een zakje met toverkruid. Dat je opeens voelt wat een liefde je van binnen hebt en dat moet er dan allemaal uit en je voelt je gewoon heerlijk.  Ja, en dat van zo’n zakje valeriaan. Het komt van Cats & Things, daar kreeg ik het van. Hartelijk dankuwel. Ik wist niet dat ik zo kon zijn!!

Het is dus iets dat geschikt is voor als je een beetje zenuwachtig bent of je hebt moeite met gevoelens,  want je wordt er kalmer en zachter van. Dat wilde ik nog even zeggen.

Hele lekkere muizen om mee te spelen

Dit zijn ze. De muizen van de Stichting Poezensnuitjes. Er zit valeriaan in. Mijn vriend Jip is er gek op. Hij schreef op mijn Facebookpagina: “Nou Bert die muis heeft alle hoeken van  de kamer al gezien en oeps ik werd helemaal maf in mijn bolletje.”

Nou toen wilde ik meer weten!! Ik stuurde Jip een berichtje van hoe zit dat en hij stuurde deze foto terug en ook:

“Het muisje is kleiner maar doet niet onder om er  eens flink in te bijten en noem maar op. Nu weet jij ook dat niet iedere poes of kat hier gek op is, zo ook met de speeltjes met  catnip. Het hartje en zakje zijn ong. 10 bij 10 cm en mijn muisje 6 bij 7 cm. Het muisje ruikt wat minder sterk dan de andere 2,  maar toen vrouwtje het muisje uit het zakje haalde en mij liet zien, nou ik rook het verdraaide goed en ik wilde het meteen  hebben. Wel heel zielig hoor voor die muis want ik dacht eerst dat het een echte muis was en ik er heel hard in ging bijten en mijn nagels erin zetten en hopla daar ging muis door de kamer met mij er natuurlijk achteraan. Verdorie stel dat hij er vandoor zou gaan. Nou muis weet nu hoe onze kamer is hoor.”

“De muisjes komen zoals je inmiddels weet van Stichting Poezensnuitjes. Al de mensen zijn vrijwilligers. Nu maken die vrijwilligers  dus ook speeltjes voor de snuitjes en kunnen  mensen dingen van hen kopen zodat er geld komt om voor de snuitjes te kunnen zorgen.
Maar er moet ook veel geld komen via donaties en schenkingen en noem maar op.”

Het zijn dus:

  • lekkere muizen, om mee te spelen en om in te bijten
  • bijzondere muizen want er zit valeriaan in dus eerst word je wild en dan rustig
  • goede muizen want ze komen van een goed doel

Dit is de website van de Stichting Poezensnuitjes: klik en kijk

Als u denkt, ik ga daar muizen kopen, dan gaat u naar de webshop:  klik en kijk

Ze zitten ook op Facebook, maar dan moet u zelf ook op Facebook zitten: klik en kijk

JIp hartelijk bedankt voor de informatie!! Gaaf dat je het met ons allemaal deelt!!

Bertje

Ik heb een talent (blog)

Kort geleden zei mijn vrouw opeens tegen me: “Bertje, wat kun je toch van alles genieten, dat is een talent, hoor.” Het was tijdens het aaien voordat we gaan slapen. Dan verwacht je zoiets niet. Maar het was wel waar.

Thuis ben ik degene die het meeste van alles geniet. Zij zit altijd aan de computer. Ik lig op de bank te slapen, of ik miauw dat ik aandacht wil. Dan gaan we samen iets doen. Spelen. Of aaien. Of bankhangen, net waar ik dan het meeste zin in heb.

Eigenlijk vind ik alles fijn.

Vooral het avond-aaien, dat doen we de laatste maanden.

Het gaat zo. Als het tijd is om te slapen, ga ik miauwen en rondlopen. Dan hoor ik altijd iets van “Jaja, nou nou.” Ik trek me er niks van aan, want ik weet wat er komt. Ze gaat al gauw bij de deur naar de slaapkamertrap staan. Ik erbij. Aaien en klein gesprekje. Dan is het hele fijne al begonnen. Ik ren keihard de trap op en halverwege stop ik om op haar te wachten en voor de complimenten: dat ik zo goed ben op de trap. Dan moet ik al spinnen.

Komt de overloop. Ik geef de boekenkast een paar kopjes en de doos die er staat ook. Mijn vrouw kijkt toe en zegt dat ik er steeds beter in word. Is ook zo. Dus als ik op de slaapkamer ben, geniet ik al zo van alles dat ik meteen ga liggen en rollen en spinnen. Meestal begint het aaien als ik lig en soms pas als ik op bed spring. Daar ligt een dekbed dat helemaal voor mij is. Het is mijn eigen plek.

Ik ben als eerste op het bed. En ik ga meteen liggen, klaar voor de actie. Wanneer mijn vrouw dan naast me gaat zitten, knijp ik mijn ogen dicht, steek mijn kop naar voren en begin hard te spinnen. Vooraf genieten omdat je weet wat er gaat komen, dat hoort er ook bij.

En dan het aaien zelf!! Over mijn lichaam, over mijn kop, achter mijn oren, man, man, het is zo heerlijk.

Daarna gaat ze slapen. Ik weer de trap af om daar in de vensterbank naar het verkeer te gaan kijken. Daar geniet ik ook van. Later ga ik weer terug naar boven, samen slapen is gezellig. In de ochtend worden we wakker, en dan krijg ik een kus.

Ik vind het fijn dat ik een talent heb. Maar ik hoop dat u kunt genieten van wat er is, ook al heeft u misschien geen talent zoals ik.

(Dit blog verschijnt evenals andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg)

In de vensterbank (filmpje)

Als het zo heel erg warm is, lig ik voor de ventilator. Ik beweeg mijn rechtervoorpoot een beetje. Of mijn linkervoorpoot. Soms ga ik op mijn andere zij liggen. En verder lig ik te liggen. Tot ik opeens denk: ik wil in de vensterbank.

Dat is moeilijk, hoor. Want als kat hoor je in de zon als die schijnt. Dat is geluk. Lekker hangen in de warmte. Ik heb een heeeele lange vensterbank en daar lig ik graag in.

Nou moet ik even uitleggen hoe ik dan woon. Ik heb twee vensterbanken over de lengte van de kamer en tussen die twee heeft mijn vrouw een plank laten maken. Dus ik hoef niet te springen ik kan gewoon doorlopen. Of halverwege blijven staan en denken ga ik naar rechts of ga ik naar links.

Lekker hoor, een goede vensterbank.

Maar als het zomer is en ik heb het keiheet dat ik wel wil maar toch warm ben, dan is de vensterbank best ver weg.

Alleen wil ik toch ook niet de hele tijd liggen te liggen. Daar ben ik toch te jong voor. Of tenminste zo voel ik me van binnen.

Dus na een tijdje ventilatoren wil ik in in de vensterbank. Ook om te zien wat er in de straat gebeurt. Ik ben best nieuwsgierig van mezelf. Dus ik spring.  En ik ga lekker zitten. Dan voel ik het al. Dat hete. Soms ga ik weer liggen. En soms probeer ik het toch. Zit ik daar mezelf te verschroeien. Bleeeh. Dan maar weer terug naar de ventilator.

Maar na een tijdje…

Nou, dat is dan mijn worsteling met de hittegolf. Ook vind ik eten en drinken moeilijk. Eigenlijk weet ik gewoon niet zo goed wat ik met mezelf aanmoet. Gelukkig is de ventilator er. Hitte is gewoon moeilijk, vin ik.

Maar soep lust ik niet (blog)

Als het om snacks gaat, sla ik niks af. Dus toen mijn vrouw een schoteltje met nieuwe snoepjes bracht, heb ik ze allemaal achter elkaar opgegeten. Nou lekker hoor. Ik had er nog wel meer gelust. Alleen daarna gebeurde er iets geks.

Ik moet eerst zeggen dat de snoepjes van Whiskas waren.  Daar kreeg ik vroeger weleens een kauwstaafje van. Toen ik hier pas woonde, was het avondeten soms van Whiskas en na alles wat er na de snacks gebeurde, snap ik waarom ik het nooit meer krijg.

Ik heb een review ervan geschreven. Toen wist ik nog niet hoe het verder zou gaan.

Na de snacks kreeg ik opeens dorst. Echt serieus dorst. Ik heb twee keer uit de badkamer water van de flessen gelikt, dat moest mijn vrouw er dan eerst op doen. Ik ga dan even miauwen, dan doet ze de douche aan. Ja, misschien is het gek maar dat vind ik nou eenmaal lekker drinken. Na de badkamer zette ze een glas water neer. Ik ook drinken.

Zo raar opeens.
Het had met de snacks te maken, kan niet anders. De hele tijd keek mijn vrouw ongerust naar me. Is ook geen pretje.

Die avond kreeg ik op de gewone tijd mijn avondeten, alleen zag het er anders uit. Het leek wel soep. Er zat veel extra water in. Ik keek ernaar. Toen ging ik erbij zitten en staarde naar mijn vrouw. Ik eet geen soep. Daar ben ik heel zeker over.

Binnen vijf minuten stond er een nieuw bord eten voor mijn neus, en ze had sorry gezegd. Dit was met hompen rund en dat lust ik graag. Dus dat heb ik opgegeten.

Ik ben een flexibele huiskater, met mij kun je alle kanten op maar ik eet geen soep. Dat weiger ik. Die snoepjes heb ik minder gekregen en nou heb ik ook minder dorst . Zo hebben we alletwee onze zin gekregen. Dat is ook samenwonen, tenminste zo gaat het bij mij thuis.