Mijn mensen zeggen vaak dat ik zo lief ben en zoveel kan, en dat find ik zelf eigenlijk ook, ik kan tetteren met meer dan een miljoen ferschillende geluiden, ik maak muziek op de spieraal, ik kan heeeeeel goed knuffelen, ik kan pluusjen muisjes fangen, ik kan de veer bijten (en ik bijt mijn mensen soms ook), ik kan natuurlijk keigoed eeten en ik ben ook nog heel erg slim, mijn vrouw zit nau iets te mompelen maar ik doe gewoon net alsof ik haar niet hoor, want daar ben ik toefallig ook nog eens goed in!
Gefoelig
Ferder ben ik een gefoelige jongen, ik merk meteen dat er iets aan de hand is met mijn mensen, als ze moe of ferdrietig of ziekies zijn word ik heel stil en ga ekstra kopjes geven, dan ben ik in de nacht rustig en speel ik geen spieraal, ik maak alleen muziek als alles in orde is.
Tuin
De afgelopen tijd was moeilijk voor mij omdat mijn man de hele tijd met die stokken moest lopen waar ik bang voor was, mijn man fond het zelf ook heel ferfelend maar hij legde uit dat het niet anders kon, hij kwam me wel steeds knuffelen ook al kon hij niet lopen zonder stokken, hij kroop dan op handen en kniejen naar mij toe, dat fond ik fijn maar ik wist ook dat hij later toch weer die dingen bij zich zau hebben.
Gelukkig zijn die stokken nau weg en kan mijn man veel beeter lopen, hij beweegt bijna net zoals froeger, hij ligt SAMEN met mij op de grond en borstelt mijn haaren, hij komt in de tuin naar me kijken of alles in orde is, hij staat in de nacht op om me knuffels te geefen en als ik tetter komt hij kijken wat ik wil, dus alles is bij ons thuis weer zoals het hoort.
Stoel
Dat is al fantasties maar toen kwam er ook nog zon, er waren vogels en vlinders, het was warm en ik foelde me helemaal rielekst in mijn tuin, ik lag op mijn stoel en droomde, ik droomde dat iedereen die het nau moeilijk heeft of ferdrietig is op een dag ook weer foelt dat alles is zoals het hoort, en ik stuur jullie heeeeeeeeel veel zachte kopjes, misschien helpt dat een klein beetje, dat je weet dat ik aan je denk.
Ik stuur ekstraspesjale kopjes aan Loes en haar famielie, en aan Abby en haar famielie, en natuurlijk tetter ik weer voor vreede!!
Lieve allemaal, hier ben ik weer op Brammie-Zaterdag. En folgens mij kaalender is het herfst, folgens mij billen niet.
‘Wat zie je allemaal jongen?’ vraagt mijn manspersoon als ik laag ben en onder de poort door kijk. Ik zie van alles, echt waar!, mauw ik. Er is een auto en nog een. En er zijn bloeme en planten en mensen die fietsen of wandelen. Blaadjes die dwarrelen of gewoon liggen. Ik zie geen verdwaalde dieren of kleine beestjes. Misschien is dat omdat ik te vlug kijk en te blij ben.
De nacht was begonnen wegens dat mijn vrouw naar de slaapkamer was en ik bleef nog eefe beneden, ik wilde brokjes eete in alle rust. Toen hoorde ik boven geluiden.
Het is donderdag en Loesje heeft nog eefe tijd voor haarzelf nodig wegens alles dat er is gebeurd, dus ik dacht ik fertel iets over ons saame en dat is hoe wij ferkering kregen.
Lieve allemaal, dit is mijn eerste blog na de wetstrijd die Oopa won. Het is nu een beetje raar maar het wordt gewoon. Daar heeft mijn Kevertje wel gelijk in. Alles wordt opnieuw gewoon. Net zoals toen ik een thuis kreeg of toen ik furkeer kreeg. Nu is het mijn nieuwe gewoon.
Tijdens dat ik naar mijn vrouw liep, mauwde ik al. Er kwamen hele lange zinnen. Zinnen zoals: ‘iedereen was zo mooi ferkleed met een hoedje’ en ‘Trudi was er ook! En Freek en Kevin en Michel en allemaal andere friende’. Ik mauwde verder: ‘En iedereen was zo vol liefde en traane en mij hoofd heeft ook traane en nou weet ik het niet meer want ik foel van alles’…
Liefde