Forige week vrijdag keek frouwtje ’s avonds laat nog op de Feesboek en ze zei ineens, hoor eens Oscar er is iets ergs gebeurd echt waar, het is heel erg. Ik lag in de fensterbank boven de ferwarming te slaape en ik moet zegge, ik ben een beetje doof, dus ik reejageer niet altijd op wat ze zeg. Frouwtje bleef maar roepe en duwde de aaipet foor mijn snoet, Oscar kijk nou Loesje is over de Reegeboogbrug gegaan. Ik was ineens wakker, Loesje ofer de Reegenboogbrug, ik kon het bijna niet geloofe… ik zag op de Feesboek een footo van Loesje met allemaal gouden wolken en sterre. Toen begreep ik het, Loesje de moeder van alle sterre is niet meer bij ons, maar in Reegeboogland bij alle sterrefrientjes.

Reegeboogland

Nu ben ik nog niet zo lang op de Feesboek met alle frientjes, en als kraakoude seeniejor komt zoiets hard aan omdat ik zelf zowat met 1 poot in Reegeboogland sta. We zijn zofeel saame met elkaar en zo kloos, en dan wil je niet meemaake dat er iemand het koffertje pakt en een reis moet maake ofer de Reegeboogbrug en goude wolken en sterre naar Reegeboogland. Je wilt elkaar eggie nie misse! Loesje was groonies ziek maar ze was heel dapper en schreef zulke mooie letters in haar blogge. En de ferkeering die ze had met Bert was zo mooi, ze waren altijd saame, het was egte liefde! En de ferhaale oofer haar zoontje Doorie waren altijd grappig en iedereen genoot van haar letters.

De traane vielen in mijn snorhaare en mijn frouwtje moest ook huile. Ik dacht hoe moet het nou met Bert en met Doorie zonder zijn mamsie en met de mefrouw van Loesje en met Zusje ? En toen gingen we slaape, ik kroop in bed op frouwtje haar rug. Het was een raare nacht en we deden droome van Loesje in Reegeboogland. Dat was wel heel mooi hoor!

Warm

Bert spreekt wijze woorden, alles is anders nu zegt hij en dat je toch saame blijft en Loesje nu in zijn hart is, en Bert in het hart van Loesje, en dat Loesje een straalende ster is die ofer ons waakt.
Ik geloof zeker dat het zo is, saame zijn blijft gewoon in je hart en je blijft ferbonden met elkaar, altijd!
Nu gaan wij frientjes de krachte bundelen en ferdriet saame ferwerke en een poot om Bert heen slaan en Doorie, en Zusje en mefrouw Loesje, en iedereen die ferdriet heeft om Loesje. Want na ferdriet ferwerke komen de mooie herinneringen die wij aan Loesje hebben en krijgen we een warm hart. Saame lukt het zeker!

Meediesijn

Als je zo’n stokoude seeniejor als ik ben ga je toch nadenken bij zo’n ingrijpende gebeurtenis van Loesje. Ik vraag mij af ben ik de oudste van alle Feesboekfrientjes? Ik ben neegentien jaar, en soms begrijp ik niet dat ik zo oud ben. Soms denk ik zal ik de folgende zijn die ofer de Reegeboogbrug gaat? Maar eigenlijk gaat het best goed met mij. Ik heb nierfaalen, dat kan niet meer beeter worden, maar daar heb ik meediesijn foor en ook nog kruidendruppels, die door mijn eete gaan. Toch ben ik de laatste weeke niet zo heel erg lekker en schreef ik in de forige blog dat ik soms hoest en slik, en mijn keel moet schraape. Natvoer at ik nog wel, maar mijn brokke liet ik staan.

Dokter

Forige week schrok ik mij het aapezuur want frouwtje zei, Oscar ik heb zorgen over jou, we gaan naar de dierendokter. Je bent volleedig magteloos als je in de reistas moet, je kan tegenstribbele, maar je weet het hellupt niets en de rits gaat dicht. Nou, foor dat ik het wist waren we bij de dierendokter en ik dacht, ik werk maar mee, dan zijn we gauw weer thuis. Koorts had ik niet, mijn buik was goed, mijn hart en longen ook, Maar toen de dierendokter mijn bek oope deed toen wist hij het ineens.
Hij zei, Oscar heeft een keelontsteeking en ziet zijn keel rood. Hij zei daar ga ik antiebiejootiepille voor geven en ik kreeg ook 2 spuite. Hij zei ook dat de keelontsteking het begin van een onderliggend probleem kon zijn, maar dat de antiebiejootie eerst de keel beter gaat maake. Frouwtje en ik zijn altijd poosietief, en dat we geen beere op de weg zien als er geen beere zijn. Dus nu slik ik trouw 2x per dag de antiebiejootie..Frouwtje ferstopt de pille in natvoer en draait ze er een balletje van en zegt ze, Oscar kijk eens hoe lekker… ze denkt mij te kunne foppe, maar ik ben eggie nie gek, en natuurlijk weet ik dat zij een balletje natvoer draait met een pil er in. Maar jullie weete ook dat ik een mijlpaal heb en ik de Paase wil haale en daarfoor treene doe. Als krakoude seeniejor ben je de kater van de dag en als het mis gaat dan weet je dat je net als Loesje je koffertje moet inpakken en ofer de reegeboogbrug gaat. Maar ik wil nog niet en eigenluk ben ik daar nog te fietaal foor en daarom treen ik en slik ik mijn antiebiejootie. Ik wil nog zo graag het foorjaar meemaake, ligge op het balkonnetje en stoove in de zon, en geniete van de zoomer! Maar ondanks ik poosietief ben weet ik in mijn achterkop, die keelontsteeking moet beeter worden. Ik moe nie zieker worden dat er seeriejeus iets aan de hand is. Nu gaat het wel beeter hoor, slijm spuuge doe ik niet meer, en hoeste ook niet en het slikke doe ik ook niet meer zo heel vaak. En eete doe ik heel feel, ik heb reuze trek, zou het door de antiebiejootie komen?
Verder hou ik mijn gemak, ik slaap feel en hou mij warm in de lekkere schaapepleet waar ik in lig.

Op schoot

Forige week was frouwtje jarig en kwam er koffieviesiete. Nou het waren niet zo feel mensen hoor en ik vond het eigenluk heel leuk. Ik kreeg zofeel aandacht en werd ik geaait en ging ik gezellig bij de viesiete op schoot zitten. Ze zeiden Oscar wat zie jij er nog goed uit foor jou leeftijd! Nou, dat vond ik wel leuk dat ze dat zeiden. Frouwtje kreeg allemaal mooie tullepu en hiejasienten en is het foor de zofeelste keer foorjaar in huis!

Nou liefe frientjes, laten we de poote steevig om elkaar heen slaan en elkaar steune en als we ferdiriet hebbe elkaar trooste. Alles komt goed!

Dikke poot van Oscar

Stilletjes staart ze voor zich uit. Een beeld dat me steeds meer vertrouwd wordt. Mo doet alles wat nodig is. Ze gaat naar haar werk, haalt boodschappen, zorgt voor volle voerbakken, sleurt het zuigmonster brullend achter zich aan, klopt het zand uit bed (geen idee hoe dat daar komt), eet en slaapt (met ons erbij) en plakt een lach op haar gezicht. Een lach die haar ogen niet altijd bereikt. Dat zie ik heus wel.

Pudding

Al ben ik pas twee ik leer heel veel van mijn levenswijze furriendjes op de blog, van CW en de snorders op Beestboek. Daarom sta ik klaar als ze alles heeft gedaan wat moet voor ze op de bank ploft. Dan spring ik op haar schoot om daar uren te blijven liggen.Eerlijk gemiauwd lig ik daar niet alleen voor troost. Ze eet namelijk dingen waarvan ik het bestaan niet wist. Maar toen ze het voor de eerste keer uit de koelkast pakte, voelde mijn buik feilloos dat ik dat wilde eten. Het kwijl drupte al langs mijn kin voor het folietje er af was. Eenmaal met het tot dan toe onbekende bakje op de bank zat mijn bek er al in voordat ze zelf een hap kon nemen. De smaak was nog beter dan ik van te voren had kunnen proeven. Een zachtromige vanillepudding gleed zo mijn keel in. Werkelijk waar furrukkulluk. Katzijdank staat het spul – of een variant ervan – sinds een paar weken dagelijks op haar menu. Dat komt omdat Mo kiespijn heeft die net als haar hartezeer maar niet over wil gaan.

Hart

Na veel te veel bezoeken aan een tandarts met een moeilijke naam is de boosdoener uiteindelijk verwijderd. Uit betrouwbare bron weet ik dat februari de maand is van het gebit. Honden en katten mogen gratis in hun bek laten kijken. Al is de maand bijna voorbij ik waarschuw jullie: trap er niet in! Al beloven ze je alle snacks van de wereld. Ga nooit naar een tandarts! Want na haar laatste bezoek kan Mo niet meer stoppen met huilen. Hoe ik ook mijn best doe met schoot liggen en haar wangen wassen tot ze schraal zijn de tranen blijven komen. Het liefst zou ik die witjas kennis laten maken met mijn vlijmscherpe hoektanden. Maar mijn snorharen laten mij voelen dat er meer aan de poot moet zijn. Zo overstuur heb ik mijn mens de laatste weken nog niet meegemaakt.

‘Het is je tante Loesje’, fluistert Mo met een rouwe keel. Ik spring overeind. Daar herken ik het gevoel van! Het is net als toen met Oopa Floris op de dag dat we de tuin klaarmaakten voor de komst van Pita Piraat. Het gaat niet om het bloederige gat in haar kaak, het gaat om kraters in harten. Het voelen van die niet te omschrijven pijn waar de allerliefste vrouw van Loes nu doorheen moet. Haar nog rouwende hart dat nu in nog meer ontelbare stukjes ligt.

Zij aan zij

Katzijdank heeft Louis mijn boom laten staan. Voorzichtig klauter ik zo hoog mogelijk tussen de nog altijd zwiepende takken. Honderdenduizenden kopjes vol troost stuur ik mee met de wind naar het huis waar de allerliefste huispoes woonde. Het huis waar haar vrouw en Zusje nu dicht tegen elkaar aan zijn gekropen met een niet te omvatten leegte om zich heen. Als door een wonder breekt het wolkendek open. Naast de volle maan schittert daar een meowe ster zij aan zij met die stuiterende waar ik ieder donker naar zwaai. ‘Dag lieve tante Loesje met uw aura van gouden stralen. Eindelijk kunt u Oopa Floris weer omhelzen. Nu bent u furrever samen. Hartjes naar links. Hartjes naar rechts.’

Koppie van Japie