Mina verdient een thuis. Het onderstaande is van hokazo.nl omdat het hele verhaal van Mina er mag zijn, en Mina ook.
Het verhaal van Mina is even triest als bizar. Het begon op een avond zo’n twee jaar geleden, toen onze dierenambulance werd gebeld voor een taxirit naar de dierenarts. Meneer wilde zijn katje laten inslapen, maar had geen vervoer. Het ging om Mina. Het meisje was sinds haar sterilisatie van een kleine week eerder extreem veranderd. De voorheen zo lieve en aanhankelijke Mina was ineens enorm agressief en viel meneer aan zodra hij een voet in de kamer zette. Hij had verschillende keren contact gehad met zijn dierenarts, maar die had geen verklaring en maar één oplossing: euthanasie. Vol ongeloof hebben we het verhaal aangehoord en na een kort overleg besloten we om Mina op te halen en in het asiel op te nemen. We konden gewoon niet accepteren dat het leven van dit jonge meisje (geboren op 5 mei 2016) op deze manier zou eindigen.
Onderzoek
Het gedrag van Mina was echt schokkend. We kunnen er geen ander woord voor bedenken. Ze was inderdaad agressief, maar het was niet ‘zomaar’ boosheid, ze leek echt compleet de 
weg kwijt. Ze ging tekeer als een gekooide tijger, getergd en ontredderd. Ze reageerde heel gevoelig op licht en geluid en vloog letterlijk tegen de tralies op. Het was de meest pure en intense wanhoop die we ooit hebben gezien. Het brak ons hart en er zijn in de eerste dagen behoorlijk wat tranen gevloeid. We hadden zó verschrikkelijk met haar te doen.
We hebben Mina door onze eigen dierenarts laten onderzoeken. We dachten dat ze misschien veel pijn had en daarom zo agressief reageerde, maar er werd niets lichamelijks gevonden. Na uitgebreid overleg met verschillende specialisten was de meest aannemelijke verklaring dat Mina’s hersenen tijdens de sterilisatie enige tijd geen zuurstof hadden gekregen en dat daardoor een hersenbeschadiging was ontstaan. Een zeer zeldzame complicatie. Geen idee hoe het precies had kunnen gebeuren, maar we hadden tenminste een oorzaak…
Contact
Ondanks de schokkende diagnose, waren we optimistisch. Misschien tegen beter weten in, maar we wilden Mina niet zomaar opgeven. En een hersenbeschadiging kán herstellen, dus bedachten we een behandelplan en gingen aan de slag. Twee weken heeft Mina alleen in een donkere, stille ruimte gezeten en hebben we haar zo min mogelijk gestoord. Ze kreeg 
kalmerende medicatie en dieetvoer tegen stress. Na die eerste periode van complete rust, zijn we gestart met af en toe een paar minuten bij haar te gaan zitten en zachtjes tegen haar te praten. Een maand of twee later was Mina zodanig gekalmeerd, dat ze van haar bench naar een kleine privékamer is verhuisd. Een spannend moment, maar ook een echte mijlpaal.
We hebben vanaf toen onze tijd en de intensiteit van het contact met Mina heel langzaam steeds verder opgevoerd. Eerst door het raam, vervolgens met de deur op een kier en uiteindelijk op de grond in haar kamer. Mina werkte keihard om beter te worden en het verloren vertrouwen te herstellen. Zo dapper en zo knap. Ze zocht steeds vaker toenadering, wilde graag geaaid worden en kroop zelfs op schoot. Ze ging enorm vooruit, maar raakte lange tijd wel nog snel overprikkeld, waardoor haar gemoedstoestand razendsnel om kon slaan van lief en aanhankelijk naar (heel) erg boos.
Happy en ontspannen
Het revalidatietraject van Mina heeft vele maanden geduurd, maar op enig moment was ze stabiel genoeg om te verhuizen naar een groepskamer met grote kattentuin. Mina verdiende meer ruimte en vrijheid en we hoopten dat ze daardoor nog meer rust in haar bol zou krijgen. Dat lukte, zelfs zo goed dat we de kalmerende medicatie die Mina kreeg konden afbouwen en stoppen. Mina is nu weer bijna een ‘normale’ kat, met een duidelijke gebruiksaanwijzing. Ze zal waarschijnlijk nooit meer de kat worden die ze ooit was, maar dat hoeft ook niet.
Ze is ook nu écht geweldig en wij houden van haar zoals ze is. Mina is over het algemeen happy en ontspannen, zoekt regelmatig toenadering en wil dan graag knuffelen of lekker even op schoot liggen. En als ze er genoeg van heeft, geeft ze dat heel duidelijk aan. Vooral verbaal, Mina kan echt een chagrijnige mopperkont zijn. Maar de boodschap is dan tenminste wel goed hoorbaar en niet te missen. Uithalen heeft ze naar ons (na de eerste maanden) nauwelijks meer gedaan, maar we respecteren ook haar grenzen en kennen Mina inmiddels natuurlijk zo goed dat we precies weten wanneer we haar beter even met rust kunnen laten.
Een nieuw thuis
We zoeken voor Mina een rustig eenpersoonshuishouden zonder kinderen of andere katten. We denken dat ze dan vooral haar lieve, ontspannen kant zal laten zien. Mina heeft echt een hekel aan haar soortgenoten en hun aanwezigheid doet haar humeur geen goed.
Kinderen, vooral jonge, zijn echt te druk en onvoorspelbaar voor haar en zij zullen bovendien onvoldoende in staat zijn om haar waarschuwingen op tijd te zien (met alle gevolgen van dien).
Haar toekomstige baasje moet geduldig zijn, begrip hebben voor haar achtergrond en voldoende ervaring hebben met katten om hun lichaamstaal te kunnen lezen. Daarnaast is het heel belangrijk dat er geen hoge eisen worden gesteld aan Mina en dat het initiatief tot contact vooral van haar mag komen. Zonder dwang en met respect voor haar grenzen, is ze stabiel en gelukkig. En daar heeft haar baasje natuurlijk alleen maar profijt van.
Mina zal echt het best gedijen in eenpersoonshuishouden. Als er meerdere personen in haar nabije omgeving zijn, krijgt ze toch snel te veel prikkels. We zoeken dus een thuis waar ook in de toekomst (in elk geval zolang als Mina nog onder ons is) geen tweede persoon bij zal komen. Eigenlijk zoeken we voor Mina dus een verstokte vrijgezel van middelbare leeftijd die de nodige kennis van katten heeft.
Mina kan niet vrij naar buiten. Met haar achtergrond en haar toch nog wat onvoorspelbare reactie op onbekende situaties is dat niet veilig. Een catproof afgemaakte tuin (waar ze écht niet uit kan) of kattenren zou echter wel superfijn voor haar zijn. Daar kan ze op een positieve manier haar energie in kwijt en lekker genieten van de frisse lucht en de zon op haar bol.
Oproep
Wil jij in de volgende spotlight?
Stuur dan een mailtje naar: indespot@outlook.com
Wat vertel je: wie ben je, waar kom je vandaan
en wat maak je mee in je leven. Iedereen mag meedoen!
Er horen ook drie mooie foto’s bij je verhaal dus niet vergeten mee te mailen.
Tot de volgende spotlight!
Net als Jip een tijdje terug heb ik er nu een belangrijke taak bijgekregen. Opzichter van dozen. En ik neem die taak heel serieus. Ik dacht wat is de beste manier om de dozen te bewaken? En ineens wist ik het. Door er bovenop te gaan liggen! Dus dat doe ik nu steeds. Niet de hele dag hoor. Ik lust ook nog wel een brokje en ook Muis heeft soms wat aandacht nodig.
ook niet gebeurt en dat die bij het huis zelf horen. Oh ok, dacht ik. Ik ben geen katarchitect dus daar heb ik geen verstand van.
Speelgoedje 1 zijn kleine balletjes van stof en speelgoedje 2 is een zwiepding. Het zijn eenvoudige speelgoedjes, ze zijn niet spectaculair maar die hadden we pas al gekregen dus dat is niet erg. Eenvoudige speelgoedjes vinden we ook leuk om te krijgen.
De balletjes en het zwiepding zijn gekocht bij AlieXpress via de computer. Per juli wordt het iets duurder want dan moet je extra betalen, iets van btw ofzo, maar ze zegt dat alles dan nog vaak veel goedkoper is dan in Nederland.
asiel zat heeft hij mij aangewezen aan mijn vrouw, dat ze wist wie ze moest kiezen, mij natuurlijk!!, hij was altijd zorgzaam, zo heet dat, dat is Bolle tot in de PUNTjes.
toen mijn mensen in de avond terug kwamen mocht ik meteen de tuin in, zooo heee ik moest plassen!!!, we hebben met zijn drietjes nog in de tuin gezeten, ik moest de hele tijd tetteren, ja ik wilde toch vertellen wat er overdag allemaal was gebeurd, ik probeerde een flieg te vangen maar dat lukte niet, toen heb ik een rand van het gras gevangen, ik nam een sprong, ik ging liggen en pakte het vast met twee poten, ik trappelde tegen het gras en ik had gewonnen!!, mijn mensen moesten lachen, ze vinden dat ik prakties ben ingesteld, dat als het ene niet lukt ik gewoon iets anders probeer, ja logies toch, zo zie ik het leefe, en daarom ben ik juist Kever met een rij streepPUNTen!!!
In mijn tuintje heb heel veel bloeme en bomen. En ik heb ook weer gras. Mijn eigen gras waar ik van eet. Dees gras is goed voor als je last hebt van haarballen. Het is gras die alleen voor poese en katers is, dus niet voor mensen. Je manspersoon of vrouw kan heel ziek worden als ze gras eten. Maar ik vind het lekker. ’s Morgens als ik wakker ben en mijn vrouw is ook wakker, dan mag ik meteen naar buiten. In de winter mag dat niet maar nu wel omdat het warm is. Dan ga ik eerst even alles kontrooleere. Dat hoort zo. Dat is mijn roetiene die ik al heel lang heb. En ik vind het fijn.
poot en dan ren ik kei hard weg. Maar zij doet dat ook. Dan tikt ze mij aan en dan rent ze hard weg. We doen ook wel eens verstoppen. Dan gaat een van ons achter een struik zitten en dan gaat de ander zoeken. Maar je mag niet mauwen waar je zit. Anders ben je te snel gefonde. En als een van ons dan langs de struik komt, spring je als een groote leeuw boven op de ander. Het gebeurt ook wel eens dat ik dan oer wordt en dat ik dan Mila doe bijten. Niet hard hoor maar gewoon omdat ik oer ben. Zij krijst dan kei hard omdat ze schrikt. Dan vind ze het spelen niet meer leuk.
Bam! Met mijn poot tik ik kei hard tegen het grasje maar het was mis. Nu komt het grasje weer langs maar nu ben ik slimmer. Met mijn voorpoot tik ik tegen mijn vrouws hand en ik doe een klein beetje nagel gebruiken. Dan kan haar hand niet weg maar het grasje ook niet.