Van borstelen en kammen krijgt Kever nooit genoeg. Zelfs als ik klitten uit zijn vacht haal is hij aan het spinnen. Elke avond wordt hij een keer door Jeroen geborsteld, en een keer door mij. Hij zou het wel nog veel vaker willen, en soms gebeurt dat dan ook.
Omdat het eigenlijk niet goed is om een kat te vaak te kammen (je verstoort de vacht en het natuurlijke verharingsproces) doen we het altijd met hele zachte borstels. Het is meer aaien dan borstelen. En eens in de zoveel tijd wordt hij écht geborsteld of gekamd.
Alleen katten die ziek zijn, of oud, of langharig hebben het echt NODIG om gekamd te worden. En die vinden er juist vaak niks aan…

Popje

Bijna al onze katten vonden het geweldig om geborsteld te worden.
De eerste kat die bij ons kwam wonen, Popje, moest er in het begin even aan wennen maar had al gauw de smaak te pakken. We konden hem over zijn hele lijfje kammen en borstelen, hij vond alles fijn. En dat borstelen en kammen was ook wel nodig, want Pop geloofde niet in wassen. Als hij bijvoorbeeld door spinnenwebben had gelopen liet hij die gewoon in zijn vacht zitten. Sterker nog, hij was altijd een beetje beledigd als wij ze weghaalden 😸 Nergens voor nodig, vond Pop.

Mol

Mol had vrij lang haar, en zag er altijd keurig uit. Maar een kammetje op zijn tijd vond ze prima. Als Jeroen dat deed, tenminste. Want de eerste jaren dat Mol bij ons woonde mocht alleen Jeroen haar kammen. Dat vond ik hilarisch. Ik hield haar ook wel eens het kammetje voor en met de vraag of IK haar zou kammen. Dan kwam er een HHHIEIEIEEJNG-achtig geluid en vloog de kam door de kamer! Dat was duidelijk, haha.
Later kon ik haar ook kammen en borstelen, maar we mochten alleen haar rug en koppie en borst kammen. Niet haar buik of pootjes.

Bol

Bol vond kammen en borstelen heerlijk. Als wij dat deden ging hij zichzelf altijd “meewassen”, door aan zijn voorpoten te gaan likken. Of aan mijn hand die ik hem voorhield. Dat vond hij het fijnste, waarschijnlijk met het idee “ik was jou, jij wast mij”.
Af en toe kreeg hij wat klitten boven aan de vacht van zijn achterpoten. Dan tilde ik zijn achterlijf een beetje omhoog, en kamde die eruit. Daar moest hij altijd heel hoog van piepen, hoe voorzichtig ik het ook probeerde te doen. Hetzelfde doe ik bij Kever, en die moet er ook van piepen. Maar klitten zijn geen lolletje, dat hebben we bij Beer gemerkt.
Voor Bol kochten we een borstel voor (mensen)baby’s om hem mee te borstelen. Bij andere borstels kreeg hij nog wel eens last van zijn huid door de pinnen. Bol had een dermate gevoelige huid dat hij heel snel krabben of krassen kreeg. Met zo’n babyborstel waren we er zeker van dat dat niet zou gebeuren. Bovendien wilde hij zó vaak gekamd worden dat zo’n borstel beter was voor zijn vacht.

Beer

En Beer? Die moest, zoals van zoveel dingen, er niks van hebben. Of het nou kammen, borstels, een handschoen, of doekjes waren; Beer wilde het allemaal niet. En dan ook echt NIET. Als je het toch probeerde begn hij te grommen. En daarna ging hij ervandoor.
Hij hoefde maar iets te zien dat op een borstel leek en hij verstopte zich in de struiken. Als je hem dan riep zat hij naar je te knipperen, en bleef veilig zitten waar hij zat.
Op zich was dit jaren geen probleem. Beer waste zich heel goed, en zijn vacht zag er mooi uit. In de lente, als hij erg verhaarde (en dat deed hij!!) kreeg hij wel eens kleine dreadlocks op zijn achterlijf. Die knipten we los als we ze voelden. Dat vond hij ook niet nodig maar dat was nog mogelijk.

Toen hij ouder werd kreeg hij steeds meer klitten achter op zijn rug. Die klitten gingen natuurlijk weer aan elkaar klitten, en er ontstond één grote klit. Met een schaar was er geen beginnen aan, en wat we ook probeerden, kammen lukte echt niet. Zelfs als ik naast Beer ging zitten met een kammetje of een doekje in mijn hand, achter mijn rug gehouden, wist hij meteen dat het mis was.

Gelukkig bleek er bij onze dierenartspraktijk ook een kattentrimster te werken.
Wij dachten niet dat het zou gaan lukken, maar binnen drie kwartier had ze onze oude man (zoals wij hem altijd noemden) helemaal gekamd. Zonder verdere hulpmiddelen!
Hij stond op een gegeven moment zelfs kopjes te geven en te trappelen op de tafel omdat hij het zo fijn vond!
Haar advies was om elke dag even een vochtig doekje over zijn vacht te halen, omdat dat een beetje op een kattentong lijkt. Dit is ons precies twee keer gelukt, daarna zag Beer een doekje in je hand en was foetsie.

Voorkeur

De katten in ons leven waren overtuigd van wat ze wel of niet wilden/willen qua kammen en borstelen. En daar hielden ze aan vast. Net zoals ze overtuigd waren van andere dingen.
Ja, daar ben je kat voor natuurlijk. Soms zou je ze wel achter het behang willen plakken, zo eigenwijs kunnen ze zijn… maar juist daarom zijn ze ook zo geweldig!
Hoe is dat bij jullie katten? Moeten ze gekamd of geborsteld worden, en vinden ze dat leuk? Hebben ze een voorkeur voor bepaalde kammen of borstels? Of moeten ze er niks van weten?

Mevrouw Kever

Deze week was het heeeeeel erg warm, er was elke dag zon en op een dag was het zo heet dat ik bijna smolt!, die dag ben ik maar binnen gebleven, in de afond was het nog steeds heel warm maar niet meer zo dat het leek alsof je in een ofen zat, ik ging weer naar buiten en ik ben de hele nacht buiten gebleven, dat was voor het eerst dus ik vond het heel spannend!, ik was niet alleen hoor, Mikkie was er ook, we hebben in het gras gelegen en een beetje geslapen, mijn mensen moesten er aan wennen dat ik buiten bleef, mijn man kwam een steeds naar me kijken en mijn vrouw kon er niet van slapen, ze had pas rust toen ik op de PUNT van het grote bed klom zefen uur in de ochtend.

Sliert

Oferdag lag ik als een sliert over mijn stoel, ik was helemaal slap en warm en zooo lang dat ik tegelijk over mijn stoel en de stoel van Bolle heen lag!, je kan alleen maar rustig liggen als er zoveel zon is, ik doesel de hele dag en pas in de afond ga ik weer beweegen, ik vind de zon fantasties, en toch kon ik niet echt genieten, ik moest steeds denken aan Loes, want Loes foelde zich ziekies, ze moest niesen van haar groonies en ze wilde niet eten en haar buik was in de war, en toen moest ze ook nog bij de dokter blijfen, voor een infuuuus, en daarom zag ik er wel uit als een lange sliert, maar foelde ik me alsof ik de hele tijd op het PUNTje van mijn stoel zat.

Want hoe kan ik nau genieten als Loes bij de dokter is?, en ik weet best dat ze dat niet fijn vindt, ik foel toch dat de famieilie van Loes zich zorgen maakt om haar?, en Bertje natuurlijk, omdat Loes zijn verkering is, en Door om zijn mamsie, iedereen die Loes lief vindt denkt aan haar, ik was er zelf nerfeus van, dan kan ik toch niet zomaar blij zijn?, ik wil graag dat al mijn vrienden altijd gesond en gelukkig zijn, logies toch, maar soms is dat niet zo en dat is een moeilijk PUNT om te aksepteeren.

Mijn hart

Al mijn vrienden hebben een stukje van mijn hart, omdat ik vrienden heb is mijn hart is nooit meer alleen van mij, als zij blij zijn ben ik ook blij en als ze ferdrietig zijn ben ik ook ferdrietig, en als ze ziek zijn weet ik niet wat ik moet doen, ik wil ze zooo graag beter maken!, maar ik ben geen dokter dus ik kan alleen maar wachten, en zeggen dat ik aan ze denk zodat ze weten dat ze belangrijk zijn voor mij, dat ik met ze meeleef, en dat je als vrienden altijd bij elkaar blijft horen, dus daarom maak ik deze letters voor Loes, dat ik hoop dat ze snel weer beter is en zich weer fijn foelt, mijn mensen hopen dat ook, en ik stuur een PUNTje van mijn hart op.