Een warme dag (blog)

Vandaag was het zo’n warme dag, dat ik dacht had ik maar kort haar. Dan had ik het minder warm.   Maar mijn vacht is dik en ook best lang. Wat doe ik als het zo warm is?

Dat zal ik zeggen dat kunt u het ook doen.

 

  • slapen. Ik heb de hele middag in mijn doos liggen slapen. Daar voelde ik de ventilator een beetje koude wind over mijn vacht blazen. Ik lag daar maar te liggen en te slapen. In spelen had ik helemaal geen zin.  Getsie, bewegen.
  • liggen en voelen dat mijn vrouw me aait. Ze maakte dan haar hand nat en zo werd mijn vacht vochtig. Ik vond het gek. Echt raar. En toch liet ik het toe omdat ik ergens van binnen wist dat het zo hoorde wegens de warmte
  • ’s morgens lustte ik nog brokjes en ’s middags heb ik twee keer een beetje poezenlimonade gedronken maar het avondeten hoefde ik niet zo. Toen kreeg ik een andere smaak. Daar heb ik wat van gegeten. Anders hou ik veel van eten en nou lukte het gewoon niet.

Het belangrijkste is denk ik dat ik gewoon lag te liggen en alles maar liet gebeuren. Ja,  het is  gewoon zo. Maar ik miste het spelen en lekker kunnen eten wel.

Op komst: Kattencafé PoesPas in Leeuwarden

Het ene kattencafé is er nog niet, of het andere is al in opkomst. In Leeuwarden werken ze nu aan de voorbereidingen van café Poespas. Verbouwen. Het zal net even anders zijn dan in de andere kattencafé’s.

Wat hetzelfde is, snapt iedereen: er zijn katten en je kunt wat drinken. Dat is de basis. Maar in Leeuwarden zijn ze wat preciezer.

Middenin de verbouwing zijn er al regels bekend: de katten moeten uit zichzelf naar je toekomen en ze mogen niet opgetild worden. Dan begrijp je meteen dat het niet de bedoeling is om de hele tijd “oehoe” te gaan roepen. Ze komen. Of niet. En daar doe je het dan mee.  Lukt dat niet, dan kun je beter gaan. In Leeuwarden zijn ze goed in duidelijkheid verschaffen.

Een kattencafé run je niet alleen. Er zijn twee initiatiefnemers, Menno Schilstra en Hadewych de Rijk, en zij werken met de verbouwing en straks met PoesPas samen met mensen die een beperking hebben. Dat gaat in overleg met zorgbedrijf Rondomzorg. Alles even zorgvuldig en aandachtig.

Op de site staat geen bericht over de openingsdag. Dat is helemaal niet gek. Het pand is af als het af is.  De mensen hebben hun werkplek gevonden. Dan komen katten die van knuffelen houden. Cizmo, een rode kater die een achterpoot mist, zal een van bewoners zijn. En pas als alles en iedereen in evenwicht is,  gaan de deuren open. Een Fries laat zich niet haasten.

Tip: bezoek de website van Poespas en klik hier.

Schilders in mijn straat (blog)

Het moet niet gekker worden.  De schilders zijn er nog steeds. Ze komen heel vroeg, ze blijven de hele dag en ze maken lawaai. Soms zit ik in de vensterbank naar ze te kijken. Geen enkele schilder zwaait naar me.

Toen de glazenwasser voor de eerste keer kwam, schrok ik heel erg. Ik was zelfs bang. Al dat water tegen het raam en steeds een borstel op een stok, je snapt het niet en daarom is het eng.

De glazenwasser kwam steeds terug en toen raakte ik er een beetje aan gewend. Bang ben ik niet. Wel dat ik oplet en even niks anders aan mijn kop wil hebben. Maar die schilders is weer een andere zaak. Zult u zeggen, wat is daar nou zo moeilijk aan ze doen je toch niks, wat is nou je bezwaar?

  • Ze schreeuwen soms tegen elkaar en dat vind ik naar. Het klinkt of ze boos zijn en boos vind ik moeilijk.
  • En ze maken lawaai met hun autodeuren en met de radio, dat is ook vervelend. Boemboemboem hoor ik dan, het klinkt helemaal in de huiskamer en daar is het anders gewoon fijn stil. Mijn vrouw kijkt dan  van nou-nou en ik kijk zo terug.

Het is al heel lang zo. De schilders in mijn straat en ik in de vensterbank. En niemand, niemand heeft nog omhoog gekeken en gedacht, wat een aardige kater zit daar, ik zwaai even of ik miauw als begroeting. En dat is dus mijn grootste bezwaar, eerlijk is eerlijk.

De enige kat… of niet

Ik woon in een tweepersoonshuishouden. De ene persoon is mijn vrouw en de andere persoon ben ik.  Dus ik ben de enige kat hier. Is dat zielig? Sommige mensen denken van wel.

Toen ik nog in het asiel zat, vond ik niet zo veel aan andere katten. Als we op de binnenplaats waren, keek ik een keertje. Meer niet.  Spelen of vechten of wat dan ook hoefde voor mij niet. Ik had ook veel aan mijn kop, want door alle toestanden van het straatleven was ik nogal onzeker geraakt. Op mezelf.  En gevoelig al zou je dat niet zeggen als je me ziet. Ik weet dat ik stoer en mannelijk oog.

Mijn vrouw mocht me alleen meenemen omdat ze een rustig huis heeft waar nooit iets gebeurt. Als ze niest, schrik ik al. Als ik miauw, schrikt zij soms ook. Ze zit meestal te lezen of te schrijven.

Dus je zou kunnen zeggen, nu kan er een poes bij. Maar ik wil dat niet. Ik ben zo’n kater die weet dat hij in zijn eentje het beste af is. Dan kan ik alles beter overzien. Komt er iemand bij, dan zou ik de hele tijd zenuwachtig zijn. Zoals het nu is, moet het blijven.

Het gaat dus om de wensen en mogelijkheden van de kat. Er zijn katten die door omstandigheden het liefste alleen zijn. Dan moet u niet gaan zitten dwingen omdat u meer katten zo leuk vindt. Ga dan maar op het internet plaatjes ervan kijken en thuis is gewoon thuis. Er zijn ook katten die altijd samen zijn geweest en die opeens alleen komen te staan. Dan moet u met heel veel overleg en goed nadenken een kat erbij kiezen en heel erg lang doen over aan elkaar laten wennen. Een maand minimaal.

Ik vind dit het belangrijkste: dat u het verschil weet tussen wat u leuk vindt en wat uw kat nodig heeft. Dat wilde ik even zeggen.

Interview met Tatiana van Happy Pets

Tatiana is een petsitter dat is iemand die op huisdieren past. Het is een heel hip beroep. Maar ze doet het omdat ze van dieren houdt. Op haar Facebookpagina kun je aan de dieren zien hoe ze haar vinden: lief!! Mijn vrouw heeft haar een keer ontmoet en toen paste ze op een hond en die hond deed net zo als op de foto’s. Dus toen dacht ik, Bertje, het is tijd voor een interview. Vooral omdat ze poezevrouwtje is.

Waarom bent u pet sitter?

Omdat het de beste baan ter wereld is. Als je de hele dag samen kunt zijn met de onschuldigste liefste schepselen, is dat een zegen. Ook al zijn ze soms ondeugend.

Ja, dat is waar. Ik ben onschuldig en lief, alleen nooit ondeugend. Dat dan weer niet. Heeft u veel dierenklanten als pet sitter?

Weet je, ik heb ze eigenlijk nooit geteld. Behalve toen ik als Pet Sitter begon en ik niet zeker was of het zou lukken als bedrijf.
En nu zijn er veel klanten. Happy Pets, zo heet mijn bedrijf, bestaat alleen uit mezelf. Ik bof dat ik altijd nieuwe aanvragen heb, die komen vooral via via. De ene klant verwijst me naar de andere. Ik vind het heerlijk. De dieren houden van me en hun mensen vertrouwen me en bevelen me zelfs aan bij hun vrienden.

Is dat het allerfijnste aan uw werk? Of is er nog iets waarvan u zegt dat vind ik echt het aller-allerfijnste aan pet sitter zijn.

Ik zou je veel kunnen vertellen, lief Bertje. Maar al met al is het fijnste toch, dat ik met elk dier waar ik voor zorg een unieke relatie kan opbouwen, zelfs als bang is of een bijzonder karakter heeft. En om dan te ervaren dat onze relatie groeit, dat ik in de ogen van het dier kan kijken en daar alleen liefde en vertrouwen zie… dat is het.

Als ik op uw Facebookpagina kijk, komt u elke dag bij best veel dieren. En dan komt u thuis met allemaal geuren aan u. Heeft u thuis ook dieren en hoe vinden die uw werk?

Ja Bertje, ik heb zelf ook dieren. Twee prachtige volle katten, een jongen en een meisje, Lizzy en Mr Darcy. Ze zijn heel nieuwsgierig van aard. Dus als ik thuis kom, zie ik meteen hun onderzoekende gezichten en ze komen dan dichtbij me met snuffelende neuzen. Het is net of ze tegen me zeggen: “Mam, ik ruik andere dieren, hoe kan dat?” Maar ze weten dat ik heel erg veel van ze hou.

Dat snap ik. Mijn vrouw ruikt soms naar een hond als ze thuis komt. Dan heeft ze weer iemand geaaid. Maar ik weet: ze is mijn vrouw. Van mij. Dus dat hebben Lizzy en Mr Darcy ook. Ik heb nog een vraag. Als u de loterij zou winnen, wat zou u dan met het geld doen?

O, daar is geen twijfel over. Ik open een thuis waar dieren in nood verzorgd kunnen worden. Niet alleen voor katten en honden, maar ook paarden en boerderijdieren die in nood waren. Dat tehuis is mijn droom.

Dankuwel voor dit interview!! Als u de loterij wint of als iemand u heel veel geld geeft, kom ik weer interviewen.

De Facebookpagina van Tatiana is: HappyPets