Interview met kater Vred

Vred Vredenburgh is een kater met een beroep. Hij woont in het Amsterdamse tehuis Vredenburgh en daar werkt hij dus in de zorg. Vorige maand was hij verdwenen. Nou is hij terug. Tijd voor een interview!!

Toen ik hem mailde, schreef hij terug : “Ha die Bertje! Wat leuk, daar wil ik wel aan  meewerken hoor.” Van dat lekkere vlotte, typisch Amsterdams.  Dan merk je ook meteen dat Vred wel wat aankan.  Hij zit de hele dag tussen de mensen. Dus hij is niet onzeker zoals ik dan weer ben.

Mijn eerste vraag is simpel Vred: hoe oud ben je?

Ik kan me niet precies herinneren hoe oud ik ben… Waarschijnlijk een jaar of 7 of 8.

O dan zijn we ongeveer even oud. Ja, soms weet je dat gewoon niet van jezelf. Je woont in een tehuis. Hoe is dat zo gekomen?

Ik heb vijf jaar geleden besloten dat Nieuw Vredenburgh een uitstekend huis is. Ik liep daar een paar weken lang gewoon af en toe naar binnen. Had wel wat honger af en toe. Ik kreeg daar toen zomaar hapjes! Je begrijpt dat ik daar wel wilde blijven.

Ja tuurlijk!! Maar voor mij zou het te druk zijn, daar ben ik eerlijk over. Al die mensen. Hoe gaat dat op een gewone dag?

Als ik niet zo’n ruige buitennacht heb gehad, zit ik vanaf een uur of 7 ’s ochtends op de tafel bij de voordeur. Dan zie ik iedereen binnenkomen en wensen ze me allemaal een fijne dag. Met een begeleidende aai natuurlijk. Dan krijg ik wat verse knabbels van de receptioniste en meestal ga ik daarna even naar buiten. Ik lig ook wel een paar uurtjes bij de fysiotherapie en meld me uiteraard iedere dag om 10 uur bij de koffietafel. Snoepjes! Ik slaap verder graag (en veel!) in de hal en op de piano en soms bij iemand op schoot in de hal. En ik speel ook veel buiten. Ik vind het ook altijd leuk om de boel bij de receptie op z’n kop te zetten. Op het toetsenbord of op de telefoon gaan liggen is altijd lollig.

Wat eet je nou graag, Vred?

Naast snoepjes, brokken en natvoer wil ik ook weleens iets wilds verorberen. Muizen, eenden, duiven, konijnen, vogeltjes, er loopt hier zoveel lekkers!

In het tehuis is iedereen heel erg aan je gehecht. En toch ging je er vorige maand opeens vandoor. Om wat te doen?

Dat is mijn geheimpje..

Even wat foto’s van je terugkeer.  Die zijn van de Dierenambulance. Kun je ook zien hoe blij iedereen was toen ze je weer zagen. En dat ze moesten huilen. Daarna stel ik nog een vraag!!

Nou Vred, daar houden ze van je!! Ga je nog nog een keer weglopen of blijf je in het tehuis?

De mensen vonden het geloof ik niet zo leuk dat ik weg was. Dus voorlopig heb ik geen vakantieplannen. Maar je weet nooit of en wanneer het instinct gaat kriebelen! Dat weet jij toch ook wel Bert?

Vred ik snap je helemaal. Maar ik blijf toch het liefste bij mijn vrouw. Dankjewel voor dit interview!!!

Opeens lust je je eten niet en dan?

Het kan iedereen gebeuren en vanavond gebeurde het mij. Het bord eten dat werd neergezet, beviel me niet. Het was mijn lievelingsmerk. Maar opeens lustte ik het niet meer. Wat gebeurt er dan?

Nou komen we op een belangrijk verschil tussen katten en mensen. Vooral vrouwen die vinden dat de kat (ook) hun kind is, moeten even goed opletten.

Een mens moet soms flink doen, vooral als hij of zij jong is. Zo van, doorzetten, nog even, je kunt het, toemaar, vooruit. Dat is een mens.

Maar bij een kat is het anders. Ik hoef niet door te zetten van nog een hapje. Dat hoort niet bij mij en bij geen enkele andere kat. Als ik iets niet lust, dan eet ik het niet. Zo ben ik. Zo zijn we allemaal. Dat is de natuur in ons, die zegt: niet doen.

Wat er dan moet gebeuren, is heel simpel. U haalt het bord weg en gooit meteen het eten ergens in zodat de geur ook weg is. Schoon bordje, ander eten, neerzetten en een beetje bemoedigend aaien. Zo ging het met mij vanavond. En toen ik heb ik gegeten, en lekker ook.

Interview met de grote witte dove Jolijn

Ze is groot, wit en doof. En Jolijn is een gelukkige poezevrouw, dat ook. Samen met Blue en Ivy heeft ze een Faceboek-pagina waarop ze haar leven deelt. Als huiskater wilde ik natuurlijk meer van haar weten. Dus ik vroeg om een interview.

Hoi Jolijn  fijn dat je meedoet!! Ik begin bij het begin. Hoe oud ben je en met wie woon je?

Ik ben 8 jaar geworden in maart en ik woon samen met twee tweebeners ( ééntje is altijd op pad met een truck) en met Blue en Ivy. Blue is een grijze Main Coon, zijn leeftijd weten we niet maar hij is op leeftijd en sinds een paar weken ook blind. Ivy is een ADHD Persje van drie jaar oud. En ik ben een Noorse boskat.

Noorse boskaters zijn heel groot! En jij eh… mag ik het zeggen tegen een poes?  Best heel erg groot.  Weet je hoeveel je weegt?

Ja, ik ben aan de grote kant voor een dame van dit ras. Ik weeg (hou je vast) zeveneneenhalve kilo. Volgens de dierenarts ben ik te zwaar maar ik slaap heel veel door mijn doofheid. Ik eet alles wat los en vast zit als ik de kans krijg. Overdag knabbelbrokjes en s`avonds een half zakje natte drap, ik heb een voorkeur voor vis.

Lekker, vis!! En dat eten kun je er misschien weer af gymmen met je twee huisgenoten.  Wat spelen jullie het liefste?

Als het even kan, spelen we buiten. We hebben een mandje vol speelgoed en mijn voorkeur is iets met Catnip. Ik lig ook heel graag binnen tussen de lamellen in de volle zon.

Buiten spelen als je doof bent, hoe is dat eigenlijk? 

Als ik wakker ben, zoek ik het hoogste punt op en hou alles in de peiling. Ik reageer ook op handgebaren van het personeel. Wanneer de tuindeur open is, voel ik dat door de luchtstroom. Ik ben ook heel gevoelig voor licht, ik ben gek op vuurwerk en van een flitscamera word ik ook wakker. Mijn reukorgaan is ook super ontwikkeld door mijn doofheid.

Dat wist ik allemaal niet. Je bent dus niet zielig omdat je doof bent.  Wanneer ben je het gelukkigste?

Op de bank, bij het vrouwtje op schoot. Ik kruip als het kan omhoog maar mijn gewicht is gauw te zwaar en dan moet ik het met haar schoot doen. En ik ben gelukkig als de klok naar vijf uur loopt in de middag want dan gaat het keukenkastje open voor onze bakjes. Ik ben doof maar ik sta er als eerste.

Hoop dat je hiermee iets kan en een beetje snapt hoe ik in elkaar zit.

Dankjewel Jolijn, en tot ziens op Facebook. De pagina van Jolijn, Blue & Ivy is hier.

 

Samen of alleen spelen? (blog)

Elke keer als ik van de bak kom, wil ik iets. Rennen, miauwen, met de krant vechten. Ja, hoe dat komt, weet ik niet zo precies. Het liefste wil ik meteen spelen, alleen of samen, maakt mij niet uit. Maar liever samen.

Zult u zeggen, die Bertje is ook een softie met dat alles samen willen doen. Dat is ook zo. Thuis hoor ik dat ik zachtmoedig ben, dat is dat je lief kunt zijn en stoer. Dus het is iets goeds.

Als ik alleen speel, wil ik iets van papier. De krant of een propje. Dan ga ik erover rollen en ermee scheuren en ook spring ik er graag op. Even lekker wild doen. Oerkater zijn. Dat is dus omdat ik van de bak kom. Maar eerlijk is eerlijk, ik doe het ook omdat ik weet dat mijn vrouw dan naar me kijkt en van mij onder de indruk is. Want als ik ’s nachts naar de bak ben geweest, ga ik gewoon terug naar bed om verder te slapen. Dan hoef ik niet te spelen.

Nou over het samen spelen. Dat is het allerfijnste omdat het spannend is en omdat het echt iets van ons tweetjes is. Zij zit aan de ene kant van het lintje en ik aan de andere kant. We doen alsof het lintje uit zichzelf beweegt. Soms zit het tussen de krant, soms ligt het op de krant, en het kan kruipen of in de lucht dansen of over het tapijt sluipen, van alles. Ik spring er dan plotseling op zo van bam! Dan pak ik het met mijn voorpoten en ga ermee rollen. Mijn vrouw schrikt altijd wanneer ik keihard spring. Dus dan ga ik na het rollen even bij haar staan, dat ze weet dat ik nog steeds zacht kan zijn. Ze aait even. En daarna beweegt het lintje weer dus ik erop af, dat snapt u.

Ik heb best veel speelgoed maar het lintje vind ik het leukste. Om het lintje maar vooral vanwege het samen. En als u nou toch denkt dat ik een softie ben, dan ben ik dat!! Maar wel een gelukkige softie!!

(dit blog staat evenals andere blogs online bij de Vereniging Kattenzorg)

 

Angie van het kattencafé in Hilversum

Straks heeft ook Hilversum een eigen kattencafé. Aan Angie van Eck zal het niet liggen. Ze is poezevrouwtje, taartenbakster en aanstaand docent Engels. En zij wilde altijd al een kattencafé beginnen!! Ik vroeg haar om een interview.

De meeste mensen die een kattencafé beginnen zijn veel ouder dan u. Iedereen gaat vast zeggen van kan zij het wel. Bent u straks de enige baas? En hoe weet u hoe alles moet?

Ik ben straks wel ‘de baas’ maar er komen ook andere mensen werken die veel  van katten weten! Ik weet straks hoe alles moet omdat ik geadviseerd zal worden door de mensen van het asiel, een kattengedragstherapeute, en ik heb ook vrijwilligers met veel ervaring met katten.

Dat klinkt heel goed. U heeft alleen nog geld nodig en dan kunt u beginnen. Wanneer gaat het open?

Dat is nog niet zeker. Op 1 september gaan we starten met geld inzamelen. Daar hebben we dan 90 dagen voor. Als het inderdaad lukt, gaan we zo snel mogelijk open. Maar dat zal wel pas volgend jaar zijn.

Dat duurt nog wel even. Dan kunt u  tot die tijd extra knuffelen met uw eigen katten. Want als het cafe open is, hoe moet het dan met Skye, Tommie en Daisy?

Haha goeie vraag! Ik zal niet 24/7 in het café zijn en ik ben altijd na openingstijd beschikbaar voor knuffels met mijn eigen katjes als ik thuis kom. Ze zullen me niet missen hoor! Nu ga ik ook nog elke dag naar school en stage en wachten ze ook totdat ik weer thuis ben, straks zal dat het café zijn.

Nou komt er een dieptevraag. Hoe heette de allereerste kat in uw leven en wat weet u daar nog van?

De allereerste kat heette Poelie. Ik weet daar nog veel van. Ik was dikke vriendinnen met haar. Ze lag altijd bij mij te slapen, zelfs toen ik nog een baby in de wieg was. Ze was een kleine Cyperse kat zonder staart (die was er afgebeten door een hond) maar wel de baas van de straat. Ze is uiteindelijk 21 geworden. Haar geest had nog wel langer gewild maar haar lichaampje was op. Ik mis haar nog steeds.

Poelie kijkt vast tevreden naar uw plannen. Misschien kunt u het café naar haar noemen: Café Poelie.
Ik heb nog een vraag. Wie was de allereerste poezevrouw in uw familie?

Goh, dat zou ik eigenlijk niet weten. Mijn familie hield altijd wel van dieren. Mijn grote zus is ook dierenactiviste. Maar ik denk dat ik specifiek de grootse kattenfan ben.

Dankuwel voor dit interview!! Iedereen die nou nieuwsgierig is, kan kijken op Facebook: klik hier.