Volgens mijn mensen ben ik te dik. En volgens mijn dierendokter ook. Ik vind mezelf goed zoals ik ben.
Ik ben rond van vorm, en heb een mooie grote buik. Omdat ik graag eet.
Ik eet teveel, en daarom is er ook teveel buik aan mij.

Slank blijven

Mijn bloed is pas nog bij de dokter bekeken, en dat was prima. Ik kan heel hoog springen, en ook heel ver. Ik kan keihard rennen, en een koprol maken naar de zijkant. Het is dus niet zo dat ik me niet meer kan bewegen, of dat ik last heb van mijn buik.
En toch ben ik al meer dan een jaar op diejeet. Erg hè?!
In die tijd ben ik wel afgevallen, dat is waar. Maar wat ik afgevallen ben, is er ook weer aangekomen. Want het is moeilijk om slank te blijven, dat zegt Bert ook.

Rojaal Konijn

Eerst had ik de sportbrokken die Bert en Jip ook hebben. Maar ik kon ze niet goed kauwen, en dus slikte ik ze maar zo door. En dan moest ik spugen. Dat is natuurlijk niet fijn, als je de hele tijd moet spugen. Daarom gingen de sportbrokken in de kast.
Na die sportbrokken kreeg ik andere brokken. Van Rojaal Konijn, ook om af te vallen.
Deze brokken zijn een stuk groter. En lekkerder. Ik vind ze zo lekker dat ik steeds meer wil dan ik eigenlijk mag hebben.
Nu heeft mijn vrouw een bakje neergezet met brokken die ik niet lust. Ik mag van haar niet zeggen van welk merk die zijn, want dat vindt ze niet netjes.
Als ik aan die vieze brokken begin, en er een paar van eet, krijg ik ook een paar van mijn lekkere brokken. Want mijn vrouw zegt dat ik dan echt honger heb, en niet alleen voor de lekker eet.

Honger

Maar ben ik nu afgevallen?
Nee. Helemaal niks.
Mijn vrouw wordt er wel eens een beetje moedeloos van, zegt ze. Mijn man niet. Die vindt dat mijn vrouw strenger moet zijn, en dat ik nog minder brokjes moet krijgen. Maar ik krijg al zo weinig!
Mijn vrouw vindt het moeilijk als ik honger heb, dat weet ik best. Ik zelf ook, eigenlijk. En ik heb vaak honger. Tenminste, dat denk ik. Omdat ik vroeger maar af moest wachten of er eten was, en en wanneer er eten was, en of het genoeg was, heb ik in gedachten nog steeds honger.

Beebiekatje

Dat hadden Pop en Beer ook. Die hadden als beebiekatje te weinig te eten gehad.  Net als ik. Daarom heb ik kromme benen gekregen. Van voed-sel-te-kort, zegt de dierendokter. Pop en Beer lustten altijd nog wel wat ekstra brokjes of stukjes vlees. En raad eens wie ook. (Ja, goed zo: ik natuurlijk).
Mijn Molletje heeft van beebie-af-aan altijd genoeg te eten gekregen, en die interesseerde eten niet echt. Als ze genoeg had, had ze genoeg, en hoefde ze niet meer.

Bewegen

Buiten dat ik graag eet, beweeg ik me ook niet zo heel veel. Ik speel wel, en ik patroejeer natuurlijk elke dag door mijn tuin. Ik klim elke dag een paar keer op het schuurtje, en loop over het dak. Maar verder doe ik graag liggen en dutten en slapen. Ja, en daar wordt je dus ook niet dun van.

Voerpuzzel

Als ik mijn hele zak diejeetbrokken van Rojaal Konijn opheb, krijg ik nieuwe. Van een ander merk. Wie weet dat ik dan weer wat afval. Mijn vrouw blijft hopen dat het lukt. En ze zegt dat ze het graag wil weten als een kat sukses heeft gehad met afvallen, en hoe dat ging.
Maar in de tussentijd heb ik nog iets nieuws gekregen.
Een voerpuzzel.
Ja, dat vroeg ik me ook af, wat dat is.
Toen mijn vrouw het voor me neerzette werd ik zo bang dat ik onder het buro ging zitten. Mijn man wilde helemaal niet dat ik zo’n ding kreeg, en zei dus: Zie je wel! Hij werd er zelfs een beetje boos van, dat mijn vrouw me zo liet schrikken. En hij dacht dat ik de voerpuzzel toch niet ging gebruiken. Het was dus niet zo’n goed begin, met mijn puzzel.
Inmiddels ben ik er aan gewend, en vind ik hem niet meer eng.
Het is een rond bord, met allemaal vakjes en dingetjes die ik kan verschuiven. Daarna kan ik bij de brokjes. Mijn vrouw heeft het voorgedaan, en ik snap hoe het werkt. Ik kan dat wel.
Teeooretiees dan, want ik heb maar een keer aan iets geschoven. En toen moest ik de brokjes ook nog er uit peuteren. Nou, daar begin ik dus niet meer aan.
Gelukkig krijg ik ook nog gewoon wat brokjes, anders zou ik nu al heel dun zijn.

Gezondheid

Mijn mensen weten dat het voor mijn gezondheid beter is als ik een beetje dunner ben.
Maar ze vinden niet dat ik de hele tijd honger hoef te hebben. Dat wil ik zelf ook liever niet.
Ik kan inmiddels wel gewoon wat eten laten staan. Dat kon ik in het begin niet. Toen at ik altijd alles op. Want ik dacht dat ik misschien niets meer zou krijgen.
Nu weet ik dat er altijd genoeg te eten is. Dat vind ik een veilig gevoel. Daarom heb ik ook altijd wat brokjes staan. Voor het idee, dat ik kan eten als ik dat wil.

Slank

En nu zou ik nog graag willen eten als ik dat wil en zoveel als ik wil, en toch slank zijn. Maar hoe dat moet weet ik niet presies, en mijn mensen ook niet.
Dus voorlopig blijf ik Bolle.
Ik vind het wel prima.