Categorie archieven: uit mijn leven

Als je helemaal nieuw eten krijgt

eten

Ik had dus een haarbal. En de week erna weer een haarbal. Niks aan, hoor. Maar de dokter zei dat ik van binnen gefoelig was en dat ik ander eten moest.

Samen

Wat doe je eraan als huiskater? Niks. Je eet wat je krijgt en als je geen zin hebt, dan kijk je moeilijk of je loopt weg en dan krijg je wat anders, zo gaat dat. Ik bedoel zo ging dat bij mij. Want mijn vrouw bedenkt wat ik voor avondeten op mijn bord krijg en ik bedenk dan of ik zin heb om dit op te eten of dat ik liefer wat anders wil. Er is altijd van alles in huis, dus er komt altijd wat anders. Avondeten doe je samen.

Diejeet

Maar nou heb ik dus diejeet. Voor als je maag en je van alles van binnen heel gefoelig zijn, dus dan is het eten voor van binnen gemakkelijker en misschien komt er dan nooit meer een haarbal. Die heb ik ook liefer niet.

Brokjes

Eerst kwamen de brokjes. Mijn vrouw deed op mijn schaaltje aan de ene kant mijn gewone brokjes en aan de andere kant mijn nieuwe diejeet-brokjes.
Ik erheen en ruiken.
Langzaam snuffen zodat ik goed weet: zo ruikt het.
Best lekker, eigenlijk.
Dus ik pakte een brokje en kraakte het weg. De maat was goed, ook al was het kleiner dan de oude brokjes. Ik vond het best te eten. Niet vies en ook niet dat ik de hele tijd meer wil eten, zoals ik wel met sommige sneks heb.
Nou heb ik dus alleen deze brokjes voor gefoelige katers.
Mijn vrouw zegt dat ik nou eenmaal gefoelig ben.

Avondeten

Na de brokjes kwam het avondeten. Daar ben ik nog mee bezig. De zalm vond ik best lekker. Wat ik van het stoofpotje vind, weet ik nog niet. Aan de kip kan ik misschien wennen. Dus daar schrijf ik een andere keer over, als ik het weet.
Misschien vind ik de gefoelige brokjes wel lekkerder dan de andere brokjes.

Ik ben ouder dan ik dacht (echt waar)

ouderU weet dat ik een seeniejor ben en ik heb ook mijn ferjaardag gehad, toen werd ik twaalf jaar. Maar ik ben ouder. Echt waar.

Half oor

Een paar dagen geleden telefoneerde mijn vrouw met de dokter over mijn gezond en over sneks en eten en al die dingen. Ik luisterde met een half oor mee, want het ging wel over mij. Toen opeens helemaal plotseling was mijn vrouw stil. Ze keek intens naar me. En ze zei: “Echt waar?” Weer was ze stil. En daarna zei ze: “Dat zal ik hem vertellen.” Die hem was ik dus.
En ja hoor ze kwam naar me toe, ik bleef gewoon liggen en ze begon met aaien. Maar ik was aalert.

Verjaardag

– Bert, weet je nog van je verjaardag op feesboek?
Ja tuurlijk.
– En dat Loesje zei dat zij ouder is dan jij.
Weet ik.
– Nou heb ik net met de dokter gesproken…
Ja dat hoorde ik!!
– En de dokter zegt, dat je geen twaalf jaar bent maar dertien jaar en drie maanden.
….
Weer aaien.
– Ik heb me een keer verteld Bert, dat moet het zijn.
Gelukkig ging het aaien door. Ze wist niet meer wat ze moest zeggen, en ik vind, stil is ook weleens fijn.

Even oud

’s Avond meelde ik Loesje over dat we dus ongeveer even oud zijn. Ze vond het eerst raar wegens dat ze moest wennen. En daarna vond ze het leuk en ik eigenlijk ook. Want dan snappen we elkaar beter als er iets is. Een kitten heeft toch minder erfaring met de dingen. Dus voor mij persoonlijk wegens dat ik verkering heb, is het beter om dertien jaar en drie maanden te zijn dan twaalf. Het was dus eigenlijk goed nieuws, al snap ik niet hoe het gekomen is, maar daar gaat het niet om, geloof ik.

Ik had een hoed op en ik was de baas

hoed

Soms maak je als knuffelkater iets mee waarvan je denkt: hoe kan het? Dat had ik bij de Hoedjes-Sjow deze week.

Een dag van te voren stuurde Loesje mij een foto waarop ik stond met hoed. Die heb ik op mijn Feesboek gezet en ik kreeg best veel reacties. Dat ik stoer was, vooral. Deze foto heeft Loes ook gestuurd.

Knuffel

Als knuffelkater zijnde is voor mij het belangrijkste dat ik kan knuffelen. Elke ochtend en avond en tussendoor. Ik heb mijn vaste momenten maar dat is mijn basis. En daar komen ook andere momenten bij. Ook het samen op het tapijt hangen vind ik als knuffelkater belangrijk. Plus dat als ik ’s nachts friemels achter mijn oor nodig heb dat mijn vrouw dan wakker wordt en friemelt.
Dus ik ben van binnen best een zachte katerman.
Dat is ook gewoon zo.
Gefoelig.

En toen kwam die foto.

Van binnen

Soms als iemand je een compliement geeft, dan foel je je van binnen groter dan daarvoor. En met die foto had ik zoiets ook. Dat ik opeens wist: ik ben ook de baas.
In mijn huis ben ik samen met mijn vrouw de baas.
Van mijn straat.
Misschien ook wel als de glazenwasser komt
Of als er grote vogels komen.
Dan laat ik die foto zien en dan snapt iedereen het.
En ik ook.
Denk ik.

Misteerie

Ik moet ook even iets anders zeggen. Er waren heel veel foto’s van katten en ook honden met een hoed op. Maar het was niet zo dat dieren voor de foto echt hoeden op moesten, want eerlijk waar, dieren hoeven geen mensenkleren aan. Hoe die fotoos er dan toch konden komen, dat is een misteerie maar wel een leuk misteerie.

Voor mezelf weet ik nou door de foto dat ik een knuffelkater ben en ook dat ik de baas ben.

Hoe het leefe is

leefe
Ik rook het al aan de voordeur: er komt heel veel warmte aan. Niet het tropiese. Wel heel warm. Dat is goed als je veel emozies hebt gehad. Warm is troost.

Erfaring

Als moderne katerman ben ik al heel lang op Feesboek en ik heb ook heel lang mijn eigen website. En ik heb best vaak meegemaakt dat vrienden een ster werden. Dat is een moeilijke erfaring. Je hebt een vriend en je meelt en je ziet elkaar elke dag op Feesboek en je gefoel zegt dat het altijd zo zal blijven. Zo is het leefe dan. En daarna is het opeens anders. Bolle schrijft nou nooit geen blogs meer voor de website.

Thuis

Toen Bolle een ster werd, kreeg ik thuis meer knuffels dan anders. Mijn vrouw duwde haar gezicht in mijn vacht en ze zei van alles dat ik niet kon horen wegens dat ze helemaal in mijn vacht praatte, maar ze hoefde ook geen antwoord, dacht ik, dus ik bleef rustig liggen toen ze dat deed. Ook toen ze natte plekken in mijn vacht maakte.

Twintig jaar

Als een vriend een ster wordt, dan heb je dat eigenlijk liefer niet en toch foel je: zo is het leefe. Op een dag ga ik ook een ster worden. Mijn vrouw zegt dat ik eerst twintig jaar moet worden (ik ben nou twaalf) en dan mag ik er weer over beginnen, maar van binnen weet ik: als het je tijd is, dan is het je tijd. En dan ben je klaar op aarde en dan ga je over de Regenboogbrug. Soms kom je even terug, dat heb ik hier thuis gehad, dan was Tim er. Hij woonde hier voor mij en toen mijn vrouw heel emo was, heeft hij zich laten zien. Een paar keer. Voor de troost. En daarna was ze minder emo, dat merkte ik.

Kopjes

Voor mezelf weet ik, als ik leef, dan leef ik. Dus ik geef thuis ekstra kopjes omdat ze nodig zijn en ik ga in de warme zon liggen omdat ik het fijn vind. En mijn vrienden die een ster zijn, die zijn ook bij ons, ook al zijn ze ergens anders. Zo is het leefe.

Wanneer ik ’s nachts herrie maak en het toch niet zo is

herrie’s Nachts ben ik vaak beneden, wegens dat ik ook een eigen leven heb. Ik was net uit de vensterbank gesprongen toen mijn vrouw opeens in de huiskamer stond. In haar pyjama.

Aaien

Ik keek meteen op. Want ik weet dat ze ’s nachts altijd slaapt en wat doet ze dan opeens in de huiskamer? Het huis is van mij als het nacht is, dat is de afspraak.
Ze zei: “Bert, wat is er?”
Dat wist ik niet. Alles was gewoon, dacht ik.
Zij: “Ik hoorde herrie, wat was dat?”
Wist ik ook niet. Misschien had ik wat boeken laten omvallen, dat is altijd een groot geluid. Toen ging ze me aaien en ik moest spinnen. Opeens een knuffel midden in de nacht dat heb ik niet vaak. Dus ik mee naar boven en hop, het bed op. En ja hoor, meer knuffels. Tijdens het aaien ben ik in slaap gevallen.

Geluid

’s Nachts doe ik dus dingen in huis. Wegens dat ik echt niet de hele nacht kan slapen, als katerman ben ik meer van de dutjes, langer of korter maakt niet uit. Wat doe ik als het nacht is?

  •  voordat de nacht begint ga ik in en uit de doos die onder de tafel staat op de slaapkamer
  • ik ga de trap af naar beneden om aan de voordeur te ruiken, dan weet ik wat er in de straat gebeurt en of de buurhond langs is geweest
  •  wat ik leuk vind is in de vensterbank zitten en naar de lampen van auto’s kijken
  • als ik zin heb ga ik aan de paal op de slaapkamer hangen dat is voor mijn nagels goed

Herrie

Dus folgens mij maak ik nooit herrie. Soms is er taptaptap van mijn poten over de trap. Of als ik schrrrr doe aan de paal. Of kebonk wanneer ik in en uit de doos ga. En die stapel boeken was best een groot geluid dat geef ik toe. Misschien moet ik het vannacht weer doen want ik heb geleerd, als mijn vrouw het geluid niet snapt dan is het herrie en snapt ze het wel dan is het gewoon geluid.