Nou ik toch veel aan het fertellen ben over mijn gezond, is er nog iets waar ik het over wil hebben. Ik heb dus opzij een bult en het is geeneens erg. Echt waar niet.

Aaien

Op een dag lag ik lekker ontspannen op het tapijt wegens dat het aaien zo fijn was en toen veranderde het aaien in friemelen op mijn schouder en toen hield het op. Ik kijken: wat is er? Zegt mijn vrouw dat ik een bult heb. Ik wilde weer gaan liggen voor het aaien maar dan moet je mijn vrouw hebben, ze hield meteen op met aaien en ik lag nog te liggen toen ze de dokter opbelde. Dus ik kon het goed horen wat ze zei.
“Op zijn schouder.”
“Het is zacht en als ik er een beetje in knijp, dan vindt hij dat goed.” Die ‘hij’ was ik.
“Daar zal ik op letten.”
“Maar hoe kan zoiets?”
“Doe ik.”

Poosietief

Toen weer naar mij en ik lag nog steeds. En ze zei dat de dokter had verteld dat ik een vetbult had wegens dat ik daar een prik had gehad toen de dokter na mijn operaazie aan huis was gekomen omdat ik me bleh voelde. Dus de bult was de reactie.
En de dokter zei dat niet erg was. En dat ik dus niet te dik was wegens dat het vetbult heette. En dat ze zou opletten of het groter werd en dan moest er misschien wat aan gedaan worden. Toen dacht ik zal ik eefe ergens anders gaan liggen maar ze zei meteen: “Dus er is niks aan de hand, je hoeft nergens heen.”
Dat was poosietief.

Voor de foto is mijn vacht wat platter geaaid zodat de bultplek goed te zien is. Ik vond het goed. Daarna heb ik mezelf gewassen en toen was ik weer gewoon.

Er zijn katten en ook honden, die gaan naar de dokter en de dag erna zijn ze gewoon weer zichzelf. Soms ook na een ooperazie. Dat heb ik niet.

In je gefoel

Misschien komt het omdat ik een oudere katerman ben. Of dat ik altijd al snel bang was. Of omdat het van die ooperazie aan mijn tanden heel moeilijk voor mij was en dat doe je er gewoon lang over om het te verwerken en het kan ook, zegt mij vrouw, dat je van binnen, dus in je gefoel, een litteken hebt.
Dat kan best.

Friemels

Gisteren gebeurde er iets.
Mijn vrouw hoorde een geluid in de straat en ze zegt, een pakje, en ze ging meteen met de sleutels naar beneden en ik hoorde haar aan de deur en in mijn kop werd het meteen raar en vreemd, ik foelde ik moet weer naar de dokter ze gaan weer een ooperazie doen,
en ik werd bang
en ik ging onder de tafel liggen en toen achter de kastjes.
En toen kwam mijn vrouw erbij. Ze zei dat alles in orde was en ik kreeg friemels achter mijn oren. Eerst deed het me niks. Daarna kon ik spinnen dat was ook van de spanning.
Ik moest heel erg bijkomen en het duurde best lang eer ik weer de kamer in durfde.

Eigenlijk was er niks gebeurd en toch had ik van alles gefoeld.
Dat is dus een trauma. Iets van froeger komt opeens terug en je foelt je net als toen al weet je dat het leefe nou anders is.

Het leefe

En mijn vrouw zei dat het niet uitmaakt wat andere katten doen of hoe ze zijn en dat het leefe altijd mooi is op Feesboek, en dat ik haar liefe jongen ben trauma of niet maar ik foel me toch een beetje dat ik denk misschien kom ik hier wel nooit overheen en is dat niet stom.

Nou denkt u vast daar ligt Bertje weer te slapen, maar het is niet zo. Ik ben hier aan het doezelen en dat is heel anders.

Slapen dat is van je gaat ergens liggen en je gaapt en je strekt je poote en je slaapt. Of je ligt in het rond. Of weer anders, ik slaap soms als ik raar lig dat weet ik wegens dat mijn vrouw er een foto van maakt. Slapen is voor het gezond en oer en ook voor het gezellig. Dutjes doen als het regent is superfijn.

Wat het is

Doezelen is anders dan slapen.
Ik ben wakker en toch slaap ik een beetje.
Ik lig in een slaaphouding en mijn ooge zijn dicht maar niet helemaal en mijn oore zijn plat maar ook weer niet helemaal en ik zie en hoor net genoeg dat ik weet wat er in de kamer gebeurt.
Dus of mijn vrouw aan haar werktafel blijft zitten of niet en als ze naar de keuken gaat hoor ik wat ze daar doet en dan weet ik of ze terugkomt naar de kamer.
En als er geluid is in de straat dan weet ik ook dat ik niks hoef te doen, behalve wanneer het de glazenwasser is dan zit ik snel onder de tafel. Dan hoef ik niet eerst wakker te worden.

Opletten

Doezelen is eigenlijk dat je goed oplet en je doet tegelijkertijd een dutje. Mensen kunnen dat niet, dat heb ik thuis gezien. Ze slapen of niet. Er zit niks tussenin.
Of een hond kan doezelen, weet ik niet.
Ik denk van wel.

Dus doezelen is best belangrijk wegens dat het goed voor jezelf is en het is tegelijkerteit ook heel erg opletten. En eerlijk waar soms heb ik een hele tijd gedoezeld en dan ben ik zo moe dat ik erna een dutje moet doen. Dan kan ik erna weer doezelen.

Als katerman wil ik stevig op mijn poote staan, dat is mijn gefoel van oer en daarbij heb ik ook zekerheid nodig. Dus dan is het goed als je je poote wijd kunt zetten.

Jonge katers

Nou wil ik eerst tegen alle jonge katers zeggen dat het helemaal niet erg is als je het nog niet kunt. In sommige dingen van het katermanleven moet je groeien en wijde pooten zetten hoort daar ook bij. Dus dit is dan iets voor later. Bij mij is het pas ook gekomen nadat ik tien jaar was dus misschien is het wel iets voor als je seeniejor bent, dat kan ook.

Met wijde poote zetten is het opletten waar je dat doet, wegens dat je je poot helemaal uitzet en je nagels ergens in duwt.
Goed is:

•  het tapijt
• een handdoek
•  op de bank
•  als je ’s nachts wakker bent en je foelt je onzeker en je wil voor jezelf even weten dat je nog een katerman bent met oer in zichzelf, dus dan ga je even staan waar je ligt en je zet je poote wijd

Niet zo goed is op de trap ook al ligt het van dat lekkere keiharde tapijt waarvan je gewoon weet daar kan ik mijn nagels aan scherpen.
En ook niet zo goed is als je net op je vrouw staat en je foelt ik sta niet stevig en dan zet je je poote wijd, nou dan hoor je meteen dat het niet de bedoeling is en dan is het ook beter dat je even wat anders gaat doen, echt waar.

Treenen

Als je geen kracht in je poote hebt, kun je dat treenen. Dat is met rekken en strekken. Met spelen. En ook door wijde poote te zetten en dat dan een hele tijd vast te houden tot je denkt ik kan niet meer en dan nog eefe volhouden. Zo heb ik het ook getreend.

Dit wilde ik eefe zeggen. Er is geen Spotlight vandaag wegens dat het niet gelukt is dus dat is weer iets voor volgende week.

Ik weet niet wanneer ik ermee begon en ook niet waarom, maar de laatste tijd kijk ik heel veel in de spiegel. Elke dag en soms ook ’s nachts. Er is iets mee.

In de spiegel kijk ik naar mezelf. En dan foel ik diepe gedachten in mezelf opkomen, vooral:

• Ben ik dat
• Waarom ben ik zoals ik ben
• Was ik zonet ook al zo

Kijken

Omdat ik overdag bij mijn vrouw beneden ben, kijk ik veel in de spiegel in de huiskamer. Soms ook tijdens het aaien, dan moet ik spinnen en ik kijk naar mezelf. Eerst dacht mijn vrouw dat ik ijdel was maar dat ben ik niet het komt gewoon zo uit dat ik zo lig en kijk en moet spinnen.
De spiegel op de slaapkamer is anders. Kleiner. Als ik op de kamer kom, weet ik nooit zeker of het in orde is dat ik erheen ga, want ik moet wel helemaal langs het bed en daar zit mijn vrouw dan op voordat ze gaat slapen. Dus ik wacht eerst tot ze zegt toemaarBert, ga maar kijken wie er te zien is, en dan ga ik erheen.
Eerst kijk ik naar mezelf. Naar mijn kop.
Dan kijk ik naar mijn vrouw in de spiegel en zij kijkt terug, dus we zien elkaar via de spiegel. Hoe het kan weet ik niet, maar het gebeurt.
Daarna ga ik op bed voor de welterustenknuffel.

Bukken

Maar soms niet.
Want in een hoekje bij de schoenen heb ik ook een spiegel ontdekt. Een hele lage is het dus ik moet bukken en dan kan ik mijn kop zien.
Mijn gefoel zegt dat het belangrijk is om in de spiegel te kijken. Maar ik weet niet waarom. Dus mijn vraag is wie kijkt er nog meer in de spiegel en waarom is het belangrijk?