
Binnenkort woon ik een half jaar bij mijn mensen, soms foelt het alsof ik hier altijd gewoond heb, een andere keer foelt het alsof alles nieuw is, maar meestal foelt het GEWOON en denk ik er niet meer bij na, en mijn mensen ook niet, ze missen Bolle natuurlijk nog en dat blijft altijd zo zeggen ze, maar nu wonen wij hier met zijn drietjes, ik ben bijna nooit meer bang en mijn mensen ook niet, dat waren ze in het begin soms, maar alleen een heeeeel klein beetje hoor!, dat was omdat ik beet en heel hard krabde, nau niet meer, alleen soms per ongeluk als mijn vrouw en ik spelen, dan zit er ineens een PUNTje van mijn nagel in haar vel.
Gewoontes
We hebben met zijn drietjes al allemaal gewoontes, dat betekent dat je iets heel vaak doet, een voorbeeld is dat mijn man me elke avond borstelt, met een hele zachte borstel, anders is het niet goed als je elke avond je haren kamt, het is eigenlijk meer massaasje, als mijn man de borstel pakt en zegt Keef? kom ik meteen aanrennen en ga er goed voor liggen zodat hij me overal kan borstelen, heerlijk is dat, ik lig met mijn voorpoten op mijn krabkarton en krab af en toe even goed terwijl mijn man me borstelt en ik moet er echt keihard van brommen!, het is het hoogtePUNT van de avond.
(tekst loopt door onder video)
Mijn vrouw heeft van karton een poort gemaakt tussen de bank en de tafel, daar gooien mijn mensen elke dag balletjes of muizen of propjes papier doorheen, soms gooit mijn vrouw er ekspres iets bovenop, dan spring ik op de poort en zakt hij in elkaar, dat is echt helemaal top!, altijd als ik op mijn schaapje lig op het buro en ik val bijna in slaap dan krabbel ik aan de plantenpot die daar staat, ik heb de plant al twee keer van het buro geduwd maar ik vind die pot zo fijn, dus daarom blijft hij toch staan, ik geef mijn mensen altijd kusjes door mijn neus in hun mond te duwen als ze mij een kus geven, lekker fris maar goed voor de weerstand, zegt mijn vrouw, en ik was me altijd netjes hoor!, elke ochtend als mijn vrouw wakker wordt foel ik dat meteen en maak ik kleine tettertjes en dan tettert ze zachtjes terug naar me, we vertellen elkaar wat we gedroomd hebben, zo zijn er nog veel meer dingen maar ik zet nau even een PUNT.
Mijn gehijm
Mijn mensen zijn heel benieuwd hoe ik op straat terecht ben gekomen, en ook hoe ik dat vol heb gehauden, nau ja ik was vel over botjes, het had niet veel langer moeten duren, ze vragen zich ook af waarom niemand naar me heeft gezocht, ze hebben het asiel gemeeld maar die wisten alleen dat ik met de dierenambulans was gebracht, verder niks, ik weet het zelf natuurlijk wel maar ik wil er niet meer aan denken, dus het zal voor altijd mijn gehijm blijven, geeft helemaal niks vinden mijn mensen, want het gaat niet om mijn verleden, maar om mijn toekomst, en die is hier!, wij horen met zijn drietjes bij elkaar en dat vinden we helemaal PUNTgaaf.

Aan het genieten
Het geeft niks wat voor weer het is als je een eigen huis en eigen mensen hebt, en die heb ik nu!, of het nau heeeeel erg warm is of je neus foelt ijskaud aan of er vallen flokken of kleine korrels, dat maakt allemaal niks uit, binnen merk ik daar niks van als ik op mijn schaapje op het buro lig, naast mijn vrouw, mijn schaapje is heerlijk zacht en altijd presies goed, niet te warm en niet te kaud, ik kan de tuin zien en wat voor weer het daar is, soms krijg ik een kus van mijn vrouw of mijn man, dan maak ik een klein tettertje en slaap zo weer verder, veilig en vertrauwd tot in de PUNTjes van mijn lijf.
Witte haar
Kadoo
Het verhaal van Bolle gaat over hoe hij voor Molly zorgde en hoe bang hij was toen hij bij mijn mensen kwam wonen maar ook dat hij leerde om mijn mensen te vertrauwen, dat ging niet vanzelf maar Bolle was heel dapper, hij bleef het proberen, mijn vrouw zegt dat er nog steeds mensen bestaan die denken dat dieren geen gefoelens hebben, die denken dat dieren alleen maar eten willen en verder niks, ik kon dat haast niet geloven maar mijn vrouw zegt dat dat echt waar is, daarom heeft ze het verhaal van Bolle opgestuurd, zodat iedereen kan lezen dat katten gewoon personen zijn, net als mensen maar dan anders, gelukkig weten wij dat op de blog al lang!, stel je voor zeg, je moet er toch niet aan denken dat je mensen denken dat je geen gefoelens hebt, wat een dieptePUNT.
Ik heb het boek van Bolle ook gelezen, op papier, want toen het ieboek er was was ik er nog niet!, nau weet ik wie Bolle was, en ik wil zelf ook wel een keer een boek, maar nu nog niet want nu ben ik er gelukkig nog gewoon!, ik denk dat ik een verhaal wil over een kleine jongenskater die altijd op zoek was naar kouwstiks en heel weinig eten kreeg, mijn vrouw moest erom lachen en ze zegt dat we wel zullen zien of dat mijn verhaal wordt, als PUNtje bij paaltje komt.
Bolle de zwerfkater: Hoe ik ontdekte wat liefde was