Ziet u wie er op de voorkant staan? Ja, meteen goed. Loesje en ik. We hebben verkering, al een hele tijd. En u wil niet weten hoe vaak we daar vragen over krijgen. Daarom hebben we er een e-boek van gemaakt.
Het eboek komt uit op Valentijnsdag, dat is het feest van de liefde. Dus dat is een geschikte dag, dat vonden wij wel.
Samen
Het was best spannend om samen zoiets te doen. Want verkering hebben is het ene ding, maar of je ook samen kunt werken nou dat is een heel ander ding.
En toch weer niet, ontdekte ik.
Want Loes weet waar ik gevoelig voor ben en ik weet waar Loes gevoelig voor is. Dus dan kun je rekening met elkaar houden. Weet je iets niet hoe het voor de ander is, dan durf je het gewoon te vragen want je hebt al verkering.
Dieren
We hadden alleen wel een probleem. Dat was raar. Voor ons is verkering gemakkelijk geweest vanaf de eerste dag dus daarom wisten we niet wat er moeilijk aan is. Toen hebben we het op feesboek en overal aan onze vrienden gevraagd wat zij vonden. Er kwamem best veel reacties en we hebben zo veel mogelijk in het eboek gezet. Ook wat wij van hun opmerkingen vonden. Hun foto’s staan er ook bij dat je weet wie wie is.
Gratis
Nou zult u denken dat we vast rijk gaan worden met dit boek want iedereen wil het natuurlijk hebben.
Maar we geven het boek weg. Helemaal gratis, want iedereen moet het kunnen lezen. Je krijgt het cadeau via deze website en dan stuur ik ook af en toe mijn nieuwsbrief. Die is ook al gratis.
Loesje en ik hopen dat u door dit boek gaat snappen hoe je verkering gemakkelijk kunt maken. Misschien wilt u dan ook wel verkering.
Als ik in de vensterbank zit, dan zitten aan de overkant Max of Fus ook in de vensterbank. Ze kunnen ook goed slapen. Ik vroeg om een interview.
Max: Fus en ik komen uit hetzelfde nestje. We zijn nou bijna twaalf jaar oud. Fus en ik zijn door onze mensenmama geadopteerd toen we drie maanden oud waren, en sindssien zijn we altijd bij haar geweest. Onze vorige mens zorgde niet goed voor ons. Fus heeft er toen voor gezorgd dat we gered werden. Ik ben zelf al sinds mijn geboorte doof. Fus niet. En als het op overleven aankomt, maakt dat volgens mij heel veel uit.
Fus: ja Max, jij bent altijd een beetje anders dan ik geweest. Maar daar ben ik wel aan gewend en je bent en blijft mijn lieve broertje. Ik vind het leuk om met een touw te spelen en jij weer niet. Jij vind het weer leuk om te vragen om aandacht en knuffels en dat doe ik weer niet zoals jij. Je eet meer dan ik. Jij maakt graag kartonnen dozen stuk. Maar ik maak graag kranten stuk. Ik ben veel gevoeliger voor van alles en jij bent onhandiger en viezer. En ook dominant en op je grenzen. Volgens mij is het ook zo met mannen en vrouwen.
Op Instagram staat 
Drie zakjes vleesjes in gelei (van bijvoorbeeld whiskas) achter elkaar. Ik krijg er soms wel één, om met mijn broer te delen, maar meer mag ik van mijn baasjes niet eten, anders word ik ’te dik’ of krijg ik ‘buikpijn’ of zo. Go big or go home, zeg ik altijd, maar daar hebben zij kennelijk nog nooit van gehoord.
Een chip in je kattenlijf, moet dat? Het is best een ding. Mensen hebben geen chip. Dieren wel. De dieren zijn aan het emanciperen, dus we hebben steeds meer te zeggen. Maar straks is het misschien verplicht, dat het van de wet moet.