Knuffelen als kat en hond (het kan!)

positief kattennieuws

kat en hond  Het spreekwoord zegt: vechten als kat en hond. Dat kan natuurlijk best voorkomen. Maar je kunt ook knuffelen als kat en hond, dat bewijst het verhaal van deze twee rossige vrienden.

We reizen hiervoor naar Japan, het land van de kattenliefde. Het verhaal begint treurig maar dan wordt het mooi.

Eenzaam

Iedereen die een dier heeft verloren, weet hoe moeilijk dat is. Je hebt een lege plek in je hart en niks en niemand kan die leegte opvullen. Dat geldt voor mensen, en ook voor dieren die een maatje verliezen. Zij rouwen ook, op hun eigen manier en in hun eigen tempo.

Toen de hond Gaku zijn trouwe maatje verloor, was hij troosteloos. Zijn maatje was een kat van vijftien jaar, dus iemand met levenservaring, iemand aan wie je als jonge hond iets kunt hebben. Gaku voelde zich eenzaam. Zijn gezelschap was weg. In je upje is het leven anders, ook al heb je het thuis nog zo goed.

Kitten

Zijn mensen waren natuurlijk ook in rouw, en daarbij voelden ze zich bezorgd over Gaku. Dat kon zo niet verder gaan. Het lot hielp een handje bij de oplossing.

Zes weken na de dood van Gaku’s maatje ontdekten zijn mensen een kitten dat dringend een eigen thuis nodig had. Maar bij een hond? En zou dat wel goed gaan? Voorzichtig brachten ze de dieren met elkaar in contact.

Klik

Het leek wel een wonder. Gaku en Torajiro het rode kitten vonden elkaar meteen leuk. Gaku adopteerde de nieuwkomer meteen. Torajiro vond niks gek, want voor een kitten is zowat de hele wereld nieuw.

Binnen de korste keren waren de kat en de hond onafscheidelijk. Ze sliepen samen. Ze knuffelden. Ze speelden. Het is te zien op het fraaie Instagram dat ze delen: kijk en klik

 

Zo zie je dat liefde tussen kat en hond best kan bestaan. Soms heb je elkaar gewoon nodig om gelukkig te zijn.

(Bron: IHeartcats.com)

Doe mee met de schrijfwedstrijd

positief kattennieuws,

schrijfwedstrijd  Iedereen hartelijk dankuwel voor de reacties op het nieuwe boek dat ik samen met Loesje schreef. Er waren ook dieren en mensen die dachten dat wil ik ook! Nou dat kan.

Kent u de dierenkrant ‘TLopend Vuurtje?   De krant zit op Facebook dus je moet Facebook hebben om de pagina te zien. U kunt ook mij mailen dan zorg ik dat u het in de mailbus krijgt.

Verhaal

De dierenkrant heeft een schrijfwedstrijd. Het onderwerp is:  het mooiste dierenverhaal. Ik zit met Djoeke Poes in de jury. De hoofdprijs is een prachtige pen met inscriptie. Hierna komt de informatie van de krant, dat heb ik van Facebook.

Dierenkrant

De bekende digitale dierenkrant ’tLopend Vuurtje bestaat in maart één jaar. In de dierenkrant schrijven katten, vogels en andere dieren over hun leven en wat ze meemaken. Want: we zijn er voor iedereen, wat voor dier je ook bent. Dus de dierenkrant is er ook voor mensen, al schrijven die minder. Mensen komen wel vaak in de verhalen van onze reporters voor. Wij weten dat mensen zoogdieren zijn dus ze horen er ook bij.

Positief

Speciaal om mensen te helpen, houden we dit jaar een schrijfwedstrijd. Het onderwerp is: schrijf je mooiste dierenverhaal. Het moet dus positief zijn en het liefste echt gebeurd. Dus heb je bijvoorbeeld een dier waar je heel veel van houdt, hebben jullie samen iets fijns of iets bijzonders meegemaakt, zijn jullie al honderd jaar samen of langer, maak er een mooi verhaal van en stuur het aan ons. Dan lezen wij het. Het mooiste verhaal wint de prijs.

Voorwaarden

Het verhaal moet minstens 300 woorden zijn en niet langer dan 500 woorden. De jury bestaat uit twee katten maar we zijn eerlijk dus als het over honden gaat, lezen we ook. Inzenden voor 15 maart. De uitslag komt op de pagina en in de krant.

Degene die het mooiste verhaal schreef, krijgt een supermooie Parker-pen met inscriptie. En het verhaal komt in de Dierenkrant met het juryrapport erbij. De andere inzenders krijgen antwoord.

Meer informatie:

https://www.facebook.com/kranttlopendvuurtje/

hoofdreactie: Djoeke Poes <lopendvuurtje@outlook.com>

huiskater Bert: huiskaterbert@xs4all.nl

Waarom meer dieren een boek moeten schrijven

dierenboek  Waarom meer dieren een boek moeten schrijven, daar wil ik iets over zeggen.  Ik vind het een belangrijk onderwerp. Er zijn al heel veel boeken door mensen geschreven, zodat we weten hoe zij de wereld zien. Nou wij nog.

Ik heb nou zelf twee eboeken gemaakt. De nieuwste is met mijn verkering Loesje. U krijgt het boek gratis bij mijn nieuwsbrief.

Verhaal

Ieder dier heeft een eigen verhaal, maakt niet uit wat je bent of je een vogel of een hond of een kat bent of weer wat anders.  Vooral als je wat ouder bent, dan heb je een verhaal. Een kitten is vooral bezig met gek doen, daar ben je kitten voor. Dan kun je nog niet nadenken over wat je hebt meegemaakt. Dat is je verhaal.  Je leven zoals het geweest is of een ervaring waarvan je voelt, dat was nou voor mij belangrijk.

Boek

Het is best goed als je dan hulp van thuis hebt. Dan kan je vrouw of je man of je mensen samen met je een boek schrijven. Zo heb je dan samen een hobby en dat is gezellig. Wat je dan als dier ook merkt, is dat ze extra hun best gaan doen om jou te snappen. Daar hebben jullie dan thuis ook veel aan voor het dagelijkse leven. Want dan weten ze beter waarom je doet wat je doet, waar het vandaan komt.

Anders

Ik vind als dier kijk je toch anders tegen de wereld aan. Wij kunnen beter slapen en beter ruiken, en we weten meteen of we iemand vertrouwen of niet.

Maar wanneer we met mensen samenwonen, moet je het leven samen doen. Elke dag. Dus dan moet je je aanpassen, mens en dier. En daar hoort dan ook bij dat je elkaar wult begrijpen want dan is het gemakkelijker om rekening met elkaar te houden.

Nou en mensen lezen graag boeken dus ook daarom is het goed wanneer meer dieren een boeken gaan schrijven.

 

 

Het leven kan serieus waar helemaal goed komen

 Dit is een foto van Loesje en mij samen, uit ons eboek Verkering is gemakkelijk.  Ja, ik heb verkering, en ik kan een eboek maken. Dat had ik vroeger nooit gedacht.

Dus u ziet dat het leven helemaal goed kan komen.

 

Zelfvertrouwen

In mijn vorige eboek vertelde ik over hoe ik zelfvertrouwen had gekregen. Nou ga ik proberen daarvan een echt boek te maken. Dat is best moeilijk, maar ik krijg gelukkig hulp van thuis. Dat scheelt. Dus het eboek is niet weg alleen het is van mijn website af. En als u zelf met zelfvertrouwen zit dan kunt u mij altijd even mailen.

Verkering

Mijn nieuwe eboek is veel dikker.Ja, kunst als je samen schrijft. Loes en ik schrijven over ons eigen leven en een stuk samen over verkering. Er staan ook meningen in van onze vrienden, iedereen denkt weer anders over verkering. Dat is interessant.

Asiel

Nou weet u vast wel dat ik vroeger in het asiel heb gezeten en dat ik daarvoor op straat moest leven. Allemaal moeilijk, moeilijk, moeilijk. En toen kon ik noit bedenken dat ik ooit een leven zou hebben zoals ik het nu heb:

  • een eigen huis met overal dekens en kussens en ik mag alles (behalve aan kabels knagen)
  • een vrouw die voor mij zorgt en van mij houdt en ik van haar
  • altijd brokjes en elke dag een avondsnack en soms een verrassing zoals laatst die kattensoep
  • speelgoed dat ik snap en dat ik leuk vind

En toen ontmoette ik Loesje, dat was op Feesboek. Ja en een poos later had ik verkering.

Geluk

Dus ik wil zeggen als ik zo’n geluk kan hebben, dan kunt u het ook hebben. Juist als u denkt, nou voor mij komt er niks leuks meer en niemand wil mij. Want dat dacht ik vroeger ook en kijk nou eens!!

Moet ik elke nacht op bed slapen?

op bed slapen Gisteren schreef ik op Facebook dat ik gezellig boven op bed had geslapen die nacht. En toen ging het daarover: of je wel of niet bij je mensen op bed slaapt en hoe dat dan moet.

Ja, dat zijn best veel vragen. Ik heb er ook ervaring mee, op verschillende manieren.

Dit is het derde jaar dat ik met mijn vrouw samenwoon en hoe dat gaat verandert nog steeds. Dat komt ook doordat ik meer zelfvertrouwen heb gekregen.

Begin

De allereerste nacht dat ik hier was, sliep ik op bed. Zelfs helemaal dichtbij haar, want ik lag op het hoofdkussen naast haar. Dat was omdat ik het huis zo eng vond. Ik kende er niks en als je uit het asiel komt en je bent opeens in een huis, nou dat is wennen hoor.
Zij dacht toen dat ik altijd op het hoofdkussen zou slapen.

Erna

De nachten erna bleef ik beneden in de huiskamer. Die snapte ik een beetje dus daar voelde ik me veilig. Overdag zat zij aan haar werktafel en ik lag vooral op de bank alles te bekijken en te slapen en te wennen. Dus ’s nachts bleef ik toch liever daar. Die ene kamer was wel genoeg voor mij.

Daarna

En daarna kwam de tijd dat ik best wel goed gewend was en ik had zo’n zin in gezelligheid, niet normaal meer. Ik wilde vooral samenzijn. Mijn vrouw zei dat het een fase was en ik dacht nietes maar het was toch zo. Ik heb ik weet niet hoe lang op bed geslapen elke nacht. Had ik zin in. Lekker samen.

Nu

Nou ken ik het huis en mijn vrouw en ik groeien nog steeds naar elkaar toe. Soms slaap ik op bed en soms beneden en meestal wissel ik het af. Het kan ook gebeuren dat ik op het bankje bij de werktafel even slaap. Of in mijn doos. Net waar ik zin in heb.
Dus het is eigenlijk zo dat ik me nou van binnen vrij voel. Dat komt door het zelfvertrouwen. Ik voel dat ik er mag zijn en dat ik er gewoon ben dus ik voel me eigenlijk altijd wel samen. En dan ga ik soms op bed liggen en soms niet.