Vorige week had ik verteld over toen ik een kale buik had.  Omdat mijn Molletje was overleden en ik bang was voor de hond van de buren. Maar die kale buik was niet alles. Ik kreeg nog iets anders door de zenuwen en het verdriet.

Korstje

Op een dag keek mijn vrouw toevallig onder mijn kin en zag ze een korstje zitten. Ze dacht dat het een kruimel aarde was en wilde het wegvegen. Maar dat deed pijn, dus ik piepte en trok mijn hoofd weg.
Mijn vrouw dacht dat ik misschien buiten gevochten had met een andere kat, en dat het een klein wondje was. Dat heb ik soms wel eens, en dat gaat bijna altijd vanzelf weer over.
Als het groot is en gaat ontsteken, gaan we naar de dierendokter. Nou ja, mijn mensen gaan naar de dierendokter, en ik moet mee. Daar heb ik dan niks over te zeggen, of ik mee wil of niet. Van mij hoeft het eigenlijk nooit. Meestal krijg ik een prik van de dokter, en soms iets voor als ik pijn heb, en dan gaat het weer beter.
Maar dit was heel klein korstje, dus mijn mensen lieten het maar zo.

Plekjes

Een tijdje later zag mijn vrouw dat ik nog meer plekjes onder mijn kin had. Ik had zelf nergens last van.
Ik kijk nooit onder mijn kin, dus laat die plekjes maar lekker zitten dacht ik.
Maar mijn vrouw was er ongerust over.
Ze heeft een avond zitten zoeken op internet. Moet je nooit doen, had ik nog tegen haar gezegd. Maar ja, net als Katrientje op dinsdag, vond mijn vrouw dat ik naar de dokter moest.
Bedankt hoor, internet.

Katten-aknee

De dokter keek onder mijn kin en zei dat ik katten-aknee had. Jeugdpuistjes. Zou ik dan in de puberteit zijn? Volgens mij niet, want ik was toen al een jaar of 8. Of 10.  Dat weet niemand precies, alleen ik. En ik hou het geheim!
De dokter maakte mijn kin schoon met pure al-ko-hol. Zo heette dat, zei hij. Het prikte aan mijn kin, en ook aan mijn neus en aan mijn ogen. En het rook vies. Mijn mensen zouden dat twee keer op een dag moeten doen.
Mijn man keek bedenkelijk, mijn vrouw zei niks. Ik ook niet.

Antibieotika

De al-ko-hol was snel bekeken. Ik verzette me niet, maar als mijn mensen het probeerden begon ik heel hoog te piepen. Ja, expres natuurlijk. Ik dacht dat ze dat zielig zouden vinden. Dat was ook zo.
Daarna hebben ze het geprobeerd met betadine, ook op zo’n rond wattendingetje. Dat vond ik niet nodig, maar ik vond het ook niet erg.
Elke dag werd mijn kin dus een paar keer schoongemaakt. Ik was er best snel aan gewend.
Gelukkig hoefde ik geen antibieotika, want dat had ik echt niet gewild. Dat moeten je mensen dan in je mond doen. Nou, dat dacht ik van niet. Mijn mensen waren dus ook blij dat dat niet hoefde.

Pukkels

Ik mocht van de dokter ook geen plestik bakjes meer om uit te eten of te drinken.
Alleen maar glas of aardewerk. Want van dat plestik kun je ook pukkels krijgen.
Geen probleem. Als ik maar mijn eten krijg.

Aanleg

We zijn nog een paar keer naar de dokter geweest vanwege mijn aknee.  Eén keer had ik zo’n grote pukkel dat ik een hele rare kin kreeg, en ervan ging kwijlen. En ik had er een keer een wondje bij mijn lippen, en mijn mensen maakten zich zorgen.
Maar elke keer bleken het weer die rare pukkels te zijn.
Het kwam van de zenuwen over alle veranderingen, zei de dokter. En ik had er aanleg voor. Daar was ik best trots op, dat ik ergens aanleg voor had!

Kaal

Ik denk dat ik wel een jaar lang pukkels heb gehad.  En de meeste tijd daarvan ook nog een kale buik. Niet dat ik zo ijdel ben, maar ik zag er toen niet op mijn allerknapst uit, denk ik.
Maar zo gaat dat als je verdrietig bent, en ook zenuwachtig.
Mijn Molletje was er toch niet meer om naar me te kijken, dus het kon me eigenlijk niet veel schelen.
En ik ben soowiesoo niet iemand die heel veel op uiterlijk let.
Ik ben meer van het innerlijk, en de fielosofie.

Knap

Met pukkels en een kale buik kun je net zo goed heel lief zijn en over het leven nadenken, vind ik.  Maar ik moet eerlijk zeggen dat het toch wel heel fijn is dat ik nu diepe gedachten hebt, en GEEN pukkels en GEEN kale buik.
Want je kunt best knap zijn van binnen, en dan ook nog van buiten!