Categorie archieven: uit mijn leven

Wat ik durfde met de doos op de slaapkamer

doos

Ik had mijn vrouw naar bed gebracht en zij sliep maar ik niet. Dus ik ging op het bed zitten en keek rond in de slaapkamer. Wat kon ik doen?

Kast

Er verandert bij mij in huis haast niks en dat is goed. Dan hou ik het overzicht. Een hele tijd terug kwam er een kast op de slaapkamer. Ik kon er niet tegen, echt niet. Maar toen op een dag rook de kast gewoon en ik zag een handdoek op een plank. Daar ging ik op liggen en sinds die dag ben ik niet meer bang voor de kast. Soms spring ik er gewoon in en uit, dat durf ik nou ook.

Doos

Vanaf het bed kan ik alles zien. De kast dus. En ook de tafel en onder die tafel staan dozen daar zitten boeken in. Ik zag dat er een grote doos open stond. Open?
Ik sprong van het bed, liep in het donker naar de tafel en klom op de eerste doos, wat helemaal niet gemakkelijk was. Eraf, er weer op, er weer af, maar ik wilde het. Toen naar de tweede doos. En met een sprong was ik in de grote doos en ik wist meteen hier zitten boeken in want die had ik onder mijn poten.

“Bertje, wat ben je aan het doen?” vroeg mijn vrouw. Ze deed het licht aan en keek naar mij. Ik keek terug van niks aan de hand. Ze deed het licht weer uit.

Toen heb ik gewoon een tijdje gezeten waar ik zat. Onder de tafel in een doos met boeken. Het was anders dan anders en ik vond het een beetje raar. Want ik wist van Feesboek dat er heel veel katten zijn die van dozen houden maar ik wist niet meer wat ze dan doen.

Tapijt

Dus nou ja, toen ben ik maar weer uit de doos gegaan. Ik ging op het tapijt voor het bed liggen om na te denken over het afontuur, want dat was het. Want ik was toch in de doos gegaan en al ben ik nog steeds geen dozenjongen, ik durfde toch wel iets meer en dat is belangrijk in het leefe, dat je iets durft.

Een thuis voor je eigen

thuisIk zeg hoera en gefeeliesieteerd. Wegens dat de Vereniging Kattenzorg jarig is. Ze hebben een superdik blad gemaakt en daar sta ik ook in. Wilt u de Vereniging steunen, klik dan hier.

Hieronder staat mijn column die ik op de foto nog een keer lees.

Superfijn

Als u mij ziet slapen of hangen of helemaal rieleksen wegens dat ik net weer een lange knuffel op mijn buik heb gekregen dat weet u dat mijn leven superfijn is. Maar dat is niet altijd zo geweest.

Opvang

Voordat ik hier kwam zat ik in de opvang en daarvoor leefde ik op straat. Dat was moeilijk. Iedereen denkt van een straatkat o die redt zich wel, en voor een hond bellen ze meteen de ambulance want die is zielig. Een hond heeft dan steun nodig, en ik zeg eerlijk een kat ook. Want op straat is het leven gewoon moeilijk. Je hebt geen bak, wanneer er eten is dat weet je niet en mensen jagen je best gauw weg dus knuffels heb je haast nooit, en iedereen heeft liefde nodig dus een straatkater ook. Wegens al die moeilijkheden en ook door de andere straatkatten ging het slecht met mij. Ik was heel raar van binnen. Dat ik niet goed meer wist wat echt was en wat niet, en ik vond alles gevaarlijk en moeilijk. Dan ben je ver weg, hoor. Op een dag hebben mensen me gevangen en binnen gehouden dus toen zat ik in de opvang.

Gewend

Ik kreeg medicijnen. En ik kreeg knuffels achter mijn oor, dat waren de medicijnen voor van binnen. Druppeltjes kreeg ik ook. Er ging ik weet niet hoeveel tijd voorbij en net toen ik dacht nou hier blijf ik, toen kreeg ik bericht dat ik in aanmerking kwam voor een huis.
Een huis? Ik was net gewend. Maar zo deden ze het, zeiden de mensen van de opvang, en als ex-asielkater durfde ik niks te zeggen.

Gelukkig wilde niemand me hebben. Er kwam steeds bezoek en de andere katten gingen dan miauwen en voorin hun hokje staan dus die kregen een thuis. Ik miauwde nooit en ik verstopte me. Ja, en als je dan al zeven jaar bent en je hebt angstklachten, dan is er gewoon geen belangstelling, echt waar niet.

Keihard miauwen

Op een dag kwam er een vrouw voor mijn hokje staan. Iemand van de opvang stond naast haar. Ik voelde me bang worden. Dus ik meteen na de oorknuffel achterin mijn hok. Even later hoorde ik dat ik met haar mee naar huis moest. In de taxi heb ik keihard gemiauwd.

Een thuis

Hier in huis gebeurde niets. Soms zei ze wat tegen me. Dus toen kreeg ik het gevoel van misschien is het iets, een thuis. Ik heb die nacht naast haar geslapen wegens dat gevoel en daarna begon de eerste dag van ons leven samen. Ik kreeg lekker eten. Ik leerde spelen en knuffels en samen op de bank hangen. Ze zei dat ik niet op schoot hoefde als dat te moeilijk voor me was.

Zo heb ik geleerd wat het betekent als je een thuis voor je eigen hebt. Er is iemand die je kunt vertrouwen en die van je houdt zoals je bent. Dus dat hoop ik voor iedere kat in de opvang.

Als een balletje eigenlijk geen balletje is

Dorus had gezegd dat ze bij de Eksjon superleuke balletjes hadden dus die wilde ik ook. Toen kwam mijn vrouw thuis met een balletje aan een stokje. Het zag er heel anders uit dan wat Dorus had.

Maar ja, ik woon samen en mijn vrouw keek zo blij want ze dacht echt dat dit het goede was dus dan ben ik een watje hoor. Dan probeer ik het tòch.

Rollen

Volgens mij was het geeneens een balletje. Echt rond was het niet en het rolde ook niet lekker.  En een balletje moet rollen, dat is het leuke eraan, wegens dat je als katerman dan meteen het diepe oergefoel hebt dat je weet wanneer je moet springen. Dat kon hier niet dus daarom was ik voorzichtiger.

Rammel

Dorus had ook gezegd, dat er een rammeltje in zat. Sprak me ook aan. Een klein rammeltje, dat doet wat met je kop. Het is spannend net of je in de jungle staat en je hebt een prooi en die piept om genade omdat jij zo sterk en wild en gefaarlijk bent, dat gefoel dus. Is leuk hoor, een rammeltje.

Dit had dus een belletje. Héél anders. Het was ergens aan vast gebonden en het geluid, ik weet niet wat het was, maar in ieder geval geen rammeltje. Misschien was het wel speelgoed voor honden, dat kan best.

Proberen

Ik heb het geprobeerd, echt waar. Dat bewegen was interessant, dat ik dacht waar gaat het heen, wat gaat er gebeuren. Ik heb ertegenaan getikt, maar echt rollen, nee.  Voor de zekerheid heb ik er even mijn tanden in gezet. (Bleeeh) En toen keek ik of mijn vrouw had gezien wat ik allemaal deed. Daarna dacht ik, ik weet eigenlijk niet wat ik er verder mee kan.

Het rolt niet. Het rammelt niet. Maar het is wel van de Eksjon, dat heeft mijn vrouw dan wel weer goed gedaan, eerlijk is eerlijk.

Liefde is samen naar de regen kijken

liefde

Als de zon schijnt, heb ik genoeg aan mezelf. Dan lig ik in de warmte en ik ontspan en ik hoef verder niks meer. Maar als het regent dan wil ik graag samen zijn.

Het kan nou zo lang achter elkaar regenen, ik snap niet waarom dat zo is. Dan gaat het de hele tijd door. In de huiskamer is het donkerder en ik hoor de geluiden van buiten. Regen. De hele tijd.

Van vroeger

Soms ga ik dan om extra knuffels vragen. Dat mijn vrouw dan voor de bank zit en dat ik in haar arm kan liggen. Dat foelt gezellig en dat we samen zijn en dat de regen helemaal niet iets moeilijks is eigenlijk. Misschien is het iets van vroeger, van toen ik nog op straat moest leven en als het dan regende moest ik schuilen en dan was ik helemaal alleen.

Samen

Pas regende het weer heel erg en toen zei mijn vrouw: “Kom Bertje, we gaan samen naar de regen kijken.” Ik vond het meteen stom want regen is niks aan. Maar ze ging op het tapijt liggen en klopte voor zich, op mijn tapijtje. “Toe maar,” zei ze.
Ik liggen.
Ze aaide me en begon zachtjes te praten over hoe fijn het samen is. Ik rolde me op mijn zij voor de buik-knuffels. Ze praatte gewoon door, ik luisterde geeneens echt maar ik hoorde haar stem wel door de regen heen.
Toen rolde ik weer op mijn andere zij en ik keek door het raam naar de regen. Zij ook. Ze aaide me heel licht over mijn rug en ik foelde me rustig en warm van binnen. Af en toe friemelde ze een beetje op mijn heup daar heb ik meer vacht dus daar zijn friemels fijn.

Liefde

Zo hebben we een hele tijd op het tapijt gelegen om samen naar de regen te kijken, zij en ik. Daarna gingen we avondeten. Ik was helemaal rustig van binnen want ik had geleerd als het regent is samenzijn het allergezelligste dat er is en ook dat als je samen naar de regen kijkt, dat het hele warme gefoel van binnen liefde is.

Dit zijn mijn fijnste geluiden

geluiden

De laatste tijd heb ik best wat gezegd over moeilijke geluiden in de straat, vooral van enge foguls. Maar er zijn ook gemakkelijke geluiden.

Gezellig

Geluiden kunnen best gezellig zijn. Vooral in huis. Het geluid van een zakje sneks dat opengaat dat is een heel gezellig geluid want dan weet ik dat er een bordje uit de keuken voor mij komt. En ook als de dag voorbij is en ik hoor geluiden uit de badkamer dan weet ik dan we zo naar boven gaan en daar krijg ik een welterusten-knuffel op bed. Dus dat zijn geluiden met informaazie dat er wat gaat gebeuren.

Mijn geluiden

Ik maak zelf ook geluid dat hoort ook zo en het mag best:

  •  lekker hard miauwen als ik naar de bak ben geweest
  •  of als mijn vrouw thuis komt dan sta ik bovenaan de trap en ik miauw mijn gefoel eruit
  •  soms krijg ik ’s nachts iets van oer in me en dan ga ik over de trappen rennen en dat klinkt hard dus dan ren ik door
  •  ik kan ook lang graven in de bak tot mijn vrouw roept: “Nou weten we het wel, Bert.” Dan vind ik er niets meer aan.
  • oja ik kan ook spinnen en heel soms miauw ik naar iets van buiten
  • als me thuis iets gevraagd wordt, dan geef ik meestal antwoord, dat hoort eigenlijk ook zo, maar soms heb ik er geen zin in dus dan hoeft het niet

Buiten

Geluiden van buiten kunnen ook leuk zijn:

  • als het zondag is dan hoor ik bijna niks en dan hoor ik mensen een beetje praten in de straat dat is gezellig
  •  of als ik een heel klein vogeltje een klein geluid hoor maken, dat kan best
  •  wanneer ik ’s nachts in de vensterbank zit en ik hoor dat er weer een auto aankomt dan weet ik dat er mooie lampen komen om naar te kijken

Dus je hebt geluid en geluid en het allerfijnste geluid is wanneer mijn vrouw in mijn buikvacht liefe woordjes zegt, dan is alles goed dat hoor ik dan en ik foel het ook.