Categorie archieven: uit mijn leven

Waarom het stoer is om een knuffelkater te zijn

knuffelkater

Soms zie ik op mijn Feesboekpagina een jonge kater zeggen dat hij van knuffels houdt. Dan is het net of hij aan Ome Bert hier vraagt of het stom is. Dus ik ga het nou aan alle jonge katers uitleggen die tweifelen.

Erfaring

Ik ben 12 jaar en ik woon al fijf jaar samen met een vrouw dus ik ben een katerman met erfaring. Hiervoor zat ik in het asiel en daarvoor moest ik op straat wonen en van daarvoor weet ik niks meer. Alleen dat er dingen gebeurd zijn en nou heb ik daar nog steeds angstklachten van. Dat betekent dat ik gefoeliger ben voor van alles en snel onzeker.

Straatgefoel

In het asiel werd er aan mij gefriemeld en ik was nog in mijn straatgefoel en ik was ook ziek maar het was toch fijn. Het deed me goed. Ik kreeg meer rust in mijn lichaam. Daardoor zag ik de liefe vrouwen in het asiel beter en ik wist van binnen hier ben ik veilig. Dus ik was nog wel bang maar ik liet de knuffels toe, en als je iemand aan je liggaam laat komen als je bang bent, dat is best stoer.

In orde

Toen ik helemaal beter was, kwam ik dus hier. Dat is een groot ding hoor, naar een nieuw huis. Je kent er niks en je weet niet wat daar normaal is. Maar al diezelfde avond heb ik me laten aaien en ik had er meteen een goed gefoel bij. Wegens dat ik door het aaien snapte hoe mijn vrouw was en dat ik foelde dat ze daardoor mij beter snapte. Dus toen was het in orde voor mij, hier.

Goed en stoer

En zo werd Ome Bert een knuffelkater. Door te erfaren dat knuffels fijn en goed zijn en dat je je daardoor veilig foelt en dat je daardoor erfaart dat je met je vrouw of je man of je mensen thuis een band hebt. Dus jonge katermannen, tweifel niet. Het is goed en stoer om een knuffelkater te zijn. Gewoon doen, hoor.

Als je inhaal-honger hebt

inhalen

Nou, ik was weer mijn gewone zelf, dat dacht ik maar toen kreeg ik de hele tijd extra honger. Ik at veel meer brokjes. Een keer kreeg ik dubbel avondeten wegens dat ik bleef vragen. Wat was er nou weer aan de hand?

Gewone dag

Na het tropiese kwam het kei-warme en daarna regen en toen was de dag weer zoals daarvoor. Ik kon weer op de bank liggen. De straat controleren was geen probleem want ik sprong in de vensterbank als ik dacht: nou moet het. En de ventilator was uit, dat vond ik serieus waar ook fijn, stil is toch rustiger. Dus alles was zoals het moest zijn behalve dat er met mij iets was.

Ik had trek. Of nee, ik had honger.
Ik kon opeens superduper goed en snel eten.

Honger

’s Nachts eet ik bijna alle brokjes op, die krijg ik vers voordat we gaan slapen. In mijn gewone leven loop ik erlangs om met mijn vrouw naar de slaapkamer boven te gaan, maar al de eerste keer na het kei-warm bleef ik bij mijn schaaltje staan. Ik eten, of ik ikweetniethoelang al honger had. Doe ik nog. ’s Morgens zei mijn vrouw: “Nounou, Bert, zo ken ik je niet.” En een keer kreeg ik brokjes erbij omdat ik meeww zei, een paar keer, heel intens.

En in het wiekent had ik aan één keer avondeten niet genoeg, ik rondlopen en kijken en meewww roepen. Toen kwam het tweede bord, met moes van zalm. Had ik ook al snel op.

Inhalen

Tijdens de ochtendknufel legde mijn vrouw uit dat ik inhaal-honger had. Wegens dat ik tijdens de hele warme tijd minder had gegeten en ik was ook afgevallen, dus ik zat onder mijn normale gewicht en daarom zei mijn lichaam dat ik extra moest eten om weer te worden die ik was kwa lichaam.
Dat is de natuur.

Ik weet niet of ik de enige ben die dat van de natuur heeft. Maar ik blijf eten, ik heb gewoon trek, veel meer dan anders.

Nou mijn leefe weer gewoon is

gewoonGisteren sprong ik in de vensterbank en ik keek naar de straat. En opeens foelde ik: ik doe weer gewone dingen uit mijn gewone leefe.

Bijna vergeten

Nou is de hitte echt weg. Het veel te warme is ook weg. Ik hoor dat het nog een beetje warm wordt maar niet meer zoals eerst.
Voor mij was het veel te veel en het duurde zo lang, en ik was bijna vergeten hoe mijn gewone leefe was maar gisteren kwam het opeens terug.

Vensterbank

Ik kon weer in de vensterbank zitten en naar de straat kijken. Die was in orde. Er liepen een paar mensen en ik zag de auto’s staan die er altijd staan. In de grote straat reden auto’s en bussen. Geen gekke dingen dus.
Goed dat ik nog wist hoe het moest, de straat controleren, het is mijn werk en dat moet ik blijven doen, zo hoort het.

Op bed

Toen het avond werd, ging ik ook weer mee naar de slaapkamer. Daarvoor bleef ik het liefste beneden daar was het minder warm. En nou rende ik de trap op en ik sprong meteen op het bed, mijn vrouw zei: “Dat is lang geleden, Bert” en ze gaf me een knuffel. Het is gezellig om op bed te slapen ik doe het supergraag maar als het keiheet is, dan gaat het echt niet.

Op de bank

Wat ook weer lukte was op mijn kussen op de bank liggen. Het was warm op een goede manier, dat ik me meteen gezellig voelde. En het waaiding stond uit dus ik hoorde alleen de gewone geluiden van de dag. Toen ben ik gaan slapen en dat was nou ook voor de gezelligheid en helemaal niet meer van ik voel me slap en wil liggen.

Alles was weer gewoon en ik foelde weer hoe fijn mijn leefe is, ik hoop dat het nou altijd zo blijft.

Hoe kan het dat ik ben afgevallen?

afgevallen

Toen het tropiese weg was, kwam het keiwarme. En nou gaat het eindelijk beter worden, geloof ik. Er is iets raars met mij gebeurd. Ik ben afgevallen.

Waarom is dat raar?
Dat is omdat ik de hele tijd hapjes en extraas kreeg.

Moeilijk

Toen het tropies was, vond ik water drinken steeds moeilijker worden. Eerst lukte het nog maar toen voelde ik bleeh. Dus toen dronk ik geen water. En ik lustte eigenlijk mijn avondeten ook niet goed.

Hapjes

Nou dan moet je mijn vrouw hebben. Ik kreeg meteen water verstopt in mijn avondeten en ik kreeg ook hapjes:

  • poezensoep met kip en water: dat lustte ik
  • poezensoep met tonijn, kreeg ik niet op
  • poezensoep van Felix, was één keer lekker daarna niet meer
  • Sheba snek zalm uit een staafje, superlekker
  • vis-avondeten zomaar overdag als tussendoor daar zat ook water in
  • kip-moes van Gourmet in water

Nou ik ging niet klagen, ik bleef eten!! En als mijn vrouw naar de keuken ging, dan zei ik MEWWW. En dan kwam er weer wat op een bordje.

Wegens gefaar

Voor het tropies begon kreeg ik dat allemaal nooit wegens mijn gezond. Want ik mag niet dikker worden wegens gefaar dat ik dan diejebeet wordt, dat heeft de dokter een keer gezegd. En daarna kreeg ik dus alleen een avondsnek en een wiekentsnek. Maar het avondeten was wel lekker, daar moet ik eerlijk over zijn. Allemaal vis van Almo dat is het merk. Het is een soort natuureten, zeker voor je gezond maar ook echt lekker, vooral de garnalen met tonijn. Alleen met het keihete kon ik dat geeneens meer eten.

“Je moet eten en drinken Bert,” zei mijn vrouw. “Dat heeft je lichaam nodig.”
Ik dacht breng dan nog maar een bordje.
Dat deed ze.

Bordje

En nou begint de nieuwe week, het keihete is weg en ik ben geeneens dikker geworden van al die hapjes, hoe kan dat nou? Dus de hapjes blijven vast komen, ik ben er klaar voor. Zet het bordje maar neer.

Nou het slapen weer voor het fijne gefoel is

slapen

Gisteren was er opeens heel veel regen, ik vond het eng maar ook fijn want ik wist: nou gaat het tropiese weg. En dan is slapen weer echt fijn.

Mijn oer

Toen het tropies was, heb ik heel veel geslapen. Ik lag onder de werktafel van mijn vrouw, onder een vensterbank, voor het waaiding en haast nooit in de vensterbank. Het was slapen vanuit mijn oer-gefoel, dat ik wist: dit is nou het beste om te doen.
En dan doe ik dat dus.
Maar echt dat je zegt, wat supergezellig, dat was het niet.
Mijn kussen op de de bank was te warm, daar kon ik geeneens op liggen.

Het fijnste

Supergezellig was aan het einde van de avond, na mijn snek, dat ik met mijn vrouw voor de ventilator lag en dat ze me over mijn kop aaide en achter mijn oren en dat ik tegelijk wind in mijn vacht had en dat het raam open stond en er kwam lucht van buiten. Dat was het fijnste van elke tropiese dag.
Toch heb ik liefer mijn gewone leefe, echt waar.

Samen

In mijn gewoone leefe is slapen voor het fijne gefoel van binnen. Dan snurk ik of ik hang op mijn kussen en af en toe ben ik even wakker en dan zegt mijn vrouw: “Wat hebben we het goed samen, hè Bertje?” en dat is waar dus dab slaap ik weer verder.
En ik slaap dan ook op bed, maar toen het tropies was niet. Te warm. Dan ging ik soms op de planken van de slaapkamer liggen dan was ik toch een beetje samen.

Gewoon

Gisteren kwam die regen en nou ben ik aan het oefenen om weer mijn gewoone leefe terug te vinden. In huis is het nog warm, maar anders en minder. De lucht van buiten is beter. Eten is gemakkelijker. En het slapen begint weer dat echte fijne te krijgen.

Eerlijk waar, ik hou van de zon en de warmte. Maar dat tropiese duurde te lang en nou foel ik: het gewone leefe is het allerfijnste leefe.