Ik kreeg Milky Melody (filmpje)

Ik kreeg nieuw snoep, of eigenlijk was het een snack, dat snapte ik niet goed. Het was een klein pakje van Vitakraft waar ik ook die staafjes van heb. Die zijn lekker. En het liep tegen etenstijd en ik had trek dus ik dacht, nou, een klein hapje, dat gaat er wel in.

Mijn vrouw zette het bord neer en ik liep ernaar toe.

Even ruiken.

Nog even ruiken.

Ik heb echt mijn best gedaan met het ruiken, maar eigenlijk wist ik het al meteen. Getsie, nee. Dit lust ik niet. Het is een soort melk,  geloof ik.  Vinden vast veel katten lekker. Ik niet. Er zijn veel smaken in, en ik had de pure melk. Misschien zijn de andere smaken wel lekker. Ik hoef het niet.

Gelukkig kreeg ik daarna gewoon avondeten, dat was wel echt lekker!! En een knuffel kreeg ik ook.

Als je een snack krijgt en die valt tegen dan is dan twee keer moeilijk. Want eerst was je blij en dan niet meer en dan heb je ook nog iets in je neus dat vies is. En daarna wil je eigenlijk geen nieuwe snack meer proberen want misschien is dat ook wel vies. Dat is eigenlijk het derde moeilijke eraan.

Dus het is best moeilijk. Maar toch moet je af en toe wat nieuws  proberen. Want eerlijk  is eerlijk, zo heb ik die zachte staafjes ontdekt. Ook van Vitakraft. En die vind ik superlekker. Vooral de eerste keren dat ik het kreeg. Ik wist toen nog niet dat iets zo heel erg lekker kon zijn.

Dus je weet het niet altijd van te voren.

Snacks en snoep is heel persoonlijk. Je lust iets of niet.  Ik heb liever iets anders dan dit, eerlijk gezegd. Bijvoorbeeld zo’n zacht staafje en dan het liefste kip. Twee mag ook!

Kater Riley Katermans

DIt is Riley Katermans, hij is de kleinzoon van Opa Max Katermans.. U ziet wel dat er iets met hem is. HIj zit bij een pilotenclub. Ze heten Aviators en het is alleen op Twitter.

 Wat is de Aviatorsclub eigenlijk?

Dit stukje heb ik van de website van TheAviators gekopieerd. Het vertelt de doelstellingen van de club.

Dit is het internetadres zodat je zelf ook eens kan kijken: klik hier

The Aviators is een club op Twitter voor “anipals” – zoals beren, katten, honden, ratten, konijnen, knuffels, due een brees gezelschap van dieren die allemaal goggles (vliegbrillen) dragen. We komen samen om missies te vliegen: avonturen (Adventures), de vliegschool (Flight School) en eerbetoon (Tributes). Het clubaccount is @TheAviatorsClub.

Dankjewel. Mijn vrouw heeft het vertaald. Het is allemaal in het Engels daar. Dus best internationaal. Voor wie is het eigenlijk?

Ieder dier op Twitter kan meedoen. Je volgt dan op Twitter @TheAviatorsclub en @ToddyFur. Je zendt een privé bericht naar @ToddyFurr met de vraag voor goggles en volgende dingen erin:

1) Je radiocallsign in NATO-spelalfabet. (de mijne is RomeoKiloMike01 (RKM01) RileyKaterMans01).
2) Het type vliegtuig dat je wilt. De mijne is een Douglas A-1H Skyraider bijgenaamd SPAD

3) Een foto van jezelf (dier) met het gezicht duidelijk erop en een weg geretoucheerde achtergrond.

Ik weet niks van vliegtuigen, dat moet ik thuis vragen. Wat gebeurt er dan? 

Je ziet op je tijdlijn op Twitter wanneer er een mini-adventure, een Flight-School of een Tribute Flight is. Ook is er soms een Flight om net overleden dieren OTRB te begeleiden of een #Angels Flight om dieren te herdenken.

Je zoekt op #TheAviators op Twitter en dan zie je alle Tweets die in de vlucht geplaatst worden. Je volgt de vluchtleider en bevestigd zijn/haar opdrachten.
Achter iedere Tweet die je plaatst zet je #TheAviators zodat het zichtbaar wordt op de tijdlijn van TheAviators.

Voor Flight School, Basisvlieger, gevorderde vlieger, ballon, zeppelin, helikopter moet je aan het eind een paar vragen beantwoorden die je terug vindt tijdens de Tweetsessie.
Als je die goed beantwoord krijg je een certificaat.

Wat een organisatie is dat!! Je moet ook wel Twitter-ervaring hebben denk ik. Maar Opa Max Katermans wil altijd helpe heeft hij gezegd.

 Ben jij de Nederlandse afdeling en wat doe je dan?

We vliegen wel met een heleboel Nederlandse vriendjes maar het is internationaal. Er doen dieren mee van over de hele wereld. Uit heel Europa, de VS, Canada. Australië, Nieuw-Zeeland.

Hoe is de band met je grootvader Opa Max Katermans?

Uitstekend! Ik heb heel veel respect voor hem want hij heeft een echte Katermans van mij gemaakt.

Ik heb de website gezien en ik vind het heel mooi maar ik moest er wel van nadenken hoe het werkt. En ook hoe je dan aan een foto van jezelf komt met zo’n bril.

Als je lid wil worden van TheAviatorsclub kan je mij op Twitter een privé-berichtje sturen en dan help ik je verder.  Dat heb ik ook met een heleboel vriendjes op Twitter gedaan.

Ik vind het leuk!! Maar ook een beetje moeilijk. Riley stuurde ook foto’s die komen nou:

Riley dank je wel voor dit interview!! 

Lekkere slanksnoepjes

Dat heb ik nou al een paar keer gehoord van Facebookvrienden: ze moeten afvallen. Beroerd is dat. Minder eten. Niet meer een vol bord wegwerken. ’s Nachts snacken is verboden. En het snoep? Nou… je hebt ook slanksnoepjes. Die ik nu bespreek zijn lekker.

Het heet: Treats Metabolic  van Hills. Ze komen van de dierenarts. Dus het spul is in orde en je wordt er niet dik van.

Op het filmpje kun je zien dat ik ze graag eet. Ze zijn gewoon goed, niet dat hele erge lekkere waardoor je meteen raar in je kop wordt en je wilt alleen maar schrokken. Deze kun je rustig eten en je geniet er toch van.


Dat komt ook doordat ze best stevig zijn. Je eet ze niet zomaar weg, je moet echt kauwen. Dat is ook een plus, want dan voel je eerder dat je wat op hebt.

En ze kraken hard, dat vind ik belangrijk. De geur is ook best lekker. Dus met deze slanksnoepjes heb ik een goede eet-ervaring. Erna ga ik me wassen en dan ga ik weer wat anders doen. Prima snoep. Niks meer aan doen.

Mijn vrouw vindt het leuk dat de snoepjes de vorm van een hartje hebben. Mij zegt dat persoonlijk niets. Vrouwen, hè? Toch anders.

Als ik naar niks kijk

 Als kater heb ik soms een leeg momentje, en soms duurt dat leeg momentje best lang. Dan kijk ik naar niks. En dat doe ik dus ook lang. Tot mijn vrouw gilt.

Ja, dat heb ik dan weer.

Ze gilt niet echt hard, maar ik weet wel meteen dat er iets aan de hand is, met haar dus. Ook al omdat ze meteen begint te praten.

“Bertje zie je iets. Wat is er dan. Is er iets. Er is toch niet iets. Of wel. Waar kijk je nou naar. Ik wil het niet weten. Kon je het maar zeggen.”

Nou dan weet ik het wel. Ze is bang voor inbrekers en geesten tegelijkertijd. Alleen omdat ik even een leeg moment had.

Dat is natuurlijk voorbij als ze zo tegen me roept. Ik voel me dan gespannen omdat zij het is. Dus dan moet ik gapen, dat is om weer goed te worden. Begint ze weer.

“Er is niks he Bert, anders zou je niet zo gapen. Nou ik ben blij dat je zo gaapt kon ik het ook maar.”

Dan moet ik natuurlijk weer gapen en flink ook. Dat lege moment is helemaal weg. Ik ga me wassen of een kopje geven aan het bed. Vind ik fijn. Ook omdat mijn vrouw er dan weer rustig van wordt.

Serieus, ik wist niet dat dit bij het leven als huiskater hoorde.

Superknuffels

Er zijn gewone knuffels en er zijn superknuffels. Dat weet iedereen. Maar ik weet het pas sinds kort. Omdat ik meer durf, daar komt het door.

Ik heb nou twee soorten superknuffels ontdekt.

Het eerste is vachthappen. Dan lig ik op het kussen op de bank of op mijn tapijtje, en dan na het gewone aaien ben ik heel ontspannen. Dus ik rek me uit en ik lig lekker slap op het kussen, nou en dan begint het. Mijn vrouw komt heel dichtbij met haar hoofd en dat vind ik geeneens eng maar fijn. Ze stopt haar gezicht zachtjes in mijn vacht, maakt niet uit waar en dan neemt ze een zacht hapje van mijn vacht. Het is geen bijten. Het is happen. Zacht en stevig tegelijk. Soms praat ze erbij en eerlijk waar, ik heb geen idee wat ze zegt maar het maakt me niet uit want het klinkt goed. Dat je voelt, ga door, ga door.
Van vachthappen word ik superontspannen daardoor wist ik dat het een superknuffel was.

De tweede superknuffel is borstkroelen. Dat gaat anders maar het begint hetzelfde. Ik lig op mijn zij. Kan boven op bed zijn of ergend beneden. En mijn vrouw ligt voor me. Eerst het gewone aaien, net als bij het vachthappen. Daarna friemelt ze met haar vingers op mijn borst en dan eerst heel voorzichtig zodat ik aan het gevoel kan wennen. Daarna gaat ze onder mijn kin en terug naar mijn borst en dan weer naar boven en zo de hele tijd. Vind ik superduperfijn, serieus waar.

Ik wil elke dag vachthappen of borstkroelen of allebei en dat gebeurt dus ook. Het gekke is dus dat ik vroeger geeneens wist dat dit bestond. En ik weet niet wat er nog meer voor fijns is. Misschien ontdek ik dat pas als ik tien jaar wordt, dat is op 3 juni van het volgende jaar. Het leven is best spannend, vind ik.

(dit blog verscheen evenals andere blogs bij de  Vereniging Kattenzorg)