De dierenarts kwam naar me toe

De dierenarts kwam. Voor een prik. Ik voelde me gespannen want de dag was anders dan gewoon. En ik hou alleen van gewoon.

Ik zal vertellen hoe het ging.

Veel te vroeg in de middag zette mijn vrouw opeens de computer uit. Dat was al raar. Dus ik keek wat van nou. We gingen bankhangen en ik mocht in haar arm. Ik ontspande wel maar ik wist best dat er iets aan de hand was.

Deur

“Daar is ze,” hoorde ik opeens. Mijn vrouw liep over de trap naar beneden, en ze opende de voordeur. Ik hoorde stemmen. Daarna kwam er iemand anders naar de kamer. Nou dat vond ik een eng geluid. En er kwam nog een vreemde vrouw binnen ook. Ik schrok zo dat ik in elkaar dook. Gelukkig kwam mijn vrouw heel snel bij me zitten.

Ik dacht dit gaat niet goed. Dus ik bleef op mijn kussen liggen.

Dokter

Dus ik keek naar de vrouw en zij was dus de dierenarts. O ja, ze was hier eerder. En ik zag dat haar hand dichtbij me kwam en ik rook dat er lekkere brokjes op lagen. Dan eet je, hoor. De brokjes waren klein en donker en ik had ze nooit eerder op en ze waren superlekker.

Dus toen de hand leeg was, sprong ik van de bank en ik keek in haar tas die op het tapijt stond. Het rook naar die snoepbrokjes. Ze strooide er een paar van op het tapijt. Ik eten. En ze gaf me complimenten dat mijn vacht zo goed was (ja ik was mezelf) en dat ik zo ontspannen was (bankhangen helpt altijd en mijn vrouw was er dus bij) en dat ik psyschich vooruit was gegaan (wegens dat ik meer durf).

Dus ik een beetje rollen en mijn buik laten zien. Had ik nooit moeten doen!!

Prik

Wat gebeurt er? Mijn vrouw komt dichtbij me en geeft brokjes en begint zo zachtjes tegen me te praten. Ik voelde me lekker. De dokter aait me en dan tang!!! een prik!!! Ik kijk van: wat? wat! wat?

Toen at ik de rest van de brokjes maar op. En ik heb mijn doos kopjes gegeven. En ik heb de dokter kopjes gegeven, zij was vast ook geschrokken.

Ze kriebelde me achter mijn oor. Dus ik dacht Bertje, pak je kans. Ik op mijn zij liggen en de poten omhoog en de kop scheef en ja hoor!! Borstkroelen!! Was superlekker!!

Uitslag

De uitslag van het onderzoek door de dierenarts was dat ik gezond ben en dat ik een maatje meer kater ben. Maar dat mag best. En dat ik soms wat in mijn oog heb komt omdat ik als kitten niesziekte heb gehad en daar kun je dus wat aan overhouden. En ze komt volgend jaar terug. Hopelijk neemt ze dan weer snoep mee.

Alkmaar heeft een kattencafé

Alkmaar heeft het: een nieuw kattencafé. Op de website van DigiBeet en Kattencafé (zo heet het) worden de katten voorgesteld. Wat leuk om al die verschillende poezen en katers alvast een beetje te leren kennen. Klik en kijk

Lefko

Een goed voorbeeld is de poes linksboven. Zij heet Lefko en er staat bij: “Van de witte katten is Lefko de kleinste. Ze heeft twee verschillende kleuren ogen. Lefko werd moederziel alleen op straat gevonden en is daarna met de fles grootgebracht. Hierdoor is ze erg op mensen ingesteld en zeer aanhankelijk. Ze zit graag bij je op schoot en dan gaat de motor op volle sterkte aan. (vrouw van April 2017)” Dan weet je meteen wat je kunt verwachten. Maar evenzogoed gelden er in het kattencafé van Alkmaar de gewone regels. Respect voor deze bewoners staat op de eerste plaats.

Computers

In dit kattencafé kun je ook terecht als je computerproblemen hebt. Dus voor advies en ook reparaties. Dat doen de katten niet, ook al helpt elke kat graag. De combinatie van katten en computers is bedacht door de initiatiefneemster van het kattencafé. Doenja Bobbeldijk komt uit de IT en wilde iets anders, maar wel met IT en ook met katten. Ja, dan kom je op zoiets uit. Als het er is, lijkt het opeens vanzelfsprekend.

Griekenland

Minder vanzelfsprekend is de herkomst van de tien katten die in het café wonen. Ze zijn allemaal zwervers uit Griekenland, die nu een nieuw leven in Nederland hebben gekregen. Elk van de katten heeft een eigen manier om met mensen om te gaan, maar nieuwsgierig en aanhankelijk zijn ze allemaal. Je krijgt de indruk dat ze inmiddels heel goed Nederlands begrijpen.

Reserveren

Wil je het café bezoeken, dan moet je reserveren. Dat is nodig omdat de katten maar een beperkt aantal mensen aankunnen. Logisch. Te veel bezoek is voor niemand goed. Zin in een bezoekje? Klik en reserveer.

Seniorpoes is Britches zeker weten: deze dame met rondingen is al twintig jaar. De ouderdom komt ook voor haar met enkele gebreken, maar daarom geniet ze nog wel volop van haar poezenleven.

Hoi Britches uit Texas, Amerika!

Verrassing

Deze supersenior is niet wat je zou verwachten van de gemiddelde twintigjarige poes. Ze houdt van slapen en knuffels, maar ze is elke dag blij dat ze er is. Wanneer ze een dekentje ontdekt, gaat ze het meteen uitproberen: ligt het lekker, slaapt het goed? Ze is niet bang voor iets nieuws.

Wanneer Britches een snoepje wil, gaat ze even op haar achterpootjes zitten. Dat kunstje helpt altijd. De knuffels die ze erna krijgt, kunnen haar niet lang genoeg duren. Elke dag is een feest voor haar.

Gezondheid

Met haar leeftijd zijn ook wat gezondheidsproblemen ontstaan. Ze heeft al haar tanden niet meer. Haar geheugen hapert soms, wat voor een actieve poes lastig kan zijn. En ze heeft af en toe een epileptische aanval. Soms is de bak net even te ver weg en dan doet ze wat ze moet doen, waar ze is.

Haar vrouw vertelt: “Ze kan alleen naar de linkerkant draaien, ze loopt de hele tijd in de weg en vanwege haar geheugenverlies wordt ze voor haar gevoel elke dag wakker in een nieuw huis, maar ze is mijn poes en ze is volmaakt.”
Dat is liefde.

Asiel

Met die klachten zat de seniorpoes in het asiel te wachten op een thuis. Wie zou haar dat geven? Ze was toen ook nog te dik, wat weer andere gezondsheidsproblemen kon veroorzaken. Maar toen de juiste vrouw haar zag, was het meteen in orde. Britches gaf haar een kopje en ging mee naar haar nieuwe thuis.

Hier raakte ze op een gezond gewicht en werd ze de blije knuffelpoes die ze van binnen eigenlijk was. “Van binnen is ze nog steeds een kitten,” zegt haar vrouw.

Vriendin

In haar nieuwe huis heeftt Britches een vriendin gevonden in een andere poes. Olive helpt haar oudere dame met alles. Ze zorgt dat ze veilig is, dat ze het altijd warm heeft en dat ze weet waar het lekkere eten staat. Zo brengt deze seniorpoes het beste naar boven: in de vrouw die haar een thuis gaf, en in haar poezevriendin.

(bron: Lovemeow.com)

Binnenkater en de kou buiten

Veel mensen denken nou die Bertje is een binnenkater, die voelt de kou niet. Dus ik dacht daar ga ik over vertellen deze keer.

Iedereen voelt dat het nou anders is dan in de zomer. Maakt niet uit of je binnenkater bent of een wilde tijger in de jungle. Je hebt oer in je en dan voel je zulke dingen. En ik dus ook.

Achterwerk

Mijn Facebookvriend Bram vroeg deze week een paar keer aan mij hoe ik een warm achterwerk hield. Eerst snapte ik het niet. Dat gaat toch vanzelf. Maar toen het toch kouder werd, begreep ik het wel. Bram is daar gevoeliger dan ik dus hij wist het eerder. Of waar hij woont is het kouder, dat kan ook. Bram gaat ook een tuin in, scheelt ook al.

Dus wat ik doe voor een warm achterwerk is:

mij laten aaien, dat is ook gezellig
half onder een dekentje liggen, alleen een beetje, helemaal is te moeilijk voor me
uit de vensterbank blijven, daar voel ik dat het geen zomer is

Dat zijn belangrijke tips hoor. Ik zeg het er maar even bij.

Helpen

Toen ik vroeger op straat moest leven, was de kou veel moeilijk dan nu. Dan heb je hulp nodig. Dus als u denkt ik wil helpen, dan kunt u misschien wat geld geven aan een dierenasiel. Ik kom zelf uit het Dierenhospitaal in Den Haag, die hebben me van de straat gehaald. Anders had ik nooit dit huis gevonden en was ik nooit een binnenjongen geworden.

Pootjes

Oja, het is ook belangrijk dat je pootjes warm blijven. Ook voor mensen. Dus je moet geen gekke dingen doen buiten en het is beter om binnen te blijven. Vind ik eigenlijk altijd wel. Ik hou mijn pootjes warm door veel rekken en strekken, en door slapen onder de deken en ook door wassen. Ik hoop dat het snel weer zomer is.

Vooraan: een verbaasde kat in een mandje. Achteraan: een gelukkige buidelrat in een mandje. Tete wilde graag een kat zijn, net als de andere dieren in het huis. En dat is gelukt of nou ja… bijna.

Dit is een merkwaardig echt-gebeurd verhaal uit Kansas, de Amerikaanse staat waar The wizzard of Ozz speelde. U weet vast nog, die rode schoenen van Judy Garland. Nu is er iets wonderlijks in Kansas.

Opvang

Al een heel poosje gaf een oudere dame in Kansas onderdak en eten aan zwerfkatten. Iedere kat mocht bij haar komen eten en logeren, en ze kregen er net zoveel knuffels als ze wilden. Oma’s huis en hart waren even groot en er was ruimte voor iedereen. Ze had dus best veel aanloop. Zulke huizen zijn populair.

Anders

Op een dag kreeg oma bezoek van een kleinzoon. Hij vond dat een van de katten er een beetje vreemd uitzag. Anders dan de andere katten. Zo anders, dat hij wist dat dit dier eigenlijk geen kat kon zijn, ook al lag het in een hoekje in een kattenmandje, tussen de andere katten gezellig te slapen.

Het dier leek op een oppossum, een buidelrat. Oma ontkende het. Iedere kat zag er nu eenmaal anders uit en Tete – zoals hij inmiddels heette – woonde er al een paar maanden en hij was gewoon een van haar katten.

Buidelrat

In het Nederlands klinkt het woord ‘buidelrat’ niet gunstig. Dat is jammer. Buidelratten zijn mooie en bijzondere dieren. In Amerika en Canada zijn er wel honderd verschillende soorten die vermoedelijk allemaal afstammen van de marsipulami, die in Noord-Amerika leeft. In tegenstelling tot de naam, hebben ze geen buidel zoals de kangoeroe, wel twee buikplooien.

In Amerika zijn de oppossums dus veel gewoner dan bij ons.

Blijvertje

Hoe lief een oppossum ook is, een zwerfkat is het niet, en dus was Tete eigenlijk niet op zijn plaats bij de katten-oma. Maar hij mocht toch blijven. Tete was vriendelijk al hield hij niet zo van knuffelen als de andere katten en hij hoorde er inmiddels gewoon bij. Het huis en het hart van Oma hadden ook voor hem een plekje.