Zwerver Vlokje vond een thuis en werd een knuffelkater (2-2)

zwerver
Vlokje

Zwerver is Vlokje nou al lang niet meer. Hij woont met Cateautje de teckel. Zij krijgen van hun vrouw superfijn aaien. Daar gaat dit interview met zijn vrouw Dorine over.

 

Van Vlokje weet ik dat u speciale massages doet. Hoe heeft u die  geleerd en hoe gaat zo’n massage?

Hoe ik daar zo mee begonnen ben, dat is een heel verhaal, Bertje! Wij hebben behalve Vlokje ook Catootje in huis. En Catootje is een ruwhaar teckeltje dat bijna 6 jaar geleden op straat gevonden is en daardoor in het asiel beland is. Toen was zij ongeveer 1,5 jaar oud. Ze was helemaal verwaarloosd, liep moeilijk en was heel erg mager.
Wij, Fred en Dorine, hebben Catootje toen in huis genomen en hebben alles in het  werk gesteld om haar weer een vrolijke teckel te laten zijn. Catootje  heeft toen fysiotherapie gehad, is bij een osteopaat geweest en bij een natuurgeneeskundig arts. Daar is zij goed van opgeknapt. Ik dacht toen: “ik zou haar zelf ook moeten kunnen helpen”.
En zo ben ik bij hondenmassage uitgekomen. Eerst heb ik de opleiding KMB (kynologisch  masseur basis) gedaan en daarna ben ik doorgegaan met KMG (kynologisch masseur gediplomeerd). Voor de praktijkoefeningen heb ik veel honden gemasseerd en natuurlijk eerst Catootje. Maar het is dan goed als je  iedere dag oefent en daar kon Catootje niet goed tegen. Dus toen dacht  ik: “misschien vindt Vlokje het ook wel fijn…”. En zo is het begonnen!

Warmte

Het klinkt supermoeilijk. Maar wat doet u dan bij Vlokje en hoe vindt hij het?

Wat ik vooral bij Vlokje doe, is ‘bewust aanraken’. Dan begin je heel  zacht bij de borst met beide handen. Met strijkingen verplaats je  handen, vingers en soms ook duimen over de huid om de weefsels en spieren op te warmen, te ontspannen en los te maken. Bij bewust aanraken leg je al je gevoel in je handen en je beweegt je handen tegelijk heel zacht drukkend en langzaam over de rug naar de staart en daarbij raak je vooral niet de ruggengraat aan maar strijk je ernaast. Dat herhaal je meerdere keren.

Wat ik ook bij Vlokje nog doe, is ook de staart met beide handen van staartaanzet tot punt aanraken tussen beide handen. Als ik dit een paar keer gedaan heb, gaat Vlokje liggen. Vaak eerst op zijn rechterzij en dan beweeg ik beide handen na elkaar van linkerborst naar helemaal de linker achterpoot. Dan draait Vlokje als vanzelf naar de linkerzij en herhaal ik het bewust aanraken aan deze kant. Dan leg ik mijn ene hand op zijn sacrum (bij de staartaanzet) en dit wordt dan heel erg warm; zo warm dat het uitstraalt in het hele lijfje. Mijn andere hand beweegt dan draaiend op zijn borst.

Lichte druk van de handen beïnvloedt de huidcirculatie, het autonome zenuwstelsel, de aansturing van bewegingen vanuit het centrale zenuwstelsel en bevordert het lichaamsbewustzijn. Stevige druk stimuleert de doorbloeding en bloedcirculatie, de lymfestroom en het onderhuidse bind- en vetweefsel én wamt de spieren op en maakt ze los.
Snap je, Bert? Zo werkt een massagesessie ongeveer.

Cursus

Nou ik snap het een beetje. Het is anders dan gewoon aaien dat snap ik wel. Maar als Vlokje het zo fijn vindt, moet het wel wat zijn.  Moest hij ook naar een cursus? 

Catootje

Vlokje moest niet naar cursus. Gelukkig maar, dat zou hij heel erg eng gevonden hebben. Nee, Catootje ging mee naar de opleiding en daarna  oefende ik thuis op Vlokje. Ja, het is iets anders dan gewoon aaien!
Echte sporters gebruiken natuurlijk massage maar wist je dat je met  een massage ook het zenuwstelsel en het hormoonstelsel activeert en reguleert? En daarmee beinvloed je het gedrag en de gemoedstoestand,  en zo kan je bijvoorbeeld onzekerheid en angst stapje voor stapje  aanpakken.

Vlokje is nu rustiger naar Catootje toe; hij vindt haar niet meer zo eng…En Catootje vindt Vlokje minder eng. Na nu bijna zes jaar bij elkaar in huis te wonen, kunnen zij nu in één ruimte zijn.  Ze liggen nog niet naast elkaar op de bank, maar ze zijn wel in
dezelfde ruimte samen zonder het eng te vinden en te willen vluchten.

Soepel

Wat doet het met je als kat dat andere aaien? En wat vindt Vlokje het fijnste?

Het bewust aanraken zorgt ervoor dat Vlokje rustiger wordt en minder  angstig. Ook beweegt Vlokje soepeler. Weet je, Bert: Vlokje was altijd wat onhandig en stijfjes, maar dat is helemaal weg! Vlokje vindt het het allerfijnst als ik mijn hand op zijn sacrum leg en met mijn andere hand ronddraaiende bewegingen maak op zijn borst en een deel van zijn
buik.

Voor wie is het geschikt en voor wie niet? Is het ook voor als je  een maatje meer kater bent zoals ik?

Massage is eigenlijk voor alle katten en honden geschikt. Je moet wel  uitkijken als een kat/hond ernstig ziek is. Er worden nl. afvalstoffen  afgevoerd en dat kan bij een ernstig ziek dier te veel zijn. Bij koorts en infectieziekten moet je niet masseren; ook niet bij een  hernia, kanker of na een vaccinatie (tot 10 dagen na de inenting). Je  moet uitkijken bij bepaalde medicijnen en ook bij huidaandoeningen en hartproblemen. Ook bij een maatje meer dier is voorzichtigheid geboden, want je brengt dan meer afvalstoffen in de  bloedbaan en je brengt een circulatie op gang. Dat kan te veel worden voor de kat of  hond.

Maar bij een maatje meer kun je wel masseren, alleen heel voorzichtig beginnen en kijken hoe de kat of hond reageert. Zo zijn er nog wel wat dingen waarbij je wel kunt masseren, maar dan wel voorzichtig (trauma, wonden, aandoeningen aan het bewegingsapparaat,
dracht, allergieën of ontstekingen, epilepsie of bij geestelijke  overspanning door pijn of trauma).

Weet je, Bert: als de mens die masseert niet lekker in zijn vel zit of  onrustig is, dan moet hij ook niet masseren. De spanning en onrust  breng je dan over op de kat of hond.

Het klinkt best moeilijk. Ik wil het ook maar mijn vrouw moet het dan doen.  Kan iedereen het leren?

Bertje, echt iedereen kan het leren! Alleen moet je niet meer alleen  met je hoofd werken, je moet echt leren voelen met je handen. Het punt  is natuurlijk dat jullie katten en honden niet echt kunnen praten, ons  kunnen zeggen waar je bijvoorbeeld pijn hebt of waar je bang voor  bent. Dat kunnen de mensen dan alleen eventueel zien, maar vooral ook  voelen met je handen. Koude en warme plekjes op je lijf zeggen al heel  veel.

Ik heb hier veel van geleerd, dankuwel voor het interview!! Massage lijkt me superfijn.

 

Zwerver Vlokje vond een thuis en werd een knuffelkater (1-2)

zwerver Een zwerfkat is vaak een kat op zoek naar een huis. Vlokje was dat ook. Hij is hier nog een klein Vlokje. Ik interviewde zijn vrouw Dorine over zijn leven!!

Hoe is Vlokje bij u in huis gekomen?

In de zomer van 2008 zag ik af en toe iets wits in onze tuin scharrelen. Dat bleek een klein poesje te zijn. Ik ben toen voer neer gaan zetten dat steeds in no time opgegeten werd.

In de herfst zag ik hem echt voor het eerst goed, maar hij was snel weer weg.
De winter viel in en ik noemde hem toen ‘Pleegje’.

Wij hadden toen een hond Balou, een Basset Fauve de Bretagne, en een poes, Poem (die nooit buiten kwam). Het werd kouder en kouder, en er was nog iets: wij zouden gaan verhuizen. Het idee dat ik Pleegje achter moest laten, liet mij niet los. Toen heb ik de Dierenbescherming gebeld. Trees bracht diezelfde avond nog een vangkooi. Na een paar uur klapte deze dicht…maar Pleegje zat er niet in! Het was een zwart-wit poesje die erg verwilderd uit haar ogen keek. Ik heb toen direct aan Trees laten weten dat wij deze ook zouden adopteren.

Ja maar u zou Pleegje adopteren, hoe moest dat dan?

Het heeft nog twee avonden geduurd voordat Pleegje de kooi in liep. Voordat hij dat deed, was ik buiten gaan zitten en ben tegen hem gaan praten. Ik heb hem verteld dat wij goed voor hem zouden zorgen en ook voor zijn zusje/broertje dat al gevangen was. Toen liep hij in de kooi… Op dat moment heb ik hem Sneeuwvlok (Vlokje dus) genoemd. De andere bleek zijn moeder te zijn (volgens de dierenarts)! Haar hebben wij Noortje genoemd.

Sneeuwvlok is een mooie katernaam. Hoe vonden ze het bij u?

Vlok en Noor zijn een maand opgevangen door Trees, totdat de kamer voor hen in ons nieuwe huis klaar was. Wat waren ze bang! Zij ‘woonden’ achter een groot schilderij dat in die kamer even gestald was. Iedere dag ging ik een tijd bij hen zitten lezen en onderwijl praatte ik wat tegen Vlok en Noor.

Ja dat snap ik. Dat konden ze aan u wennen. Mijn vrouw heeft dat vroeger ook zo met Tim gedaan, dat was de kater die hier voor mij woonde. Werkte het bij u ook?

Na een paar weken…daar was Vlokje! Daar stond hij voor mij en keek mij knipperend met zijn ogen aan. Het heeft toen nog een paar dagen geduurd voordat ik hem aan mocht raken. Wat een overwinning voor hem. Na een paar dagen stond ook ineens Noortje voor mij. Zij werd mijn heel lief vriendinnetje. Wat een kroelkip werd zij.
Vlokje in 2009Trees had eigenlijk voorspeld dat Noortje misschien wel nooit gewend aan mensen zou raken, want zij was zeker driekwart jaar ouder dan Vlokje en ook op straat geboren. Noortje was ook de eerste die naar beneden durfde te komen en vriendschap durfde te sluiten met Balou. Vlokje volgde haar daarin op een afstandje. Zo zijn zij ook langzaam naar buiten gegaan, gewoon in de tuin, en soms ook even daarbuiten, maar nooit ver weg. Het huis was hun veilige haven en ik hun moeder. Fred, mijn man, werd getolereerd maar mocht hen lange tijd niet aanraken. Twee jaar geleden is Noortje overleden en zij heeft een heel goede daad verricht, voordat zij overleed. Zij heeft Catootje getrotseerd en vriendschap met haar gesloten. Wat een bijzondere dag was dat!

Catootje is de hond en ik ga in deel twee van ons interview daar meer over vragen. Hoe ging het met Vlokje toen Noortje over de Regenboogbrug ging?

Vlokje heeft na het overlijden van Noortje een heleboel gewoonten van Noortje overgenomen. Hij is veel socialer geworden, maar wel alleen voor Fred en mij, en als wij op vakantie zijn ook voor de oppas. Van andere mensen moet hij niets hebben.

Dit is het verhaal van Vlokje, die nu in februari 2018 al 9 jaar bij ons in huis is.

Oooo wat mooi. Morgen komt deel twee.

 

 

Vuurwerk de hele dag door

vuurwerk Vuurwerk de hele dag door. Lieve allemaal ik hoop dat u er nog bent en ik ook.  Gisteren was er buiten veel geknal. Steeds maar.

“Het is vuurwerk,” zei mijn vrouw. Ik vond het toch stom. En akelig. Op Facebook zei ik er wat van en heel veel mensen en katten en honden waren het met mij eens.

Avond

Ik schrijf dit stukje na het avondeten. Dat was heel lekker. En ik heb vandaag ook extra veel knuffels gehad, van die lange buikaaiknuffels dat ik helemaal slap en warm voel en wazig ga kijken.

Dadelijk mag ik niet meer op de computer. Dan moet ik verplicht bankhangen. Nou dat is geen straf hoor.

Muis

Zonet heb ik een muis gekregen. Er zit spul in. Van dat groene spul, u weet wel, daar raak je zo raar van in je kop. Op een fijne manier.  Dat je wilt hangen en nog meer buikaaiknuffels wilt. Zooo lekker is dat.

Morgen schrijf ik verder.

Maandag hier ben ik weer. Het was bij mij in de straat heel erg onrustig, er was  de hele tijd keihard geknal en er waren rare lichten. Ik vond het soms moeilijk. Maar er was ook iets anders raars. Mijn vrouw ging niet naar de slaapkamer. Ze ging naast me op de bank liggen en ze stak haar hand in mijn borstvacht. Dat hele zachte kroelen vind ik superfijn. Dus ik kon er niks aan doen maar ik was de hele tijd slap van tevredenheid. Door dat gevoel. Soms moest ik even pauzeren dan ging ik op mijn tapijtje liggen.

Toen werd het lawaai en het licht in de straat minder erg. Mijn vrouw ging toch naar de slaapkamer. En later waren er een paar knallen, nou toen ging ik gauw ook naar boven. Want als je samen bent dan voel je je veiliger.

En nou is alles volgens mij weer gewoon.

Hoe Kinako de vriend werd van een oude Japanse man

  Een vriend, daar ben je mee samen. Dat is te zien op de prachtige foto’s van Aikiko DuPont.  In een serie beelden vertelt ze het verhaal van haar oude grootvader (94) en een grote rode kater.

Samen-zijn is gezellig en ook intiem. Het zijn foto’s waardoor je meteen hun liefde in je eigen hart voelt.

Grootvader

Het verhaal van de oude man en de rode kater begon toen Aikiko een kitten mee naar huis nam. In het geheim.  Want ze vroeg de familie niet om toestemming. Een maand lang woonde het poesje Kinako op haar kamer, toen was het tijd om een stap verder te zetten.

Die stap bestond uit een ontmoeting tussen Kinako en haar grootvader Jiji. Toen hij Kinako zag, veranderde zijn gezicht. Zijn ogen vulden zich met een gelukkige glans.

Dat was ook het moment waarop Aikiko besloot de relatie tussen deze twee vast te leggen op haar foto’s.

Knorrig

De laatste jaren had Jiji weinig plezier in zijn leven gehad. Hij was ziek, verloor geleidelijk zijn belangstelling voor het leven en werd steeds knorriger. Daarom was het zo’n aangename schok om hem opeens blij en gelukkig te zien. Zijn kleindochter was bijna vergeten dat hij ook zo kon zijn.

Relatie

Aikiko wilde meer dan alleen mooie foto’s van haar grootvader. Ze besefte dat veel mensen troost konden halen uit de liefde tussen opa en kat, tussen mens en dier.  En dat is waar. Over de hele wereld is er belangstelling.  Je kunt een aantal foto’s hier zien: klik en kijk

Akiko vindt de aandacht een beetje overweldigend. Ze zou graag iedereen die haar mailt antwoord geven, maar dat gaat eenvoudig niet. Er zijn veel te veel mails.

Dus ze doet wat ze wel kan: de foto’s delen, waarop Kinako en Jiji op duizend-en-een manieren vrienden zijn, gewoon door zichzelf te zijn.

(Bron: IHeartcats.com)

Een nieuwsgierige kat is een gelukkige kat

nieuwsgierig  Wat een nieuwsgierig poesje zit daar. “Hoe stevig is deze stof, wat zit eronder en wat is er boven?” Elke poes en kater moet de omgeving verkennen. Dat is instinct, en je hebt er enig zelfvertrouwen voor nodig.

Zintuigen

Een kat heeft veel sterkere zintuigen dan de mens. Denk alleen al aan die ultragevoelige snorharen waarmee niet alleen de neus beschermd wordt, maar ook informatie wordt opgenomen. Zoiets geweldigs heeft de mens niet. En die puntige grote oren van een kat, daar zit een gehoor in waarvan een mens zich niet kan voorstellen hoe precies en geweldig het werkt.

Het betekent ook, dat wanneer wij denken dat alles hetzelfde is, een kat de piepkleinste verandering waarneemt. En dan? Dan voelt de kat nieuwsgierigheid en de drang om op onderzoek te gaan.

Aanmoedigen

Het beste wat een mens kan doen, is die nieuwsgierigheid aanmoedigen. Heb je een binnenkat, laat hem of haar dan kijken en snuffelen waar hij of zij wil. Zolang er geen gevaar bij is (zolders, schuren en bergingen) is dit een uiterst bevredigende bezigheid. Dat zie je goed aan het tevreden slapen nadat de verkenning geslaagd is.

Onzeker

Een kat met weinig zelfvertrouwen, is tijdens dit soort expedities onzeker. Vaak opkijken, bevestiging en aanmoediging vragen zijn de signalen waar je dan op moet letten. Blijf erbij, ga rustig zitten en praat af en toe met een zachte stem. De beloning voor het toch-durven bestaat uit een knuffel en complimenten.

Het kan korter of langer duren, maar met een geduldige begeleiding van jouw kant, ga je zien dat je kat langzaam meer gaat durven. De nieuwsgierigheid groeit met het zelfvertrouwen om de omgeving te durven ontdekken.

Blijf er ook dan bij. Zelfvertrouwen is broos en een onzekere kat kan met een enkel keertje  schrikken weer terug zijn bij af. Blijven steunen, blijven begeleiden, je doet het samen.