Het was internationale kattendag

Leuk hè, kittens? Ik heb geeneens foto’s van mezelf van vroeger dat is wegens mijn verleden. Maar ik wil het hebben over internationale kattendag. Dat was gisteren en ik heb het helemaal gemist.

Dat komt het was de hele tijd zo keiheet dat ik alleen wilde hangen en in drinken had ik geen zin meer zelfs niet als er zalm in zat. En toen was het koeler en ging ik bijkomen. Op feesboek had mijn verkering Loesje het over dat het die dag was.

Kattendag

Internationale kattendag is dierendag maar dan alleen voor katten. Ik vind dat leuk en raar tegelijk. Want het is net een aksiedag alleen weet je niet waarvoor je dan aksie moet voeren. Of dat je juist iets niet moet doen.

Ik heb eigenlijk liever dat er een dag komt speciaal voor zwerfkatten dat ze een veilig en gezellig thuis krijgen. Dat snapt iedereen meteen en dan kun je ook helpen.

Thuis heb ik ook helemaal geen kadoos gekregen. Had ik ook geen zin in, eerlijk waar niet. Wegens dat ik druk was met bijkomen. Voor spelen was het nog te vroeg en iets lekkers daar begon ik heel langzaam weer zin in te krijgen.

Bijgeloof

Mijn vrouw zei dat ze in Italiē op 17 november een Zwarte Katten Dag houden, omdat zwarte katten het daar moeilijk hebben wegens bijgeloof. Dat vind ik heel erg. Want aan je buitenkant kun je haast niks doen, behalve goed wassen en je bord leeg eten en af en toe gymmen. Dus dat doe ik ook. Aan mijn ene oor heb ik een stuk af daar zit ik soms mee en dan zeggen mijn vrienden dat ik goed ben zoals ik ben.

Dat helpt mij ook om meer zelfvertrouwen te krijgen.

Dus als die Zwarte Katten Dag ook helpt dan vind ik het een goed idee. Alleen die internationale kattendag snap ik niet.

Loesje vertelt: over die andere broer en over verdriet

Dit is een verhaal wat ik van me eigen toch wil vertellen. Ik heb met mijn vrouw gesproken want voor haar is het heel moeilijk. Het gaat over Bart, hij is de andere kater die hier woonde.

Twee broers

Hij was zeg maar mijn andere broer en ik heb hem nog zes jaar gekend. Hoe lang dat precies is weet ik niet, maar wel een hele tijd. Toen ik hier kwam had ik dus twee broers voor me eigen, Floris en Bart. Dat is best veel, twee broers, maar ik was toch ook nog steeds graag op me eigen.

Bart was een rustige kater, hij deed heel anders dan Floris. Hij bleef altijd in de buurt van mijn vrouw, maar soms wilde ik ook bij mijn vrouw zijn of op haar schoot liggen. En ik was de enige poes in huis dus dan mag dat best.

Zielemannetje

Mijn vrouw noemde Bart haar zielemannetje, dat is dat je zonder woorden of miaauwen weet wat de ander bedoelt. Nu ik verkering heb met Bert weet ik wat ze daarmee bedoelde. Toen snapte ik het niet want ik kreeg nooit zomaar tonijn als ik haar aankeek. Nog steeds moet ik best vaak hard miaauwen en dan krijg ik geeneens tonijn maar zalm.

Ziek

Bart kreeg altijd extra eten want hij was een maatje minder. En hij was vaak ziek, dan lustte hij niets. Ik mocht zijn bord dan niet voor hem leegeten, dat vond ik best moeilijk. Mijn vrouw deed altijd extra voor hem zorgen en ze zorgde ook voor ons. Toen ze een keer best wel hard gevallen was in huis, mocht ze op Bart zijn ruggetje slapen. Floris en ik sliepen bij haar voeten. Ik wilde me eigen niet opdringen.
Op een dag voelde ik in mijn poezebuik dat er iets niet goed was. Ik had hele moeilijke gevoelens. Mijn vrouw moest steeds huilen en ik snapte het niet. Ik wilde er voor haar zijn, maar ik was ook onzeker. Zo kende ik mijn vrouw niet.

Ik zag Bart en ik voelde van alles. Ik wilde tonijn, zalm, garnaale en gekoolde vis. Ik moest emo eten, maar de moeilijke gevoelens gingen niet weg. Bart wilde juist niet meer eten en lag stil op de bank. Mijn vrouw probeerde van alles. Ik lustte zijn eten wel maar ik denk, ik moet mij eigen er nu niet mee bemoeien. Ik voelde dat ik het zo moest doen.

Op schoot

Toen is mijn vrouw naar de dierendokter gegaan en ze moest heel veel huilen. Ze kwam terug. Zonder Bart. Ik zag haar tranen. Ooooh zoveel verdrietige gevoelens en ik had geen tonijn meer voor haar. Mijn vrouw vertelde dat Bart naar de poezenhemel was, dat hij een sterretje was geworden. Het mooiste sterretje. Ze moest steeds huilen, ik ging gauw op haar schoot.
Ik heb nog een tijdje in huis rondgekeken.Iedere dag opnieuw zocht ik naar mijn broer, naar Bart. Ik kon hem niet meer vinden. Zijn geur verdween langzaam uit ons huis.

Mijn vrouw heeft nog heel lang moeilijke gevoelens gehad. Ik had dat als poes heel goed in de gaten want van me eigen ben ik heel gevoelig. Mijn vrouw noemt mij hoog sensietief, dat is als je alles voelt en dat het allemaal prikkelt. Ik vind het dan fijn om te eten, dan wordt ik weer me eigen.

Lijstje

Toen Bart net een sterretje was geworden moest ik heel veel eten. Ik voelde het verdriet van mijn vrouw in me eigen. Ik ben ook bij haar gaan liggen in bed, ik wilde haar toch troosten. Dat doe je als poes, vind ik. Ik maakte me ook zorgen want ik hoorde haar niet meer zingen. Ze was heel lief voor ons maar ik had toch ook vaak een natte vacht als ik mijn vrouw kopjes had gegeven. Ik zag het verdriet uit haar ogen komen en ik voelde me eigen machteloos. Maar ik leerde dat ook moeilijke gevoelens er mogen zijn en dat mijn vrouw dan toch heel veel van ons houdt. En ook van Bart. Want dat gaat nooit over vertelde ze, net als honger.

Nu leeft Bart verder in onze hartjes. Hij hangt aan de muur en staat in een lijstje op de kast, ik snuffel er weleens aan. Dan voel ik me eigen rustig en weet ik weer hoe een écht sterretje ruikt.

Lief pootje van Loesje

Achter de kastjes

Nou het de hele tijd keiwarm is, lig ik hier en daar en overal maar het liefste lig ik achter de kastjes. Lekker plekje. Maar mijn vrouw kan er niet goed tegen.

Bij mij thuis is het zo, dat ik mag liggen waar ik wil van haar. Mag zij van mij ook. Dat is samenwonen: je deelt het huis.

Muur

Die kastjes zijn eigenlijk een soort muur want ze staan in een rij. Ik kan een piepklein beetje tussendoor kijken en als ik dat doe zie ik meestal dat mijn vrouw naar mij gluurt. Dus echt privacy hier is een dingetje voor mij. Mijn verkering Loesje heeft een keer aksie gevoerd op Feesboek dat er geen gekke foto’s van je worden gemaakt als huiskater of als huispoes zijnde en volgens mij heeft dat ook best geholpen. Maar mijn vrouw gluurt wel naar me.

Oja, die kastjes zijn een muur en ze staan ook tegen de muur waar de ramen in zitten. Dus daar hangen ook gordijnen. Het is er smal en zij kan er niet komen. Ik wel. Het gaat net. Als ik er lig dan voel ik me op mezelf en ik heb ook wind van de ventilator. Dus dat ligt best lekker. Plus, het is een nieuw plekje dat heeft ook iets.

Roepen

Het is helemaal in orde en daarom is het jammer van het gluren en ook dat ze soms staat te roepen of ik me wel goed voel. Zeker als ik net lekker slaap.

Maar ik snap het wel. Want ze heeft gezegd dat Tim, hij was de kater die hier voor mij woonde, op deze plek ging liggen als hij zich ziek voelde. Dus daarom is ze bezorgd over mij, wegens dat ze bang is dat ik nou ook ziek ben en wel van de hitte.

Ja zo is dat nou hier. Ze legt het uit en dan wil ze extra aaien. En ik vind dat goed.

Wat ik in de Mieuws heb gelezen

Mensen vragen me weleens wat ik lees, en dan vertel ik dan gewoon. Ik lees de Mieuws en die is gratis: klik en kijk. Het is de nieuwsbrief van Cats & Things en het is ook leuk voor katten. Want ik las dat Duffie nou winkelpoes is geworden.

Foto

Duffie staat hier op de foto uit de nieuwsbrief. U kunt meer foto’s en filmpjes van haar zien op de Facebookpagina van Cats & Things: klik en kijk. Dan moet u zelf ook Facebook hebben.

Winkelpoes

Ik las dat Duffie er zelf voor heeft gekozen om winkelpoes te worden. Ze werkt niet de hele tijd, maar af en toe. Dus in deeltijd. Uit de nieuwsbrief:

Ze kwam ineens aanlopen… nou ja, ze stond op de bloembak en mensen dachten dat ze bij de winkel hoorde. Dus deden ze netjes de deur voor de kat open en werd er tegen mij geroepen dat mijn kat weer thuis is……Maar wel meteen thuis. Moeders en ik hebben haar penning ontcijferd er stond iets van ik ben een avonturier, maar ik hoor bij (telefoonnummer). Dus toen het tijd was om de winkel te sluiten hebben we haar mens maar gebeld of ze opgehaald kon worden….. want haar zomaar weer naar buiten zetten vind ik zo’n dingetje. Ik denk dat je al lang heb begrepen dat ik daar niet zo’n voorstander van ben. Maar ja dit is mijn kat niet?! Heb ik gewoon niets over te zeggen….

Sinds de kleine troella de weg weet naar mijn winkel komt ze steeds vaker en steeds langer. Dinsdag stond ze zelfs op me te wachten, er werd nog net niet gemopperd dat het geen stijl was dat ik met het weekend dicht was. Zoals ik al vertelde op facebook:

Heb ’t troeltje maar eerst binnengelaten en daarna de fiets maar weggezet. Toen ik binnenkwam zat ze echt met zo’n koppie op de toonbank “waar blijf je nou?” ….. sjucht wat was ook alweer de rolverdeling? Ik winkeleigenaar en zij personeel ….toch?!

Werken

Dus nou is het drukker in de winkel, want Duffie is er en ze wil ook aandacht. Ik vond het een superleuk bericht.

Maar zelf hoef ik niet in een winkel. Ik zit in de thuiszorg want ik zorg voor mijn vrouw en dat is druk genoeg voor mij.

Ik heb een hitteplan

Ik heb een hitteplan en dan kom ik best de dagen door, als ik geluk heb. Het is nou weer keiheet dus dat is oppassen.

Soms ga ik in de vensterbank liggen en dan voel ik de warmte op mijn vacht. Ik ontspan meteen. Superfijn gevoel. Alleen kan ik niet meer goed opletten en dan is het opeens heet in mijn vacht.

Nacht

Ik slaap nou meer en ook anders. Normaal slaap ik ’s nachts op het bed, daar heb ik een eigen stuk helemaal alleen voor mij dus daar lig ik dan. Nu is het te warm. Maar ik wil toch bij mijn vrouw zijn dus ik slaap nou op de planken van de vloer. Daar heb ik een krabplank waar ik dan half op lig. Zo ben ik er toch bij. Samen zijn vind ik superbelangrijk.

Ik wil niet alleen zijn.

Ochtend

Als het licht gaat worden ben ik al lang wakker. Dan ga ik alvast naar beneden, lekker in de vensterbank zitten en naar de straat kijken. Er gebeurt dan niks. Dus dat is goed. Ik ga ook weleens naar beneden om aan de voordeur te ruiken, dan heb ik buitenluchten. Lekker. Maar ik ben nou het liefste binnenkater. Hier voel ik me veilig.

Moeilijk

Drinken is best moeilijk, vooral omdat mijn vrouw het er zo vaak over heeft. Ik krijg er altijd wat lekkers in. Dus een schoteltje water met partysnacks of een bordje water met dat zachte spul uit een staafje. En ik wil eerst wat knuffels en dat mijn vrouw zegt dat ik het eerder heb gehad en dat ik het toen lekker vond dus dat ik het best nog een keer kan proberen.

En dat doe ik dan.

Ik speel minder maar soms ren ik ’s nachts even en als ik heel vroeg wakker ben doe ik even wat met de muis.

Dus zo is mijn hitteplan. Het is anders en toch lijkt het op mijn gewone leven. Overdag slaap ik veel dat doe ik altijd al. En ik wil ook extra knuffels wegens het verharen en wegens dat ik het zo fijn vind.

Huiskater Bert

Samen is het gezelliger