Katrien over: wat er op Dierendag gebeurde

dierendagIk ga jullie vandaag over afgelopen dierendag vertellen.  Mijn personeel kocht al vanaf vorige maand lekkere hapjes voor de diertjes in het asiel in Amsterdam.

Bofpoes

Ik vind van mezelf dat ik een bofpoes ben. Ik heb nooit in een asiel gezeten. Niet dat ik een leuke jeugd heb gehad, maar daar vertel ik ooit wel over in een ander blogje. Mijn personeel doneert al jaren hapjes of speelgoed voor alle dieren daar. Natuurlijk tjek ik wel of ik het toevallig niet lekker vind, zo ja dan eis ik dat ze dat ook voor mij kopen.
Ze stoppen het in het zijkamertje. En die deur gaat potjedicht. Oftewel, ik mag niet in het verboden kamertje. Hoe ik ook op die deur bons of krabbel, hij blijft dicht. Tenminste… bij vrouw. Bij man mag het wel. Maar daar ga ik het ook een andere keer over hebben.
Nou… afgelopen donderdag was het dus zo ver. Wat heel raar was… ik mocht niet mee. En dat terwijl het toch echt diertjesdag was.

Brommert

Het personeel pakte een hoop lekkers uit het verboden kamertje en brachten het naar de brommert beneden. Daar stopte ze het op die brommert. Wat er niet tussen paste, hield vrouw vast. Vrouw hield twee balen kruidenhooi vast en de sneks voor de kooneinen. Nou waren soolvrouw en soolzus Loes enorm lief geweest. Loesje gaf mij namelijk centjes om voor de neinen lekkers te kopen. Ik zal vertellen wat dat was. Twee zakken kruidenhooi, twee hele grote zakken neinbrokjes (tien kilo!! Vrouw tilde zich een breuk) en moetsjow veel knabbeltjes.
Het personeel had twaalf zakken kattenknabbels en speeltjes voor de woefjes en katten.

Pootafdruk

Nou waren er ook tattooinkt-mensen in het asiel. Het personeel heeft al heel veel plaatjes op zich. Ze wilden mijn pootafdruk nu op hun arm hebben. Maar in het asiel zeiden ze dat dat niet ging omdat ze mijn afdruk, op papier, niet goed konden zien. Of ze dan een willekeurig pootje op hun arm wilden. Nou… nee. Dus dat ging niet door. Toen gingen ze met het personeel praten daar en gaven ze al het lekkers. Ooooh wat waren ze blij!!! Het personeel liet ze een fowtoow van Loesje zien en zeiden dat Loesje alles voor de neinen had gekocht. Alleen feeguhtaaries.
Ooooh ze vonden Loesje zo mooi en ze bedankten Loesje heeel veel.

Opa Jan

Toen ze na een half uur weer weggingen (waarom ze een half uur zaten te praten…ik weet het niet) zijn ze langs hun vaste tattoomeneer gegaan. Opa Jan. Daar zaten ze ook een half uur te praten. En opeens zei hij: geef mij eens die afdruk. Oooh, hij zag meteen dat het wèl bruikbaar was. Het kon zelfs dezelfde dag gezet worden!! De fowtoow is hier  te zien. Het stond ook op Berts Feesboek de dag na diertjesdag.

Met een krabbel van mij er bij die ik 3 oktober daar geplaatst heb.

Ikjes hoop dat jullie het weer leuk vonden om weer wat van mij te lezen.

Tot de volgende keer.

Kusjes
Katrien ( lief en gelukkig prinsesje van beroep)

Aandacht inhalen is serieus werk

aandacht inhalen  Weet u waar ik niet van hou, dat is als mijn vrouw lang weg is. En met lang bedoel ik ook heel erg lang, dat ik me helemaal eenzaam en alleen voel en dat ik weet dat er niemand van me houdt. Dan komt ze terug en dan moet ik aandacht inhalen.

Alleen

Alleen zijn kan ik wel maar is het natuurlijk niet de bedoeling. Ik ben dus huisdier dat betekent dat er ook anderen in huis moeten wonen en die moeten er dan ook zijn.  Ik ben eigenlijk gezelschapsdier dus dan bied ik gezelschap aan iemand die ook thuis is.

Ja in die dingen ben ik heel precies.  Ik weet graag hoe iets is en hoe iets hoort te zijn. Dan snap ik het.

Lang alleen

Als ik lang alleen ben, ga ik slapen of naar buiten kijken of weer slapen en weer wachten. Er is niks aan.  Soms zit ik in de vensterbank naar de straat te kijken. Dat is anders als ik lang alleen ben. Niks aan, dat zei ik net al.

Samen

En dan komt ze eindelijk thuis. Het is niet zo dat dan alles meteen weer normaal is. Helemaal niet. Dan begint het pas. Ik ga miauwen, kopjes geven, ik wil lopen en aaien tegelijk, ik moet wennen en ik wil slapen, en alles tegelijk ook nog dus dat gaat niet.

Dat duurt even.

En als ik weer rustig in mijn kop ben, dan moet ik aandacht gaan inhalen. Dus dan heb ik mijn gewone aandacht nodig en de aandacht die ik tekort ben gekomen omdat ze zo lang weg was. Mijn vrouw zegt dan dat mijn batterijtje aandacht leeg is en weer gevuld moet worden, maar dat is te technisch voor mij.

Wat ik nodig heb is dan:

  • eerst kopjes kunnen geven tot het niet meer hoeft
  • dan lange buikknuffels
  • daarna aaien over mijn hele lichaam
  • nog een poosje vachthappen
  • wat complimenten en een fijn gesprek

Huis

Pas na het inhalen ben ik weer die ik was, mijn gewone huiskater-zelf. Dan slaap ik rustig. Ik ga nooit het huis uit en persoonlijk zie ik niet in, waarom een ander dat wel zou doen.

kater Bolle: over sport en spel en sportbrokken

sport spel

Van mezelf ben ik niet echt een heel drukke kat. Af en toe ren ik een keer een stukje door de tuin, of ik ren een klein stukje in huis. Ik mocht eigenlijk niet door het huis rennen van mijn Molletje, dus dat is dan natuurlijk de belangrijkste reden om het niet te doen.

Keukendeur

Nu Molletje  een hele mooie ster is, zou ik het natuurlijk stiekem wél kunnen doen. Heb ik ook weleens gedaan. En toen rende ik keihard tegen de keukendeur op.
En wat deed mijn vrouw? Die schoot in de lach.
Ik had er wel een plat hoofd aan over kunnen houden, dus ik vond het zelf helemaal niet leuk. Mijn man ook niet – die werd een beetje boos op mijn vrouw. Ik ook wel, eigenlijk.
Al met al vind ik door het huis rennen dus geen goed idee.

Veer

Ik speel wel met mijn vrouw een spel met een echte fazantenveer. Die beweegt zij dan onder een rond kleedje in de slaapkamer. Dat weet ik heus wel, dat mijn vrouw dat doet. Maar toch word ik altijd een tijger.
Ik probeer de veer te vangen, ik trap tegen het kleedje, ik ga op de veer zitten om hem tegen te houden, ik bijt de veer en soms blaas en grom ik zelfs tegen de veer.

Touwtje

En ik heb een spel met een stoffen hartje aan een touwtje. Dan bewegen mijn mensen dat touwtje door de lucht, en dan vang ik het hartje. Of mijn vrouw haalt het touwtje onder het dekbed door, en dan spring ik er bovenop.
En ik kan goed springen, al zeg ik het zelf. Ik kan wel een meter hoog springen, en anderhalve meter ver.
Mijn mensen zeggen dat ik wel een kikker lijk als ik zo spring. Maar dan eentje met haren en een staart.

Lampje

Ik doe alleen die twee spelletjes, want andere spelletjes vind ik eng. Ik vind dingen met geluid een beetje griezelig, en als mijn vrouw een balletje gooit schrik ik altijd.
Een laserlampje heb ik ook. Dat heb ik twee keer gevangen, toen was ik er klaar mee.

Bal

Ik heb ook een brokkenbal om mee te spelen. Maar ik heb altijd brokjes staan, dus waarom zou ik met zo’n bal gaan rollen?
Mijn vrouw vindt de bal heel leuk, ze rolt er mee over de vloer en doet dan heel enthousiast als er iets uitkomt. Dan wil ze dat ik kom kijken. Ik ben dus tot de conclusie gekomen dat die bal eigenlijk helemaal niet voor katten is, maar voor mensen.

Tuin

Verder loop ik door de tuin, en klim op het schuurtje via mijn eigen kattentrapje.
Heel soms spring ik ook nog wel eens over een schutting.

Sportbrokken

Wat ik maar wil zeggen is dat ik, ondanks dat ik het niet nodig vind, best aan sport en spel doe. Ik lig echt niet alleen maar te slapen of te zonnen. Waarom moet ik dan toch, net als Bert en Jip, aan de sportbrokken? Is het de bedoeling dat ik heel dun word, en wat moet ik dan met mijn naam doen? Ik heet tenslotte niet voor niks Bolle.
En ik denk dat ik vast extra veel van mijn oude brokjes ga eten, om te voorkomen dat ik straks honger ga lijden. Dan heb ik tenminste genoeg spekjes om de winter door te kunnen komen.
En dan ben ik voorbereid, als de sportbrokken komen.

Als er monteurs in huis komen

monteurs

Deze week had ik een hele rare dag. Dat was op Dierendag. Toen ik wakker werd, voelde ik dat er spanning in huis was. “Er komen monteurs, Bertje,” zei mijn vrouw. “Ze gaan supersnel internet maken met glasvezel.”

Spanning

Eerlijk waar, dat kan me niks schelen. Het is alleen dat ik ten eerste geen monteurs in huis wil en ten tweede maar kan ook ten eerste zijn dat ik in huis geen spanning wil. Als mijn vrouw dat voelt dan voel ik het ook. Dat gaat vanzelf als je een band hebt.

De hele middag deed mijn vrouw gek. Aan de computer zitten en dan opeens uit het raam kijken en dan weer gaan zitten. Ik probeerde te slapen maar dat gaat dan moeilijk.

Voordeur

Toen de monteurs kwamen, werd het nog erger. Beneden hoorde ik hard gepraat dat is niet goed. En ik rook en voelde dat de voordeur helemaal openstond. Het was koud en er kwam allemaal buitenlucht naar binnen dat ik van alles rook, ook de honden die door mijn straat lopen. Daar werd ik gespannen van.

Er kwam een monteur in de huiskamer staan en mijn vrouw ging voor me staan. Hij kon mij niet zien en ik hem niet. Toen moest hij weg. Mijn vrouw kwam terug en keek mij aan en ik kon het serieus niet helpen maar ik moest een paar keer echt hard miauwen van de spanning.

Stem

Het was nog niet afgelopen. Mijn vrouw ging met een boze stem telefoneren. Nou ik weer miauwen en zij aaien en die stem bleef maar.

Daarna kreeg ik gelukkig een hele lange buikknuffel om bij te komen. Ik was heel erg moe van alle ervaringen. En we hadden geeneens snel internet maar het oude internet deed het gelukkig nog.

Het was een hele rare dag. De dag erna was alles weer gewoon, alleen had ik nog extra knuffels nodig vooral op mijn buik dat vind ik het fijnste.

Hoe Sjakie een kater met een missie werd (door hemzelf verteld)

Wie ik ben? Officieel heet ik Sjaak, maar wordt meestal Sjakie gemiauwd. Ik woon in  Hellevoetsluis en sinds vier jaar ben ik lid van de BBB-familie. Dat is dus de Blije Beesten Boel.

Zwerven

Daarvoor zwierf ik een paar jaar door de wijk en daarvoor… daar wil ik het maar niet over hebben. Slechte gebeurtenissen kun je maar beter vergeten toch?! Hoe dan ook als zwerver had ik het best zwaar. Mijn poot raakte behoorlijk geblesseerd bij een ongeval en als kat zonder mens kom je niet zo makkelijk bij een witjas.

Manke poot

De boel is een beetje raar aan elkaar gegroeid daarna. Ik deed mijn best mijn kostje bij elkaar te scharrelen maar dat was geen kattenpies met die manke poot.

Missie

Nu was er een mens die mij steeds probeerde te lokken. Ze zag dat ik honger en pijn had en wilde iets voor me doen. Maar ik was bang. En boos. Dat had met mijn verleden te maken.

Ruim een jaar deed ze haar best maar ik liet me niet vangen. Er woonden al een paar  dieren op dat adres. Daar kon ik vast niet bij.
Op een nacht hoorde ik haar huilen. Heel hard huilen. Ik legde mijn oor tegen het raam en hoorde dat zowel de konijnen als de katten in korte tijd achter elkaar dood waren gegaan.

Nu was ze helemaal alleen, net als ik. Op dat moment werd ik een kater met een missie.

Huiskater

Diezelfde nacht ben ik bij haar voordeur gaan liggen en om een lang verhaal kort te maken… ik ben nooit meer weggegaan. Het duurde nog wel even voor ik me echt veilig voelde nu ben ik een heuse huiskater al kom ik nog wel heel graag buiten.

High paw van Sjakie

Wilt u meer weten van het leven van Sjakie en de anderen? Dat kan. Want Sjakie zit ook op Feesboek: klik hier en kijk:  https://www.facebook.com/blijebeestenboel/