Het gaat nou de hele tijd over feestdagen en over kerstmis. Soms is mijn vrouw heel zenuwachtig en dat voel ik. Dus ik heb het liever gewoon. Dat is rustiger.
Spanning
Spanningen in huis vind ik moeilijk. Dan voel ik me raar en ik weet niet wat ik moet doen om me weer goed te voelen. Dus dan ga ik heel diep slapen want dan ben ik er eigenlijk niet. En nou heeft mijn vrouw pas gezegd: “Bert, wij doen geen feestdagen, wij doen gewone dagen, dus hetzelfde als altijd.” En toen moest ze zuchten en ik gaapte dat was van de opluchting.
Ochtend
Dus we zijn gewoon met ons tweetjes. We beginnen samen aan de dag, zij wil dan altijd praten en voor mij hoeft dan niet meteen maar ja ik luister toch alleen wel met een half oor. Dan gaan we naar beneden en ik wil uit de badkamer water drinken, dus zij moet eerst dat water maken en dan moet ik erlangs, en ze moet erbij blijven want ik wil niet alleen zijn op de badkamer. Daarna wil ik een knuffel. En helemaal als ik een brokje of wat heb gegeten. Als zij terug komt van de badkamer weer, dan ga ik slapen. En zij gaat aan haar werktafel zitten. En als ik even wakker ben kan ik haar zien. Dan weet ik dat we samen zijn en dat ik veilig ben.
Middag
Het liefste heb ik de middag zoals de ochtend maar soms gaat ze toch weg. Als ik het niet meer uithou ga ik in de vensterbank zitten kijken of ze al terugkomt.
Avond
Na het avondeten wil ik weer een knuffel. Eerst eten en dan aaien, dat is ideaal. Ik speel af en toe dat ik wat met papier scheur of met een muis rol.
Voordat we gaan slapen krijg ik een snek. Knuffels. En dan gaan we naar de slaapkamer en ik ben het eerst op bed. Ze vraagt dan of ik een fijne dag heb gehad nou dat is zo zeker weten, want het was een gewone dag en die zijn het beste.
Het gaat nu heel goed met mij! Ik woon samen met mijn vriendinnetje Summer. Zij woonde ook bij mijn oude baasje en wij zijn samen naar ons nieuwe baasje verhuisd. We worden erg verwend, worden naar de dokter gesleept als we maar even te hard boeren, we kunnen fijn spelen en worden heel veel geknuffeld!
Het personeel hielp ons verder en we waren binnen een paar minuten klaar. We dronken nog een watertje en besloten richting asiel te vertrekken. Onderweg zongen we vrolijke kerstliedjes. Na 5 minuten rijden zagen we het groene gebouw van DOA. Daar werden we door de honden Bor en Pippa opgewacht. Pippa legde ons uit dat ze last van haar ruggetje had en dat we daarom zelf even door het asiel mochten lopen.