Categorie archieven: uit mijn leven

Wie wil er op de verjaardags-kalender?

verjaardag

Toen ik jarig was, kreeg ik heel veel berichtjes. Ook fanwege dat Loesje en ik vier jaar verkering hadden. We zeggen alletwee hartelijk dankuwel. En er is nog iets anders.

Loesje meelde mij: “Iedereen ferdien een mooie ferjaardag en dattie een dag in zo een mooi zonnetje mag staan.” Dat is zo en daar gaan wij nou bij helpen en dat gaat zo.

Kalender

We gaan een verjaardagskalender doen op Facebook. Dus iedereen die een verjaardag heeft kan er op, en dan krijg je als je jarig bent een felicitatie-foto op mijn Facebook. Dan kan iedereen zien dat je een speciale dag hebt.
Dus iedereen kan een foto naar mij meelen, met je naam en wanneer je geboren bent.

Samen

Een hele tijd terug had ik ook een verjaardagskalender en die was superleuk en superdruk. Het werd steeds drukker en eerlijk waar toen kon ik het gewoon niet meer aan. Elke dag had ik veel meel en fotoos en toen ging ik ook het Vriendenboek van Liefe Allemaal maken en toen wist ik het niet meer dus toen hield het op. Wegens dat ik het in mijn eentje niet redde, daar ben ik heel eerlijk over.
Maar nou is het anders want Loes en ik doen het samen.

Ik heb dit vanmorgen ook op Feesboek gezet maar hier kan ik het allemaal uitleggen.

Beginnen

Er is nadat ik stopte best veel gebeurd. Het leefe ging door. En er zijn vrienden en vriendinnen over de Regenboogbrug gegaan, daar gaat Loes met Dorus ook de Hoedjessjow voor doen. Dat we nog steeds aan ze blijven denken ook al zijn zij nou daar en wij hier. Er zijn ook nieuwe vrienden en vriendinnen bij gekomen. Dus we beginnen helemaal opnieuw dat is het beste dan gaat het goed.

Het is voor de gezelligheid en dat je als je jarig bent foelt dat je er mag zijn en dat jij ook meetelt en dat je vrienden hebt die zeggen dat gefeliciteerd. Dat fijne gefoel van binnen dat Loes en ik hadden dat willen we deelen.

Dus meel mij!! Met je foto en wanneer je geboren bent:
huiskaterbert@xs4all.nl

Hoeveel water moet ik nou drinken?

Ja hoor het is weer zover, met de warmte moet ik ektra water drinken. Maar echt waar, ik kan gewoon niet heel veel op. Dus nou heb ik wat spanning thuis.

Partysneks

Het begon gisteren al. Mijn vrouw was in de keuken en ik hoorde het ritselen van een zakje sneks. Dus ik zat meteen klaar op het tapijt. Het was vast de wiekent-snek die wil ik niet missen.
Maar ze kwam binnen met een schaaltje water. Daarin dreven partysneks die ik heel graag lust. “Kijk eens Bertje,” zei ze met een blije stem, “ik heb iets lekkers voor je.” Dus ik kijken.

Tegen sneks zeg ik altijd ja.
Tegen water drinken zeg ik altijd ik weet het niet hoor.
Zeker de laatste tijd.

Mijn gezond

Mijn vrouw voelt aan mijn vacht. Ze plukt soms in mijn huid en dan kijkt ze heel intens of de pluk huid omhoog blijft staan. En soms zit ze aan mijn neus om te voelen hoe die is. Het is voor mijn gezond zegt ze.

Maar ik heb altijd water staan en zij weet niet eens of ik ’s nachts drink wegens dat ze slaapt en dan kan ze niet kijken. Zelf drink ik ’s morgens graag wat. Even bij mijn schaal liggen dat ik me er goed op kan voorbereiden. Dan schuif ik wat dichterbij en dan drink ik. Dus folgens mij is het helemaal in orde.

Genoeg is genoeg

Maar dan is het warm. Het raam staat open. Er is zon. Ik ga in de vensterbank liggen slapen. En dan komt mijn vrouw weer uit de keuken met een schaaltje sneks in water, dat heet poezenlimonade.
Ik doe serieus waar mijn best om te drinken. En het is ook best lekker. Maar ik kan echt niet alles op. Ik drink best veel vind ik persoonlijk. Maar genoeg is genoeg, ook al kijkt je vrouw van neem alsjeblieft nog een slokje. Dan ga ik gewoon een dutje doen, dus dan hoef ik even helemaal niks en dat is ook fijn, eerlijk waar.

Als je een seeniejor-momentje hebt

senior

Dus ik zat op de bank en er was iets, maar wat ook alweer? Zonet wilde ik iets gaan doen en nu was het helemaal uit mijn kop. “Dat was een seeniejor-momentje, Bert,” zei mijn vrouw.

In de kracht

Het is waar dat ik een oudere katerman ben, dus ik vind dat ik in de kracht van mijn leven ben. Wegens dat ik veel meer snap als toen ik een kitten was en ik kan gewoon meer doen dan wanneer ik echt superoud zal zijn. Ik weet nou al dat ik me dan sneks laat brengen naar net waar ik dan lig, omdat als je echt oud bent dan mag je meer.
Maar seeniejor-momentjes?

Wat ik heb

Pas toen ik er een dutje over had gedaan, snapte ik er meer van. Misschien heb ik het wel, eigenlijk:

  •  als ik naar de keuken ga om de boodschappentas te controleren en als ik in de keuken ben dan heb ik toch liever een knuffel en daarna ga ik weer terug naar de huiskamer, maar ik ben niet dement dat zeg ik meteen
  •  soms ga ik naar boven om te kijken wat mijn vrouw daar doet en als ik er ben dan weet ik het even niet meer
  •  voor mij persoonlijk is samenzijn heel erg belangrijk, daar krijg ik echt waar steeds meer gefoel voor, mijn vrouw zegt dat zoiets hoort bij de ouderdom
  •  in spelen heb ik steeds minder zin, ik lig liever op mijn tapijtje en dat ik dan een buikknuffel krijg

Gewend

Persoonlijk vind ik het helemaal niet erg of raar omdat ik aan mezelf gewend ben en ik ben dus gewoon zoals ik ben. Misschien is het anders als je artroos krijgt of dat je nieren ziek zijn, dat kan iedereen gebeuren en mij ook, dus dan zie ik wel verder. Voor nou is seeniejor zijn misschien wel anders maar eerlijk waar best fijn.

Ik heb dus vlokken in mijn vacht

vlokken

Op deze foto is het goed te zien dat ik vlokken in mijn vacht heb. Dus dat mijn vacht niet dicht zit. En ik weet niet goed of dat erg is of niet.

Wassen en eten

Nou moet ik eerst zeggen dat ik mezelf was, elke dag en goed ook en ik kan overal bij, dus daar gaat het niet om. En ik eet goed spul. Mijn brokjes zijn van Hills en mijn avondeten is natuureten van Almo dus daar krijg je ook geen vlokken van in je vacht. Eerlijk is eerlijk soms heb ik wel sneks die zijn altijd slanksneks maar het zijn wel sneks.
Ik wil het liefste een vacht die helemaal dicht zit. Andere katermannen hebben dat ook. Dan is je vacht echt een vacht, dat bedoel ik.

Raam open

Gisterochtend zette mijn vrouw het raam in de huiskamer open. Ik ging in de vensterbank zitten en ik voelde het meteen: de lucht was koud en het waaide dus meteen kwam er koude wind en die ging meteen helemaal in mijn vacht zitten. Nou ik sprong meteen uit de vensterbank en ik ging lekker op het krukje liggen, dat staat bij haar werktafel en er ligt flies op dus daar lig ik lekker en warm.
Toen ik wakker werd van mijn dutje, stond het raam nog steeds open en ik had helemaal geen zin in de kou.

Vlokken

Ik wil nog meer zeggen over de vlokken in mijn vacht.

  •  op mijn buik heb ik ze niet maar daar is mijn vacht zachter en korter. Ik heb ook heel graag buikknuffels
  • op mijn kop en achter mijn oren is het ook in orde
  • het is vooral rond mijn hals en op mijn borst, dat had ik liever niet, maar  kammen en borstelen wil ik niet, en ik moet het toch zelf kunnen
  • of het iets met mijn leeftijd te maken heeft, dat weet ik niet, volgens mij had ik het als kitten niet

Misschien moet ik het aksepteren maar eerlijk waar dat is best moeilijk als je de wind voelt in je vacht. Dat hoort toch niet!!

Als het leven ’s morgens in orde is

in ordeEr zijn dagen waarvan ik foel ik blijf misschien wel op bed liggen. Die heb ik veel gehad de laatste tijd. Maar opeens was het leefe anders. In orde.

Saai

Toen ik nog in het asiel zat, mocht ik alleen naar een huis waar het saai was, dus dat er niks gebeurde. En toen schreef mijn vrouw dat ze heel saai was en dat is ook zo, en daarom mocht ik hier komen wonen. Want ze leest en ze zit aan de compjuuter en veel meer doet ze niet. Dus dat is superfijn. Saai is goed.

Fierus

Maar toen kwam het fierus.
Minder auto’s in de straat, dat vond ik best goed. ’s Nachts had ik toch autolampen om naar te kijken, die bleven gewoon voorbijgaan.
Alleen na een paar dagen kwamen er grote enge fooguls in de straat. Toen durfde ik niet meer in de vensterbank. Soms lag ik op de bank en dan zag ik ze voor het raam bewegen.
Na een poos kwamen de auto’s terug en de fooguls gingen weer weg.

Steiger

De glazenwasser kwam, dat was moeilijk maar ik wist: hij gaat weer weg en dat deed hij ook. Dus dat snapte ik. Moeilijke dingen kan ik best als ik maar weet hoe ze aflopen.

Na de glazenwasser kwam de dag dat er opeens grote steigers in de straat stonden, met heel veel herrie. Dan weet je als huiskater ook niet wat je moet doen echt niet. Dus daarom deed ik niks. Pas in de middag gingen de steigers weg.

Wachten

Ik was gewoon zenuwachtig geworden echt waar. Dat ik de hele tijd iets verwachtte dat moeilijk zou zijn alleen wist ik niet wat het was. Er gebeurde niks dus ik bleef wachten.

En toen was er een ochtend dat ik naar buiten keek en ik zag het:

  •  geen fooguls
  •  er komt zon aan en van dat warme

In de straat waren er geen enge geluiden. En opeens was alles in orde, zomaar, vanzelf, ik had het niet verwacht en toch was het zo. Superduperheerlijkfijn!!