“Het spijt me Bertje,” zei mijn vrouw. “De postbode komt en ik kon het pakje nergens anders laten bezorgen.” Ik foelde me bang. Was het wel de postbode of ging er iets heel moeilijks gebeuren?

Voordeur

Dat gefoel van bang was er opeens toen dese week mijn vrouw opeens naar de voordeur ging. Er was niemand. Maar ik zat rechtop en dacht dit is niet goed. Ik foelde het gefoel in mij groter worden en toen kon ik ineens niet meer nadenken en toen wist ik nou ga ik achter de kastjes liggen daar ben ik feilig.

En daar lag ik dus.
Uur na uur na uur na uur, ik weet geeneens hoe lang.
Heel lang.

Liefe woordjes

Toen ik eindelijk weer in de kamer durfde, lukte het alleen heel foorzichtig. Ik was onzeker. Ik wist het niet zo goed meer.
Er was nog steeds geen postbode geweest en ook niks anders engs dus dat kwam dan nog maar ja wanneer. Dan is foorzichtig het beste.
Ik kreeg heel zacht aaien en liefe woordjes dat hielp heel erg maar het was pas na het afondeete dat ik me weer gewoon Bertje foelde.

Meediesijn

De dag erna was er niks.
Maar ik kreeg wel meediesijn om van binnen sterker te worden want de postbode komt vandaag, zei mijn vrouw, en daar was niks aan te doen. En door de meediesijn kon ik er ook een beetje beter teegen, al wist ik van binnen zeker dat ik liefer niemand en niks aan de voordeur heb.

Deur

Het is allemaal gekoome sinds mijn operazie aan mijn tanden. Dat was voor mij heel moeilijk dat ik naar de dokter moest in een taksi en dan wat ze allemaal deden en toen moest ik naar huis  weer in een taksi en daarom wil ik dus nooit meer in een taksi. En je weet het nooit misschien heeft die postbode ook wel een taksi dus daarom mag er niemand aan de deur komen. Dat is mijn mening en ik woon hier ook.

updeet

De postbode is geweest en ik kreeg inhaal-knuffels en nou ben ik weer bijna wie ik was.

Ik heb iets wat ik haast bijna nooit echt niet bij andere katermannen of poesen zie en dat is dat ik gaten in mijn vacht heb. Op de fotoo is het te zien.

Mijn vrouw zegt dat het gewoon is. Dat ze anders wel de dokter had gebeld en dat ik dan misschien pillen moest elke dag wegens dat ik ziek was maar ik ben dus niet ziek dit is gewoon. Zegt mijn vrouw.
Waarom is mijn vacht met gaten er helemaal in?
Loes heeft dat niet, op elke footoo is haar vacht supermooi en zacht en aan een stuk, dus zooals ik denk dat een vacht moet zijn. Dat wollige. Dat je weet: ik heb mijn vachthaare helemaal warm om me heen.

Zorgen voor

Misschien doe ik iets verkeerd dat kan best. Hoe zorg ik voor mijn vacht:

•  ik was mezelf, gewoon normaal met mijn tong en mijn poot dus hier kan het niet aan liggen
• ik eet netjes en gezond dus het is niet zo dat ik alleen sneks eet of Goermet dat is lekker spul maar het is niet voor je gezond. Mijn eete is voor de gefoelige maag en de dokter heeft gezegd dat ik dit moet eete en dat doe ik
• ik laat me elke dag lang aaien, van heel stevig tot heel zacht en ook doet mijn vrouw vachthappen dat is heel intiem en ook fijn. Nou is het zo dat ik kriebels op mijn buik het fijnste vindt en daar heb ik dus geen gaten in mijn vacht maar hele zachte haren net als een kitten bijna
  Folgens mij doe ik dus niks verkeerd.

Ik moet wel zeggen dat ik een dikke vacht heb dus ook warm en ik heb het nooit koud, behalve als ik ’s nachts bij de voordeur blijf staan, dan wel.
Misschien moet ik mijn vacht aksepteere zoals het is, maar misschien komt het toch nog goed, dat kan best.

Elke avond doen mijn vrouw en ik de avondknuffel. Ik ben er nou steeds meer van gaan houden dus ik meld me al vroeg aan, en dan zegt ze: “Nog eefe wachten Bert.”

Ja, dan wacht ik.
Ik ga op het tapijt zitten en ik kijk naar haar of het al tijd is. Of ik ga wat scheuren dan snapt ze ook dat ik heel graag de avondknuffel wil.
Alles is dan fijner echt waar.

De leptop staat uit dus ik weet zeker dat de dag voorbij is en dan is de tijd voor mij
Het is stil in de straat zodat ik gewoon foel dat mijn werk als controleur af is en ik hoef alleen te liggen en te ontspannen
In de kamer is het een beetje licht veel minder dan overdag dat is ook fijn bij de knuffel

De avondknuffel duurt heel lang en het wordt steeds fijner. We liggen dan op het tapijt en ik krijg eerst gewoon aaien dan moet ik spinnen.
Daarna komen de friemels op mijn buik.
Zoo, hé, daar ga ik weer anders van spinnen.
Soms sta ik op en dan ga ik weer liggen dan is de knuffel weer anders.
Friemels achter mijn oor vind ik ook fijn.

Laatst raakte ik opeens helemaal uit de ontspanning toen mijn vrouw met de friemels achter mijn oor stopte en zei: “Je hebt iets in je oor, wat is dat?”
Nou dan weet je het wel als katerman zijnde. Als een vrouw in je oor kijkt, wil ze er ook in friemelen en dat zijn friemels die ik niet wil.
Niks in mijn oor.
Niks in mijn bek dat zeg ik er ook eefe bij.
Dus ik hield op met spinnen en ik bewoog helemaal niet meer en ik dacht dadelijk ga ik op de bank liggen maar ze snapte het want ze zei: “Ik laat je oor met rust hoor Bertje.”
Toen ging ze weer aaien en de afondknuffel ging door, gelukkig.

Die nacht zat ik in de vensterbank naar de autolampen te kijken. Ik foelde me aalert. Niks geen friemels in mijn oor, serieus echt waar niet. Folgens mij was mijn oor goed zoals het was, maar heel zeker wist ik het opeens niet meer.