Omdat ik Tuinkater Kever ben is mijn tuin ook mijn huis, zo foelt dat, ik foel me in mijn tuin net zo feilig en fertrauwd als in mijn huis, en ik moet er niet aan denken om mijn tuin te missen, o dat zau ik zooo erg finden!, fandaag heb ik in mijn tuin met Pokon en Mikkie gepraat, ik ben vogels achterna gerend, ik heb van alles opzij geduwd omdat ik mijn ratje hoorde, ik heb aan alle stoelen gekrabd en ik heb keigoed kuilen gegrafen tot ik helemaal zwarte voeten had.

In huis

Zoiets kan ik in huis niet doen, daar doe ik weer andere dingen, in huis lig ik lekker warm in mijn mand bij de ferwarming, ik heb allemaal spullen om aan te krabben en ik kan bij mijn mensen in bed kruipen, dat is gezellig!, ik moet er dan ook niet aan denken om mijn huis te missen, dat ik dus altijd buiten zau wonen, veeeeeels te kaud en te nat, en je moet altijd opletten omdat er van alles gebeurt, ik zau niet rustig kunnen slapen omdat ik steeds aalert moest zijn op alles om me heen, nee ik ben heel blij dat ik een huis heb.

Slaapzak

Maar er zijn ook katten die niet in een huis willen wonen, omdat ze teveel hebben meegemaakt en hun fertrauwen in huizen en mensen een beetje zijn kwijt geraakt, zo iemand is poes Pom, Pom is een vriendin van mij, ze is een kleine zwartwitte dame en ze woont buiten in de tuin bij mevrouw Kim en poes Sam, in de zomer en in de winter, altijd!, ze is echt heel dapper en een klein beetje eigenwijs, maar daar ben je kat voor natuurlijk, ik heb Pom en Sam leren kennen doordat mevrouw Kim vaak letters bij de blog stuurt, en we waren meteen vrienden.
Toen ik voor mijn adopsiedag van mijn mensen een kattenslaapzak kreeg, die ik echt heel grieselig fond, wist ik dan ook meteen wie die slaapzak WEL goed zau kunnen gebruiken, Pom natuurlijk!, als je buiten slaapt heb je een warme feilige plek noodig, waar je je kan ferstoppen zodat niemand je ziet, en dat is zo een slaapzak, gelukkig waren mijn mensen het er meteen mee eens en nu heeft Pom mijn slaapzak.
Ik heb aan Pom gefraagd of ze iets over zichzelf wilde fertellen, voor op de blog, en dat wilde ze wel, hier komt ze:

Pom

Dag Kever, Pom hier. Ik ben geboren in 2006 of 2007. Samen met Vos, mijn zusje, woonde ik bij een lieve mevrouw die goed voor ons zorgde. Tot ze ziek werd en overleed. Haar zoon, die vlakbij Kim woont, “erfde” Vos en mij.
Zelf was ik liever naar de Poezenboot gegaan. Die zoon vergat meestal dat wij er waren, zodat wij aan de zwerf gingen om geen honger te lijden. Kim gaf ons te eten als wij bij haar in de tuin kwamen.
Vos is ongefeer een jaar geleden overleden aan kanker. Onze officiële eigenaar begreep er niets van. Kim en buurvrouw Yvon hebben voor een dierenarts gezorgd.
Sindsdien ben ik alleen en woon ik FullTime in Kim’s tuin. Samen met een egelfamilie die nu slaapt. Die tuin Kever, is een bende. Kim doet er nooit wat aan. Ik wel! Bemesting is héél belangrijk, vogels wegjagen doe ik ook. Ik wandel veel; de overburen vinden het gezellig als ze me zien. Ze vragen altijd hoe het met me gaat.
Binnenkomen doe ik niet. Met je slaapzak ben ik heel blij Kever, heel erg dankjewel. Voor als het nat weer is heb ik ook nog een Isobox. Van de zomer wilde grootvader egel daarin slapen hoe vind je dat? De dierenarts die hier aan huis komt zegt dat ik bij de egels uit de buurt moet blijven omdat egels vlooienbalen zijn.
Groet van Pom!

Kersmusmand

Snappen jullie nau wat een dappere dame Pom is?, ze woont helemaal in haar uppie buiten, ze is niet bang voor katten, vogels, egels, voor niemand!, alleen mensen findt ze moeilijk, en dat snap ik heel goed, gelukkig is ze bij mevrouw Kim teregt gekomen en aksepteert mevrouw Kim haar zoals ze is, dat is heel belangrijk, en ik ben heel blij dat Pom in de slaapzak slaapt die nu van haar is, ik fond het veel fijner om de slaapzak aan haar te geefen dan om hem te krijgen.
En weten jullie wat nau zo biesonder is?, er kwam hier een grote zak met de post en daar zat een hele mooie kersmusmand in, hij is van Tjilla van de Tj-tjes geweest, zij heeft er zelf ook in geslapen maar wilde hem aan mij geven, zooo heee en dat is me een fijne mand!, ik hoefde er helemaal niet aan te wennen, ik wist meteen dat het een goede mand is, en nu heb ik een warme plek om te slapen, en Pom ook!
Iedereen heeft een warme mand noodig, of een slaapzak of een doos of een deekentje, een plek waar je je feilig foelt, en ik hoop dat op een dag iedereen zo een feilige slaapplaats heeft, want dat is een teeken dat je THUIS bent.

En ik stuur Tjilla heeel veel beeterschapswensen, en ik tetter natuurlijk weer voor vreede!!

Mijn tuin ferandert elke dag en dat hoort ook zo, Dat is de natuur zegt mijn vrouw altijd, en forige week had de natuur ineens witte flokken gemaakt, ze fielen heel stilletjes naar beneeden, met miljoenen tegelijk en toch hoorde je ze niet, ik liep er doorheen en als ze op mijn haaren kwamen foelden ze nat aan, maar niet als reegendruppels, ze foelden zachter en ook kauder, op de grond bleven ze liggen en alles om me heen werd steeds witter.

Mikkie

In de afond liep ik door mijn gras en dat maakte geluid, het deed knerp knerp knerp, ik kreeg hele kaude voeten en oren, toch bleef ik een tijdje buiten, dat hoort nau eenmaal als Tuinkater, en bofendien was Mikkie er ook gewoon en ik wilde hem niet in de steek laten, Mikkie stond op het schuurtje en ik tetterde Hallo, heb je het ook zo kaud?
Soms is Pokon ook op het schuurtje, of in de tuin van de buren, maar hij moet nog wennen aan de natuur en als het reegent of kaud is blijft hij thuis, hij is nog niet zo een erfaren jongen als Mikkie en ik!, Mikkie is er altijd, al sinds ik hier kwam wonen, jullie weeten toch dat hij de zoon van Bolle is en dat hij froeger bij zijn pappa op bezoek kwam?, ik wil liefer niet dat hij in mijn tuin of in mijn huis komt, maar hij hoort wel flakbij te zijn, in de tuin van de buren of op het schuurtje, we zijn tuinvrienden, en we zien elkaar elke dag en elke afond.

Tot ik een paar daagen geleeden op een ochtend naar buiten ging en het dak van het schuurtje leeg was, ik fond het niet leuk maar ik maakte me nog geen zorgen, in de middag ging ik weer kijken, maar Mikkie was er niet, ik tetterde naar mijn mensen, of ze mee wilden komen om Mikkie te roepen, dat deden ze maar het hielp niet, mijn vrouw zei dat Mikkie nog wel zau komen, ik zat bij mijn gaaas te kijken en ik toeterde Mikkieieie!, de tuin van de buren bleef stil, er bewoog niks, elke keer als er een blaadje fiel keek ik snel of het Mikkie was, maar het waren alleen maar blaadjes.

Moe

In de afond was hij nog steeds niet geweest, en heel laat op de afond ook niet, ik was er beetje van in de war, mijn vrouw zei dat het kwam door de witte flokken, dat Mikkie een heel eind moest lopen om bij mij op het schuurtje te zitten, en dat hij thuis lekker warm in zijn mandje lag te slapen, maar wat had ik daar aan?, ik wilde Mikkie zien en spreken, ik wilde rennen en dat Mikkie dan kijkt hoe keihard ik kan rennen, en dat we dan allebei een kouwstik krijgen, want zo hoort het te zijn, ik bleef maar naar buiten gaan, totdat ik moe was, mijn mensen waren al gaan slapen en het was helemaal stil in mijn huis en mijn tuin, ik foelde me een beetje ferdrietig.

Pokon

De folgende dag ging ik in de ochtend naar buiten, en wie zat daar op het schuurtje?, mijn Mikkie!, en wie liep er stiekem in mijn tuin?, Pokon!, zooo heee ik was helemaal blij, ik toeterde keihard naar mijn vrouw, dat ze naar buiten moest komen, ze tilde Pokon op en zette hem weer op het dak, naast Mikkie, efen later was Pokon weer in mijn tuin en tilde mijn vrouw hem weer op, en zo ging het nog een keer, het was keigezellig, Mikkie kreeg heel veel knuffels van mijn vrouw, we deelden een kouwstik en alles was zoals het hoort, de zon scheen een beetje en de witte flokken waren weg, Mikkie bleef heel lang op het schuurtje en ik bleef heel lang buiten, ik zat op mijn stoel en was frolijk, Pokon rommelde in de tuin van de buren, de zon scheen en mijn tuin foelde kaud maar mijn hart was weer warm.

Op de fillum kunnen jullie horen hoe ik Mikkie roep, het was van de zomer, maar zo doe ik dat ook in de winter, en daarna zie je Mikkie en Pokon en mij van een paar daagen geleeden, mijn vrouw zegt Sorrie dat mijn tuin zooooo eeen puinhoop is!!

(tekst gaat door onder video)

Ik blijf tetteren voor vreede, elke week weer!
En ik denk aan Tjilla dinsdag, als ze naar de dokter moet voor een ooperaatsie!

Omdat ik van mijn mensen zo een mooie stoel had gekregen voor in mijn tuin wilde ik iets terug doen, ik wilde ze een kadoo geven, ik moest goed nadenken over waar ik een mooi kadoo kon finden want ik kan mijn huis en mijn tuin niet uit, eerst wilde ik ze wat brokjes van mij geven, alleen had ik die per ongeloos zelf al opgegeeten, dus het moest iets anders worden, maar wat?, gelukkig kreeg ik ineens een keigoed idee!

Water

Mijn tuin zit vol met ferrassingen, als je in amsterdam flakbij waater woont heb je dat nau eenmaal, je moet wel altijd aalert zijn en dat ben ik dus ook, fooral in het donker gebeurt er van alles en moet ik stent baai zijn, ik wist zeker dat in mijn tuin wel een kadoo te finden was als ik goed op zau letten, en ja hoor!

Stil

Ik liep op een afond over de teegels toen ik ineens iets hoorde, ik stond stil en ademde heel zachtjes zodat degene die zo ritselde mij niet kon horen, ik deed net alsof ik er niet was, alleen mijn oren bewogen en ik luisterde heeeel goed naar waar het geluid presies vandaan kwam, ineens zag ik iemand lopen, het beestje merkte niet dat ik er was en liep gewoon door, ik bleef stilstaan en keek welke kant hij op liep, ik schatte de afstand in en foordat het beestje wist wat er gebeurde had ik hem vastgepakt met mijn tanden en rende naar binnen!

Daar zat mijn vrouw aan het buro achter de Aaipet, en wat denk je?, ze merkte niet eens dat ik binnen kwam!, ik kon niet tetteren natuurlijk, want ik had mijn mond vol met dat beestje, dus ik liep maar een rondje, in de hoop dat ze me zag, en ja hoor, ze keek op en zei Hoi Keef, en keek meteen weer op Aaipet, maar ze draaide zich heeeeeel snel weer om, zei O nee…, stond op en liep naar me toe, ik wilde het ekstra spannend maken dus ik kroop snel onder de tafel en raad eens wat ik toen deed?, ik liet mijn beestje los!

Boeken

Het beestje rende onder de bank, daar kan ik niet bij, Jawel! roept mijn vrouw, maar ik find zelf van niet, dus ik bleef zitten en keek hoe mijn vrouw heel druk ging doen, ze tilde iets op en gaf toen een gil, en ik zag dat mijn beestje naar de boekenkast rende en zich ferstopte, ja logies, dat zau ik ook doen, ik ging van snufsnufsnuf bij de boekenkast maar ik kon er weer niet bij, mijn vrouw ook niet maar ze ging alle boeken weghalen, mijn man was er ook bijgekomen omdat mijn vrouw had geroepen Kever had een ratje!, ik was helemaal blij dat mijn kadoo een suukses was!

Mijn mensen hadden het zo druk met hun kadoo dat ik niet eens te eeten kreeg, ik had wel brokjes staan maar die zijn fies, dat zijn mijn diejeetbrokjes, ik was best een beetje beleedigd, echt waar, ik had dat beestje meegenomen voor mijn vrouw om te oefenen met jagen, zelf weet ik niet zo goed hoe dat moet, maar ik dacht dat mijn vrouw dat wél wist, en dan laat ze het beestje steeds ontsnappen!

Kadoo

Zo zie je maar weer dat katten heel anders zijn dan mensen, dat heb ik al lang gemerkt, wij zijn slimmer, liever, knapper en wij kunnen gewoon veel meer, ik find mijn mensen heel lief, maar dit soort dingen begrijp ik niet, dat je zooo slordig om gaat met een kadoo!, dat hoort toch niet?

Mijn ratje is al weer in de tuin, bij zijn vader en moeder, hij rende keihard naar buiten, hij heeft een afontuur meegemaakt, en mijn mensen ook, ze waren helemaal ferbaasd dat ik zo een mooi kadoo had gegeefen, daar ben ik dan ook best een beetje trots op, misschien doe ik het nog wel een keertje, dat kan best, maar ik denk dat ik het de folgende keer doe als mijn mensen slapen, dat is nog veel spannender!

En natuurlijk blijf ik tetteren voor vreede!

Van mij mag alles hetzelfde blijfen want ferandering find ik moeilijk, ik moet er dan eerst over nadenken of ik iets een goede ferandering find of juist niet, en daarna moet ik er aan wennen, wat een gedoe!, ik wil veel liefer dat alles gewoon is, zoals altijd, dat ik thuis ben of in mijn tuin, dat mijn mensen ook thuis zijn en gewone dingen doen, dat er fooral geen andere mensen zijn, dat Mikkie en Pokon stiekem in de tuin van de buren lopen en dat er geen ruusie is, zo hoort mijn leefen te zijn.

Rommelen

Toch ben ik niet altijd bang voor feranderingen, soms zijn ze juist fijn, dat kan ook!, forige week lag ik onder het grote bed te slapen en werd wakker omdat ik hoorde dat mijn mensen in de woonkamer liepen te rommelen, ze waren iets zwaars aan het tillen, ik lag onder het bed en dacht Wat is dat nau?!, ik werd er een beetje nerfeus van, toen het weer rustig was liep ik de woonkamer in en zag niets biesonders, en in mijn tuin merkte ik ook niet meteen iets.

Tot ik achterin mijn tuin kwam en de ferandering zag: er stond een keigafe nieuwe stoel!, mijn aude stoel is kapoo gegaan door de reegen en ik kan er bijna niet meer op zitten, mijn man had deze nieuwe op straat gefonden voor mij, spesjaal voor mij!, mijn vrouw dacht dat ik hem grieselig zau finden, maar ik sprong er op en foelde me helemaal thuis, ik kan er keigoed aan krabben en dat heb ik ook al gedaan, zooo heee mijn nieuwe stoel ligt en zit perfekt!

Als iets goed is foel ik dat meteen in mijn hart, dat klopt dan rustig en fol fertrauwen, ik hoef niet te wennen en foel me alsof het altijd zo geweest is en altijd zo heeft moeten zijn, zo was dat met mijn stoel, zo was dat toen ik mijn mensen ontmoette en toen ik jullie – mijn vrienden – leerde kennen, ik leerde wat SAMEN is en ik wist meteen dat dat goed en warm en zacht foelde, het foelde als iets wat ik altijd had gemist en nau wil ik het nooit meer missen, folgens mijn vrouw hoef ik daar niet bang voor te zijn, ze zegt dat een stoel kapoo kan gaan maar echte liefde en vriendschap niet, gelukkig maar, want wat kan er mooier zijn dan SAMEN?, helemaal niks!!

Vreede

En natuurlijk tetter ik weer voor vreede, ik tetter dat er oferal vreede en SAMEN is!