Als kat ben je geen hond, dat zal iedereen begrijpen, een kat zegt miouw en een hond zegt woef, dat is helemaal ferschillend, maar ik bedoel ook dat je als kat dingen doet omdat je het zelf wilt en niet omdat het moet van je mensen: je geeft geen pootje als je mens dat zegt, en je gaat niet liggen omdat ze roepen Kever Lig!!!, mijn mensen prooberen soms om me iets te laten doen, of juist om me ergens mee op te laten hauden, maar daar trek ik me niet zoveel van aan, en dat is logies want ik ben geen hondje maar een kat.

Bij ons thuis doen we dingen in oferleg, alleen als het om gefaarlijke dingen of over de dokter gaat heb ik niets te zeggen, maar voor de rest mag ik oferal mijn mening over geefen en dat find ik fijn, mijn mensen mogen natuurlijk ook hun mening geefen, dat hoort erbij, en dan is het afwachten wie er gelijk krijgt.

Foorbeeld

Ik zal een foorbeeld geefen: elke morgen wil ik dat mijn vrouw buiten de krant komt leezen, dat find ik gezellig, soms findt mijn vrouw het te kaud, terwijl ik denk: dat kan wel zo zijn maar IK find het niet kaud, en in mijn eentje in de tuin zijn is niet zo leuk als met zijn tweetjes, dus ga ik eerst eerst zachtjes en fragend tetteren, waarna mijn vrouw vanuit het huis roept Ja Keef, ik hoor je, ik tetter ietsje harder, en mijn vrouw roept weer Ja Keef, en dan zegt ze Kom maar naar binnen!, maar dat wil ik helemaal niet, ik wil dat zij naar buiten komt!, dus ik tetter nog een paar keer en mijn vrouw roept nog een paar keer, als laatste tetter ik heeeeel zielig en laat ik mijn getetter een beetje sgor klinken, alsof ik heel ferdrietig ben, mijn vrouw roept nog een keer Keef, ik kom echt niet!, en daarna is er stilte…
Nu is het zaak om niet toe te geefen, ik blijf dus gewoon zitten en zeg helemaal niets meer, maar mijn vrouw ook niet en dat maakt het heel moeilijk!, soms lukt het me niet om fol te hauden en ga ik toch naar binnen, meestal komt mijn vrouw naar buiten terwijl ze zegt dat ik onmogelijk ben, nau ja!!, ik wil gewoon aandagt, dat is toch niet erg?!

Nacht

Zo wil ik in de nacht altijd een paar brokjes eeten met mijn man naast me, dat is heel anders dan wanneer ik het in mijn eentje doe, en ik wil ook knuffels, dus ik ga spieraalmuziek maken, aan de maatras krabben en tetteren, en dat doe ik net zo lang tot mijn man opstaat en me gaat knuffelen, zooo heee en daarvan moet ik echt keihard brommen, zo blij ben ik dan!
Dus ik krijg best vaak mijn zin, maar niet altijd en dat is jammer, ik woon heel graag met mijn mensen SAMEN en deel alles met ze, ik zau echt noooooooit alleen willen wonen, en ik probeer reekening te hauden met wat mijn mensen willen en finden, maar dat kan niet altijd want ik blijf natuurlijk toch Kever!, soms zegt iemand tegen mijn mensen dat ik als katerjongen wel moet weeten wie de baas is, en dan zeggen mijn mensen altijd: Wij weten alle drie heel goed wie hier de baas is, dat is namelijk Kever!, en zo is het presies, zo was het met Popje, Beer, Molly en Bolle ook, als kat ben je nau eenmaal altijd de belangrijkste in huis, dat hoort gewoon zo.

Spreekwoord

Mijn vrouw moppert wel eens van Het moet niet gekker worden, als ze met een dikke trui aan naast mij zit in de tuin, en mijn man moppert wel eens als ik hem steeds wakker maak, maar gelukkig stuurde mevrouw Ina, van Pasa en ⭐️Floortje, mij letters over dat er een aud spreekwoord bestaat, en dat gaat zo: Waar tijgerKever woont draagt hij de kroon, mijn mensen kenden dat spreekwoord niet, dus ik ben heeeeel blij dat mevrouw Ina dat heeft geschreefen!, mijn mensen moesten heel erg lachen, maar ze weeten nau wel hoe het zit, daarom heeft mijn vrouw er een teegel van gemaakt, zodat ze het nooit meer fergeeten, kijk maar op de footoo, dankuwel lieve mevrouw Ina!!

***
Ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist, en ik blijf doortetteren voor vreede!
En ik zwaai naar alle sterren, fooral naar de nieuwe prachtige twinkelende sterren Ivar en Vriendje, ik fergeet jullie nooit!!

Ook al is er niet zo vaak zon en veeeeeels te veel reegen, mijn tuin weet dat het zomer is, alles is aan het groeien en het bloeien, en ik groei en bloei vanzelf mee, want ik hau van mijn tuin en ook van de zomer, fooral als het warm is met lekker veel zon.

Tuin

Mijn tuin is nau helemaal groen, oferal staan planten en bloemen, mijn gras groeit weer keihard en elke week knipt mijn vrouw het een beetje korter met een spesjale schaar, ik zit er bij en kijk wat ze doet, af en toe krijg ik een ekstra sappige grasspriet van haar en die knabbel ik op, de allerlangste grassprieten laat ze staan, want die zijn voor mij om mee te spelen, mijn mensen beweegen zo een spriet over het gras en ik ren er achter aan, net zo lang tot ik hem gefangen heb, en dan eet ik hem op!

In mijn gras liggen allemaal kleine beebie-peertjes en beebie-appels, mijn vrouw legde me uit dat er altijd teveel frugten aan de boom zitten, ze kunnen niet allemaal groot worden want dat past niet aan de tak, dus sommigen fallen van de boom af foordat ze rijp zijn, en rijp beteekent dat mensen ze kunnen eeten, misschien katten ook wel hoor, dat weet ik eigenlijk niet, maar ik weet wel dat ik ze niet lust.

Als ik in mijn gras lig zie ik allemaal kleine insektjes lopen en kruipen, sommigen dragen iets op hun rug, misschien hun eeten?, ze hebben hun eigen leefen waar ik niet veel van begrijp, maar ik kan zien dat ze het heel druk hebben, net als de vogels die foorbij fliegen, de groene vogels zijn altijd maar aan het kletsen, en ik antwoord, zij geefen mij weer antwoord, en ik tetter terug, mijn mensen moeten er om lachen maar ik find het biesonder dat ik met vogels kan praten.

Buiten

Soms reegent het een klein beetje, ik blijf gewoon buiten, dat scheelt me weer met wassen, Daar doe jij niet echt aan, hè Keef?! roept mijn vrouw nu, en inderdaad, ik find het niet altijd noodig, waar zau ik nau fies van kunnen worden?, folgens mijn vrouw zitten mijn voeten vaak onder de aarde, maar schone aarde is toch niet fies?

Meestal zijn Mikkie en Pokon bij de buren in de tuin, Mikkie ligt lekker te slapen en Pokon is aan het rommelen, we krijgen met zijn drietjes een kouwstik, en daarna ga ik op mijn liefelingsplek in het gras liggen, die is onder de peertjesboom en met mijn hoofd op een aud stuk haut van een andere boom, ik kan zo bijna mijn hele tuin zien en ben ook in de buurt van Mikkie en Pokon, dus ik kan opletten dat Pokon niet over het gaaas klimt.

Mijn andere liefelingsplek is de stoel van Oscar, als ik daarop lig denk ik aan hem en aan het feest dat we hebben gefierd, soms zie ik Loes- en Brammievlinders foorbij fliegen en zwaai ik, zo zit mijn tuin vol herinneringen en dat find ik mooi, ik lig ook graag bij de grafjes van Pop, Beer Mol, Billy en Bolle, en daar denk ik na over het leefen, dat alles foorbij gaat maar toch ook weer niet, want de sterren blijfen leefen in je hoofd en in je hart, en al zijn ze niet meer bij ons hier op aarde, we kunnen ze nog steeds foelen, en ik denk dat de sterren het ook foelen als wij aan ze denken.

En ik weet dat het leefen net als mijn tuin is, dat er uit iets heeeeeel kleins iets heel moois kan groeien, dat niets ferloren gaat en dat alles steeds opnieuw begint, terwijl het de spooren van het ferleeden in zich meedraagt.

***

Ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist, ik zwaai naar alle sterren en ik BLIJF tetteren voor vreede!!

Mijn mensen zeggen wel eens dat ik geen heel ondernemende katerman ben, dat find ik niet eerlijk want ik heb het keidruk met mijn tuin, met spieraal spelen, met mijn blog, met knuffelen en met rennen in mijn gras, hoe moet ik dan ook nog een ondernemer zijn?, ik weet echt wel dat dat beteekent dat je een fabriek of een winkel hebt, maar daar heb ik dus helemaal geen tijd voor!, en bofendien: ik heb nooit een zakenkaterman willen zijn.

Tuin

Mijn vrouw legde me uit dat mijn mensen iets anders bedoelen, dat ze bedoelen dat ik niet zo vaak iets nieuws of iets anders probeer, en dat klopt, maar waarom zau ik dat ook doen?, ik kan alles wat ik wil kunnen al lang!, en als ik iets nog niet kan is het vast niet leuk, zo zie ik dat.
Maar forige week heb ik toch zomaar iets gedaan dat ik nog nooit eerder had gedaan, het was in mijn tuin, en in mijn tuin durf ik veel meer dan in huis, dat komt omdat ik me in mijn tuin een beetje een tijger foel, en tijgers durfen alles, dat weet iedereen!, ik durf niet echt alles hoor, en ik ben natuurlijk ook geen echte tijger, maar tijgerKever durft wel veel meer dan gewone Kever.
Mijn mensen zitten nog niet zo vaak in mijn tuin, ik find het zelf niet erg als alles nat is, ik ga dan gewoon in mijn gras liggen of op het bankje, een klein beetje reegen find ik ook niet erg, ik heb zoooooveel haaren dat ik dat helemaal niet merk, maar mijn mensen zeggen dat ze niet buiten willen zitten als het reegent, en dat find ik jammer.
Als het droog is en de zon schijnt tetter ik net zo lang tot mijn vrouw naar buiten komt, meestal gaat ze dan op haar liefelingsstoel zitten, ik hau niet van die stoel, want hij foelt kaud en hard aan, foordat mijn vrouw er op gaat zitten legt ze er een doek op, ze heeft me een keer ferteld waarom dat is: “Omdat iemand – en ik zal geen namen noemen – steeds aan de stoel krabt is die helemaal gaan roesten. Erg hè Keef?! Daarom leg ik eerst een handdoek neer, anders krijg ik allemaal vlekken in mijn kleren.”

Bank

En nau bedacht ik deze week ineens dat die doek vast lekker zacht was, en toen mijn vrouw efentjes naar binnen ging sprong ik op de stoel, en ja hoor, presies wat ik dacht: het zit veel fijner dan wanneer je gewoon zo met je billen op de stoel zit.
Mijn vrouw kwam weer naar buiten en moest lachen, ze zei Welja Keveretti, wat ben je toch ook een avonturier!, ze gaf me een kus op mijn hoofd en daarna zei ze Waar moet ik nau zitten?, ja dat was efen moeilijk, ik wilde niet van die zachte stoel af, dat snappen jullie vast wel, gelukkig ging mijn vrouw ergens anders zitten, zo hoort het natuurlijk ook, en nu is haar stoel ook mijn liefelingsstoel geworden, maar alleen als mijn vrouw er eerst heeft gezeten, met die doek.
Een paar dagen later legde mijn vrouw zo een doek op het bankje om droog te kunnen zitten, en meteen nadat ze efen naar binnen ging sprong ik op de bank, op die zachte doek, toen ze weer buiten kwam sliep ik al bijna, ik lag heerlijk en ik deed net of ik niet hoorde dat ze er weer was, gelukkig begreep ze dat ik zo fijn lag en ging ze ergens anders zitten.

Trots

Mijn mensen zijn trots op me, dat ik zomaar nieuwe dingen durf en doe, ik kreeg heel veel kompliementen en ze hebben allemaal footoos van me gemaakt, en ik ben ook best een klein beetje trots op mezelf, in huis zau ik dat soort dingen nooit doen, maar in de tuin ben ik nau eenmaal een tijger, en iedereen weet dat tijgers graag zacht liggen en zitten, en dan fooral tijgerKevers!

***

Ik stuur iedereen die iemand mist hele zachte kopjes, ik zwaai naar alle sterren, ik fergeet niemand, ze zitten voor altijd in mijn hart, en ik BLIJF tetteren voor vreede!!

Soms is er een week waarin alles gewoon lijkt, er gebeurt niets biesonders, ik knuffel met mijn mensen en ik lig in mijn tuin, Mikkie en Pokon zijn in de tuin van de buren, in de nacht slaap ik op het grote bed bij mijn mensen, ik ben bijna nergens bang voor en ik foel me helemaal tefreeden, ik hoef niet na te denken maar kan gewoon mijn leefen leefen zoals ik dat het fijnste find, alles is zoals het hoort te zijn.

Biesonder

Maar ik weet heus wel dat het eigenlijk heel biesonder is dat ik een huis heb en mensen en genoeg eeten en genoeg knuffels, niet iedereen heeft dat, er zijn katten die geen huis hebben, er zijn katten die niet genoeg te eeten hebben, en er zijn katten die geen knuffels krijgen, o ik moet er niet aan denken, dat lijkt me nog wel het ergste: om geen knuffels te krijgen, ik heb nog steeds het gefoel dat ik van froeger mijn knuffels moet inhalen, ik weet hoe het is als je ze niet krijgt en ik geniet er daarom ekstraveel van nu ik ze wél krijg.

Ik denk bijna nooit meer aan mijn tijd op straat en in het asiel, maar een klein beetje van het gefoel dat ik toen had is in mij blijfen zitten, daarom ben nog steeds bang om gefangen of opgesloten te worden, en soms denk ik: stel je voor dat ik ook nog eens heel aud was geweest met slechte nieren en al eerder in het asiel was geweest totdat een heel lieve meneer me ophaalde om voor me te zorgen, totdat hij een ster werd waardoor ik ineens WEER in het asiel terecht kwam, helemaal ferdrietig en in de war?

Oscar

Zo is het gegaan met onze lieve Oscar van de blog, en wat een geluk dat hij bij mevrouw Corine mocht komen wonen!, Oscar en mevrouw Corine hebben allebei een lief en groot hart, ze horen gewoon bij elkaar, en ze hebben SAMEN een heel nieuw leefen opgebauwd, met allemaal kleine dingen die fijn zijn, zo had Oscar een eigen krukje in de keuken om te kunnen kijken als mevrouw Corine eeten maakte, als mevrouw Corine koffie maakte stond Oscar al klaar om op schoot te komen liggen, hij wist dat ze dan een tijdje zo konden zitten, want Oscar wilde de hele tijd bij mevrouw Corine zijn, en dat snap ik helemaal!, op zijn krabpaal kon Oscar naar buiten kijken, hij kon de geuren van de viskraam beneeden op straat ruiken, en hij had allemaal deekentjes en mandjes die nog van Stokkie Stefan zijn geweest, nau dan weet je dat het goed is!

We hebben nog met alle vrienden en vriendinnen een Stoelendansfeest gefierd in mijn tuin, spesjaal voor Oscar, het was een topfeest!, zo heeft Oscar de laatste tijd van zijn leefen heel veel kunnen genieten, en wij met hem, want hij fertelde in zijn blogs over alles wat hij deed, en dat was zó gezellig om te leezen, ik ferheugde me er elke week op.

Ster

En nu is Oscar een ster geworden, zijn leeftijd was op en zijn gezond kon niet meer beeter worden, in de armen van mevrouw Corine is hij op reis gegaan naar de sterren, die stonden hem al op te wachten, Loes als Moeder van alle Sterren voorop, mijn vlinderleeuw Brammie, Panda, Romy en Bram hebben Oscar rondgeleid, omdat ze zelf ook nog best nieuw zijn, en meteen de eerste nacht was er al geknal en geflits hier op aarde, dus folgens mij was er een groot welkomsfeest!

Ik stuur mevrouw Oscar wel een miljoen zachte troostkopjes, ze heeft een medalje ferdiend find ik!, en ik weet zeker dat ster Oscar in de nacht naar haar twinkelt, hij staat naast ster Stokkie Stefan, en ze laten weeten dat ze altijd bij haar blijfen, ze wonen nu in haar hart, en ook ik zal Oscar nooit fergeeten, tot ziens lieve vriend!

Tuin

En terwijl ik in mijn tuin lig en geniet van de zon, denk ik na over hoe belangrijk de kleine dingen zijn: knuffels, een ekstra snekkie, een zonnestraal, een hand die je hoofd aait, je eigen mandje, de stem van iemand die je lief findt, en ik weet weer dat die kleine dingen eigenlijk de allergrootste zijn.

***

Ik stuur iedereen die iemand mist een zacht kopje, en ik tetter gewoon door voor vreede!!!

Iets heel belangrijks dat ik van Loes en van mijn Brammie heb geleerd is dat je niet hard of boos of hoekig hoeft te zijn om sterk te zijn, dat zacht en gefoelig zijn misschien wel veel sterker is!, Loes en Brammie waren daar zelf het grootste foorbeeld van, en dat wil ik blijfen onthauden, dat is niet altijd makkelijk, voor mij niet en voor niemand denk ik, soms foel je je misschien boos en zau je wel willen krabben of blaasen, maar eigenlijk heb je daar niks aan, er komt alleen maar ruusie van, en dan moet je NOG meer gaan blaasen en dan komt er weer meer ruusie en dan moet je vechten, en wat heb je daaraan?, helemaal niets!

Pokon

Mijn mensen finden mij een zacht en lief jongetje, omdat ik heel veel van knuffelen hau, omdat ik nooit boos ben, maar fooral omdat ik vriendelijk ben tegen alle andere katten, ook als ze stiekem in mijn huis en tuin komen, want ja dat gebeurt hier dus weer, dat had ik

forige week al ferteld, Pokon komt bijna elke dag of afond wel een keer binnen in mijn huis en eet mijn eeten op, gooit mijn speeltjes door het hele huis en het ergste is nog wel dat hij aan mijn krabkartons krabt, en ook veeeeeeel harder dan ik dat doe, de flokken fliegen er gewoon vanaf!!

Eerst deed hij dat alleen als mijn mensen en ik lagen te slapen, ik werd steeds als eerste wakker van een geluidje en ging kijken, en ja hoor: Pokon!, ik fond het niet netjes, maar wat kon ik er aan doen?, ik maakte geen plumoo, ik blies niet en deed eigenlijk niets, ik liep hem achterna en keek wat hij deed, ik werd er wel nerfeus van, dat moet ik eerlijk zeggen, want het is toch MIJN huis, bofendien find ik dat fooral mijn krabkartons prifee zijn, en ook de speelgoedjes die nog van kater Vlo zijn geweest, daar ben ik heel foorsichtig mee maar Pokon bijt er gewoon in en dat hoort niet!

Buiten

Mijn mensen zetten Pokon weer naar buiten en deden dan het luikje op slot, en dat is nau elke nacht zo, want anders is Pokon heel snel weer terug, mijn mensen hebben al een paar keer iets feranderd aan mijn gaaas maar elke keer findt Pokon weer een nieuwe manier om er overheen te komen, het is gewoon een spelletje voor hem zegt mijn vrouw, dat is loogies want hij is nog jong, en omdat hij zo miniklein is dat mijn mensen hem met één hand op kunnen tillen kan hij bijna oferal doorheen en onderdoor kruipen.

Wachten

In de nacht kan Pokon nu dus mijn huis niet meer in, maar de rest van de tijd wel, ik find het niet altijd leuk dat Pokon dat doet, hij is veeeeels te druk voor mij, hij rent de hele tijd maar rond en ferstopt zich onder het bed of onder de tafel als mijn mensen hem willen optillen, hij blaast en krabt als mijn mensen hem prooberen op te tillen, hij tikt mij aan omdat hij tikkertje wil speelen, alleen wil ik dat helemaal niet!, één keer ben ik op mijn achterpooten gaan staan en pakte ik hem vast bij zijn nekvel, zoals een moederpoes zau doen, dat hielp wel efentjes, maar meestal ga ik maar op de grond liggen en wacht tot mijn mensen me komen helpen.

Mijn mensen zijn blij dat ik niet ga vechten, maar ze zeggen dat ik best een keertje boos mag worden, dat ik mijn grenzen mag aangeven, maar dat durf ik niet zo goed, ik ben nau eenmaal Kever, een audere jongen van bijna 12 jaaren met een ronde buik en een rond kaarakter.

Gelukkig hebben we nau een oplossing gefonden, iets dat bij mij en bij mijn mensen en bij Pokon past, ook al zei mijn vrouw wel iets over sjantaasje, maar ik weet niet wat dat is en ik find het een prima plan, want ik hoef niet meer nerfeus te zijn dat Pokon steeds mijn huis en mijn tuin in komt, Pokon kan toch op afontuur, en mijn mensen hoefen zich geen zorgen te maken dat ik nerfeus ben.

Oplossing

De oplossing is dat ik mijn mensen fertel dat Pokon in mijn huis of tuin is, mijn mensen blijfen héél rustig en tillen Pokon zo snel mogelijk op en zetten hem op het dak van het schuurtje, en op het dak krijgt Pokon dan een klein stukje kouwstik, en Mikkie ook als hij er is, en ik krijg natuurlijk in mijn tuin ook een stukje, en dat werkt!, Pokon rent vaak zelf al naar de ladder en gaat klaar staan om opgetild te worden, goed hè?, alleen komt Pokon nau soms mijn tuin in omdat hij een stukje kouwstik wil, maar ja, dat is niet zo erg, dat snap ik wel want ik lust zelf ook altijd wel een kouwstik.

En zo hoeft niemand boos te zijn en te blaasen, het is een oplossing die voor iedereen werkt, zonder ruusie, alleen Pokon blaast soms nog weleens als hij wordt opgetild, ik hoop dat hij van mij kan leren dat ruusie niet fijn is en ook niet noodig, net zoals ik dat van mijn vlinderleeuw en van Loes heb geleerd, en stel je nau toch eens voor dat iedereen dat zau leren… zau dat niet machtig mooi zijn?

****

Ik stuur iedereen die iemand mist lieve kopjes, ik stuur ekstra kopjes naar iedereen die ze noodig heeft en ik BLIJF tetteren voor vreede!!!