Alle berichten van @Bertje

Als ik naar niks kijk

 Als kater heb ik soms een leeg momentje, en soms duurt dat leeg momentje best lang. Dan kijk ik naar niks. En dat doe ik dus ook lang. Tot mijn vrouw gilt.

Ja, dat heb ik dan weer.

Ze gilt niet echt hard, maar ik weet wel meteen dat er iets aan de hand is, met haar dus. Ook al omdat ze meteen begint te praten.

“Bertje zie je iets. Wat is er dan. Is er iets. Er is toch niet iets. Of wel. Waar kijk je nou naar. Ik wil het niet weten. Kon je het maar zeggen.”

Nou dan weet ik het wel. Ze is bang voor inbrekers en geesten tegelijkertijd. Alleen omdat ik even een leeg moment had.

Dat is natuurlijk voorbij als ze zo tegen me roept. Ik voel me dan gespannen omdat zij het is. Dus dan moet ik gapen, dat is om weer goed te worden. Begint ze weer.

“Er is niks he Bert, anders zou je niet zo gapen. Nou ik ben blij dat je zo gaapt kon ik het ook maar.”

Dan moet ik natuurlijk weer gapen en flink ook. Dat lege moment is helemaal weg. Ik ga me wassen of een kopje geven aan het bed. Vind ik fijn. Ook omdat mijn vrouw er dan weer rustig van wordt.

Serieus, ik wist niet dat dit bij het leven als huiskater hoorde.

Superknuffels

Er zijn gewone knuffels en er zijn superknuffels. Dat weet iedereen. Maar ik weet het pas sinds kort. Omdat ik meer durf, daar komt het door.

Ik heb nou twee soorten superknuffels ontdekt.

Het eerste is vachthappen. Dan lig ik op het kussen op de bank of op mijn tapijtje, en dan na het gewone aaien ben ik heel ontspannen. Dus ik rek me uit en ik lig lekker slap op het kussen, nou en dan begint het. Mijn vrouw komt heel dichtbij met haar hoofd en dat vind ik geeneens eng maar fijn. Ze stopt haar gezicht zachtjes in mijn vacht, maakt niet uit waar en dan neemt ze een zacht hapje van mijn vacht. Het is geen bijten. Het is happen. Zacht en stevig tegelijk. Soms praat ze erbij en eerlijk waar, ik heb geen idee wat ze zegt maar het maakt me niet uit want het klinkt goed. Dat je voelt, ga door, ga door.
Van vachthappen word ik superontspannen daardoor wist ik dat het een superknuffel was.

De tweede superknuffel is borstkroelen. Dat gaat anders maar het begint hetzelfde. Ik lig op mijn zij. Kan boven op bed zijn of ergend beneden. En mijn vrouw ligt voor me. Eerst het gewone aaien, net als bij het vachthappen. Daarna friemelt ze met haar vingers op mijn borst en dan eerst heel voorzichtig zodat ik aan het gevoel kan wennen. Daarna gaat ze onder mijn kin en terug naar mijn borst en dan weer naar boven en zo de hele tijd. Vind ik superduperfijn, serieus waar.

Ik wil elke dag vachthappen of borstkroelen of allebei en dat gebeurt dus ook. Het gekke is dus dat ik vroeger geeneens wist dat dit bestond. En ik weet niet wat er nog meer voor fijns is. Misschien ontdek ik dat pas als ik tien jaar wordt, dat is op 3 juni van het volgende jaar. Het leven is best spannend, vind ik.

(dit blog verscheen evenals andere blogs bij de  Vereniging Kattenzorg)

 

Djoeke wordt beroemd (interview)

Djoeke is pas één jaar en ze wordt een beroemde internetpoes.  Ze heeft een eigen dierenkrant.  Tijd voor een interview!!

 

Djoeke, ik begin bij het begin. Waar woon je, met wie en hoe ben je daar gekomen?

Ik ben Djoeke Huize Gaai, mijn geschatte geboortedatum is 25-04-2016.
Ik woon in Utrecht in de wijk Overvecht in een appartement twee hoog. Daar woon ik met twee grijze roodstaart papegaaien Jan en Ricco en een agapornis genaamd Scrat en natuurlijk ons personeel Lyda, de bijnaam voor ons Lied.
Ik was rond de tien weken toen ik bij Lied kwam wonen. Eerst woonde ik bij een meneer maar die meneer had al heel veel begeleiding om voor zijn eigen te zorgen en hij mocht ook eigenlijk geen huisdieren hebben. Toen ben ik naar het huis gegaan van baas Bas dat is de kleinzoon van Lied. Maar daar waren al drie katten en een hond dus dat ging niet. Toen mocht ik naar Lied en hier wil ik nooit meer weg en dat hoeft ook niet. Ik ben vriendjes met Jan en Ricco alleen nog niet zo met die kleine groene Scrat. Hij is een beetje jaloers maar ik eet hem niet op hoor, hij is mijn vogel-broertje.

Wat een ervaringen!! En nou ben je op Facebook begonnen met de dierenkrant ’t Lopend Vuurtje. Waarom eigenlijk?

Op een avond zaten we met wat vriendjes bij elkaar toen kwam ik met het idee: zal ik eens een stukje schrijven een soort van reporter worden? Ik wist niet dat Nynke op een wolkje leefde en zo af en toe naar beneden kwam om verslagen te schrijven van evenementen. Maar wie kwam daar aan, Nynke en zij gaf haar poot erop: ik mocht verslaggeefster worden. Dan is daar ook mijn ome Pico, ik doe niks zonder de goedkeuring van Ome Pico. Even voor wie het niet weten, ome Pico is de grote broer van Ollie de grijze kater. Maar gelukkig ome Pico was het er ook mee eens.

Ja, dan ga je brainstormen en denken. Toen kwamen we op het idee van een krantje van en over de dieren op facebook. Maar er moet een naam komen. Ik heb toen aan al mijn vriendjes en vriendinnetjes gevraagd om een naam te verzinnen. Nou, daar kwamen heel wat namen binnen voor de krant en allemaal waren ze even leuk. Wat moet je dan weer? Heb toen bedacht, schrijf alle namen op een briefje en doe ze in een trommel en laat Jan grijzedakduif een briefje trekken, maar die vond het niks. Die kleine groene spruit zat weer met zijn snavel vooraan en die wou wel, die trok het briefje eruit waarop stond ’T Lopend Vuurtje. Jip en Bella hadden die naam ingestuurd dus zij zijn de bedenkers van de naam van de krant.

De krant is te vinden op Facebook. Daar heb je ook je allereerste verjaardag gevierd. Hoe was dat?

Toen Lied en ik wakker werden feliciteerde Lied mij en vertelde: Djoeke je bent nu 1 jaar en geen kitten meer. Als we zo naar de kamer gaan krijg je cadeautjes. Onthoud goed toen Baas Bas kwam logeren, heb je je grote cadeau van mij al gehad: je ballenbaan. Ja, dat wist ik nog wel want ik speel daar elke dag mee.
We gingen naar binnen en ik kreeg een mooie slinger om en er was een taartje met een kaarsje (dat brandde niet, hoor) maar ik mocht wat slagroom snoepen en ik had nog cadeautjes van die grijze dakduiven een drugsbanaan en van die groene spruit drugsmuizen en van Boef en Dot en hun personeel had ik een mooie tunnel met een huisje eraan. En er was al post gekomen van Ross.

Later op de dag toen Lied de brievenbus ging legen waren er allemaal kaarten voor mij en twee dikke enveloppen. Eentje van mijn allerliefste Garry de kat, dat is mijn vriendje en eentje van Sammie en mamma Karin en nog eentje van Saskia Toby en Lientje. En allemaal hele lieve berichtjes op Facebook, ook op jouw pagina, Bert zo leuk ! En ook bij Kitty Fietsenhok poes, dat is een super goede vriendin van mij. Wat ik het leukste vond was toch wel al die post, zoveel geweldig.

Je hebt al veel meegemaakt en gedaan op jouw leeftijd. Wat wil je bereiken voordat je twee jaar wordt?
Voordat ik twee jaar word, wil ik natuurlijk nog steeds bij Lied wonen met de dakduiven en de groene spruit, nog steeds supergelukkig zijn met Garry en ik wil dat dan al mijn vriendjes gelukkig zijn en niet ziek. En dat het ’T Lopend Vuurtje minimaal 300 likers heeft op Facebook en dat we 50 abonnees hebben. Via de mail buiten het vaste team om hebben we er nu 14 en misschien wat sponsoren? Of is dat te veel gevraagd? Met wat meer geld kunnen we leukere prijzen doen met de puzzel/prijsvraag. Desnoods bedrijven die reclame maken in het krantje tegen betaling. Want als we groter worden kunnen we ook een echte website de domeinnaam lopendvuurtje.nl die staat al vast die kan niemand meer inpikken.

 

Nou Djoeke, ik hoor het al aan plannen geen gebrek!! Je hebt nog steeds de energie van een kitten. Heel veel succes met de krant!

Heb je Facebook, dan vind je de krant hier: klik

Heb je geen Facebook, dan kun je je opgeven en dan krijg je de krant via de mail. Het is gratis. Mail Djoeke: lopendvuurtje@outlook.com

En ik schrijf er ook in!!

Waarom je bord zo belangrijk is (filmpje)


Ik ken de wereld  genoeg om te weten dat er overal winkels zijn met gekke en leuke etensbakjes voor katten. Goed bedoeld, hoor. Maar als u mij vraagt, Bertje wat heeft een kat nu het liefste voor het eten, dan kan ik zo het antwoord geven.

Een plat bord.

Hoe platter, hoe beter, maar je eten moet wel op het bord blijven liggen natuurlijk.

Ik heb platte borden en platte schalen, en daar kan ik lekker uit eten. Er zit een randje omheen, daar duw ik mijn eten tegen en soms gaat het er overheen. Mijn snorharen blijven droog en netjes en er is geen brokje of stukje eten dat ze kan aanraken. Dat eet gewoon ontspannen. Alles smaakt beter.

Kleine bakjes zijn niks. En diepe schaaltjes zijn helemaal niks. Uit een glas drinken is een paar seconden lekker, daarna voel je je snorharen in de gevarenzone, dus dan ben je meteen helemaal klaar met drinkenen je hoeft nooit meer iets uit dat glas.

Oja het filmpje. Dat is een twijfelbordje. U ziet wel dat het aan een kant open is en alles fliebert er af.  Maar het bord is wel plat en ik kreeg een snack met vis. Dus nou ja. En let op mijn snorharen die blijven buiten alles!!

Tommie gaat straks lekker naar buiten

Na mijn interview met Willempie kreeg ik een mail van Tommie. Dat hij ook veel had meegemaakt: “Twee keer een kale kont!” Nou, daar wilde ik meer over weten!!

Tommie is drie, in augustus wordt hij vier. Hij woont met Cooper (twee) in een huis. Eigenlijk zit hij nou vooral in een bench, maar dat is tijdelijk.

Wat is er nou gebeurd?

Vorig jaar april heb ik een auto-ongeluk gehad en mijn rechterdijbeen gebroken. Dit is gelukkig hersteld. Een maand geleden begon ik weer mank te lopen en toen bleek dat mijn knieschijf steeds uit de kom schoot. Dus weer een operatie met zes weken rust.
Gelukkig is hiervan al de helft om.

O  vandaar die bench. Dat je geen gekke dingen doet. Ik weet dat je bij jou thuis de dijk in de gaten houdt. Wie doet dat nou?

Cooper.

Voor hem is  het ook niet gemakkek. Is het tussen jullie anders vanwege die operaties?

Er is  niets veranderd. Als hij thuis is en ik ben uit de bench,  dan gaan we nog steeds ravotten. En als het te wild gaat dan grijpt de baas in.

Hoe blijf je daar nou zo sterk onder mentaal? 

Ik heb veel steun aan de baasjes die erg lief voor me zijn. En uiteraard mag ik af en toe uit de bench.

Ja dat scheelt, dan voel je je weer jezelf. Je doet ook doostherapie. Wat is dat?

Alleen voor de afleiding, hoor!  Nu ik voorlopig niet naar buiten kan is dat wel prettig. Er zijn hier diverse dozen aanwezig, ze ruiken vaak zo lekker. Baas bestelt wel eens wat en hoplakee, weer een doos, waar het vrouwtje dan een lekker kleedje in legt.

Tommie, dankjewel voor dit korte interview. Straks mag je lekker weer naar buiten. We kunnen je allemaal volgen  op je Facebook!!