Een goed slaapkussen

In een kattenleven is een goed slaapkussen heel belangrijk. Het is je basis. Want je kunt wel overal slapen, en persoonlijk kan ik dat ook, maar je hebt een kussen nodig waar je altijd van op aan kunt. Gelukkig heb ik dat.

Mijn kussen komt van Xenos, het was de grootste maat die ze hadden: 60 en 60 centimeter.  Dus ik pas er goed op, want ik ben natuurlijk geen kleine jongen. Dat is belangrijk om op te letten als u een kussen koopt: het moet groot zijn. Dat je lekker ruim ligt.

Wat is belangrijk is: stevigheid. Dit is stevig en toch zacht genoeg om mee te geven. Kijk, ik wil natuurlijk wel wat onder me voelen, iets warms en gezellig maar ik wil er niet helemaal in wegzakken dat is ook niks. Dus u moet geen harde kussens kopen. Dikke zachte kussens die u niet helemaal kunt indeuken die zijn het.

Nou, dan heeft u dat kussen gekocht en ik of uw kat ligt er lekker op. Ga dat dan niet elke week wassen. Dan ruikt het nieuw of vies of alletwee en dan is het vertrouwde veilige helemaal weg. Dat is naar voor elke kat! Wij zijn niet vies en dus is ons kussen dat ook niet.  Een beetje schoonvegen met de hand is genoeg. Na overgeven ofzo mag het wel in de handwas.  Even.

Dit was mijn ervaring met een goed slaapkussen. Ik denk dat dit kussen van Xenos het allerbeste is!!  Of weet u iets wat ook heel goed is? Laat dan een berichtje achter bij de reacties.

Vijf vragen aan… Miranda Apeldoorn

Dit is Tokio en zij woont bij Miranda Apeldoorn. En Miranda zit in Deventer. Drie steden!! Maar daar gaat het niet over. Mijn vrouw zei dat ik Miranda moest mailen want dat ze haar kende van de coaching voor ondernemers. En vanwege Tokio, dus. De coaching is heel goed!! Dat moest ik erbij zeggen. Hier komt het interview.

 

 Waarom heet uw kat Tokio?

Er zijn een paar plekken op de wereld die ik graag nog eens zou bezoeken, en Tokio is daar één van. Tokio ligt best ver weg. Het leek me daarom grappig als ik tegen mijn vrienden na iedere afspraak kon zeggen: “Nou, ’t was gezellig, tot ziens! Ik fiets even naar Tokio.”

Hoe gaat voor Tokio een gewone dag?

Bij het opstaan gaat Tokio net zo lang in de weg lopen tot ik haar oppak om haar een poosje te aaien. Dan hoor je haar héél zacht spinnen. Als ik aan mijn ontbijt zit, komt ze vaak op schoot liggen.
En anders gaat ze voetballen met een nepmuis of een balletje.
Vervolgens ga ik aan het werk en gaat Tokio via het kattenluik even kijken hoe het met de rest van de buurt is. Als ze naar tevredenheid haar ronde heeft afgehandeld, zoekt ze een plek op de bank of bij de verwarming en dan gaat ze een paar uur slapen.
Als ze vindt dat ik wel genoeg gewerkt heb, komt ze bij mijn toetsenbord staan. Als ik dan niet snel genoeg ophoud met typen, wordt ze een beetje boos. Dan probeert ze me in mijn hand te bijten om mijn aandacht te trekken. Dat is niet de bedoeling, dus dan pak ik haar op en zet haar buiten neer om af te koelen. Meestal gaat Tokio dan een poosje in de zon op het balkon haar zonden overdenken.
Als ik ga koken, gaat Tokio wat brokjes eten en springt ze daarna op mijn cd-speler, kijkend en wachtend tot ik klaar ben. Soms drukt ze daardoor per ongeluk de cd-speler weer uit. Of misschien denkt ze: “Wat een kattengejank,” dat kan ook.
Ben ik met vrienden, dan blijft Tokio keurig van tafel tot we allemaal uitgegeten zijn, maar daarna komt ze wel eens kijken of we onze nu werkloze handen misschien willen inzetten voor wat ge-aai.
Ben ik alleen, dan komt ze op schoot liggen. Tokio is heel beleefd: ze taalt nooit naar mijn eten.

Als ik eventueel bezoek uitlaat, loopt Tokio altijd even mee om gedag te zeggen. En als ik zelf thuiskom, gaat ze over de grond rollen en schattig doen.

Dit is wel een beetje lang antwoord hè? Je mag wel knippen hoor!

Doe ik niet!! Kijkt u ook samen naar de tv?

Soms gaat Tokio pal voor de tv zitten en slaat met haar pootje naar de acteurs die haar niet bevallen. Dat was het. Voor de rest kijk ik tv, en zit Tokio diep te slapen vlak naast mij, met alleen haar kopje op mijn been.

Zingt u ook liedjes voor haar? En danst u dan samen?

Ik zing heel veel liedjes. Maar dan kijkt Tokio me altijd aan met een blik van: “Doe maar niet.” Als ik sta te dansen, of stretchen voor/na het hardlopen, dan vindt ze dat maar merkwaardig gedrag.
Waarom kan ik niet gewoon stilzitten?

Inspireert ze u bij uw werk en hoe gaat dat dan?

Ze laat zich door iedere in verrukking geraakte coachingsklant gewillig even aaien. Maar verder … Nee. Het is leuk dat ik iets te doen heb terwijl Tokio slaapt, maar dat moet wat haar betreft allemaal niet te lang duren.

Dankuwel voor dit interview!!!

Als je blijft verharen

De winter is voorbij en ik ben nog steeds aan het verharen. Dat valt tegen. Ik had echt gedacht,  een paar weekjes en dan is het klaar. Het kriebelt soms. En jeuken ook al. Wat te doen?

Zelf kan ik wel aan het wassen blijven, maar dat is niet genoeg. Er kwam een borstel in huis. Een rode.  Hij is zacht en toch stevig. Eerst moest ik er nogal aan wennen, dat lukte doordat de borstel gewoon in de huiskamer lag en er gebeurde niks mee. Ik rook er af en toe aan.

Op de borstel zitten een soort pinnetjes. Ze zijn zacht en stevig tegelijk. Af en toe neemt mijn vrouw de borstel en dan aait ze me daarmee heel voorzichtig. Dat helpt bij het verharen. De losse haren komen er dan uit. Ze laat me altijd zien wat erna in de borstel zit, dan wil ik daaraan ruiken. Het is zo vreemd, het ruikt naar mij en toch ben ik het niet.

Eigenlijk wil ik niet verharen. Maar wat doe je ertegen. Niks.

Wat me echt helpt, en beter dan die borstel, is dat mijn vrouw me aait met een heel klein beetje vochtige hand. Ze likt dan aan haar hand. En dan aaien. Ik vind dat niet vies, hoor, als u dat soms dacht. Het is juist fijn.  Wat het ruikt gewoon, haar hand is warm, ik weet dat zij het is, en het helpt. Elke keer ga ik spinnen.  Maar het hoeft niet de hele tijd.

Weet u ook iets dat helpt bij verharen? Speciaal snoep ofzo? Dan lees ik het graag bij de reacties!!

Het leven als binnenkater (blog)

Ik kan hier niet naar buiten. We hebben geen tuin en ook al geen balkon. Dus ik zit de hele tijd binnen. En dan krijg ik weleens de vraag of ik me als binnenkater verveel. Typisch een mensenvraag vind ik dat.

Eerst over het binnenzitten. Vroeger heb ik op straat geleefd en dat moet u niet romantiseren. Ik weet dat er films zijn waarin je dan katten leuk over de daken ziet lopen enzo. Die katten hebben het samen gezellig. Honger kennen ze niet. En ze zijn ook nooit ziek. Nou, toen ik straatkater was, ging het heel anders. Ziek en in de war belandde ik in het Dierenhospitaal. Het duurde maanden eer ik weer een beetje normaal was. Dus denkt u echt dat ik weer naar buiten wil?

Nou over verveling. Ja, soms verveel ik me. Dan denk ik: wat zal ik nou doen? Ik heb dan al: gespeeld, geslapen, op de trap gerend, ik ben dan al in de badkamer geweest om water van de flesdoppen te drinken, ik heb vanuit de vensterbank naar de straat gekeken of er iets gebeurde en daarna ben ik weer geslapen en toen heb ik wat brokjes gegeten.
Dus dan weet ik niks meer om te doen en dan verveel ik me.
Dat is heel erg hoor. Je voelt dat je van alles kunt doen en er is niets om te doen. Bleeeh.

Ik ga dan vanzelf miauwen. Dan vraagt mijn vrouw: “Bertje, wat is er?” Ik loop over het tapijt naar haar toe, ze zit altijd aan tafel te computeren, en ga daar verder miauwen terwijl ik haar strak aanstaar.
Zij: “Bertje toch!”
Ik: “Meeeeew!!!”
ZIj: “Waar heb je behoefte aan?”
Ik zwijg meteen en zet een paar stappen terug.
Zij: “Wil je brokjes?”
Ik doe niks.
“Heb je dorst?”
Ik beweeg geen poot.
Zij: “Wil je misschien… samen spelen?”
Daar moet ik over nadenken, maar voordat ik het antwoord weet, heeft ze een lintje gepakt en daar friemelt ze mee. Onder een krant nog wel!! Het kraakt een beetje. Ik erheen: bam op de krant! Meteen verveel ik me niet meer.

Dus vervelen is eigenlijk helemaal niet erg, want dan komt er altijd wel iemand op het idee om samen iets fijns te doen. En dan is alles weer in orde.

Dit blog verscheen ook bij de Vereniging Kattenzorg. Daar staan alle Bertje-blogs!

Interview met kater Doerak

Op Facebook heb ik Doerak ontmoet. Een jonge kater die alles durft en die prachtige puntige oren heeft. Hij is vier. Ik ben zeven. Maar ik bewonder hem!! Hij woont samen met Fleur dat is een poes. En hoe dat gaat… Daarover heb ik hem vragen gesteld. Hier komt mijn interview.

Weet je nog hoe het ging toen je Fleur voor de eerste keer zag?

Toen ik Fleur voor het eerst zag wilde ik gelijk heel enthousiast met haar spelen en aan haar ruiken. Maar dat wilde ze helemaal niet. Ze deed blazen naar mij en toen ging ze aan mij ruiken.

Dat is wat. Spannend hoor. Hoe ging dat verder?

Daarna dulde ze mijn aanwezigheid wel maar ik moest vooral niet in de buurt komen. Terwijl ik eigenlijk veel wilde spelen met haar. Was als jonge kitten best wel lastig Bert.

Ja kan ik me voorstellen.  Dan wil je alletwee net wat anders. En hoe is dat nou?

We doen dus eigenlijk niet zo veel samen alleen samen eten vinden we fijn. Toen ik voor het eerst naar buiten mocht aan een tuigje liep Fleur wel heel beschermend met me mee. Dat vond ik fijn want ik vond dat best wel eng toen. Maar Fleur hield me goed in de gaten zonder ruzie te maken.

Dat vind ik lief van Fleur. Klinkt goed!! Hoe ging het daarna tussen jullie?

Wat nog steeds moeilijk is tussen ons is het leeftijdsverschil. Ik ben een vrolijke jonge kater van vier jaar vol zelfvertrouwen en Fleur is een oude dame van 18 die altijd haar eigen gang is gegaan. Beetje eigenwijs dus. Terwijl ik overal bij wil zijn. Slaap ook altijd bij de mensen op bed en Fleur heeft een vaste plek op de stoel in de woonkamer.

Hoe verdelen jullie mensen hun aandacht over Fleur en jou?

Fleur krijgt veel aandacht van het mannen-mens in huis. Ze zit alleen maar graag bij hem op schoot. En omdat Fleur heel oud is krijgt ze extra aandacht. Dat vind ik goed hoor. Krijg van allebei de mensen meer dan genoeg aandacht hoor. Maar dat zie je natuurlijk élke dag op je Facebook Bert.

Jaaa!! Jullie hangen heel vaak bij ze op schoot!!

Ik ben nu 4 jaar en Fleur is al 18. We wonen hier met 2 leuke mensen en hebben een hele fijne tuin van 16 meter om in te spelen, en te luieren. Dat vind vooral ik super leuk. De mensen zijn met jou in contact gekomen via jou mens en haar boek over Tim. Dat vonden ze zo mooi. Ze hebben namelijk ook een hele oude kat gehad. Mickey en die is zelfs 22 jaar en 3 maanden geworden. En die hadden ze vanaf kitten! Lang hé Bert? Hoop zelf ook zo oud te worden. Zo dat was mijn eerste verhaal Bert. Leuk man. Poot van mij en Fleur en we zien elkaar weer op Facebook. Doei!!!

Doei!!! Dankjewel voor het interview!!