Ajooo Allemaal!

Leootje hier!
Jullie rieporter fan het niews uit de stat fan Den Haag en het dorrep fan Vinkel!
Hier tuis is het freemt druk.
Fré is de heele tijt beeseg met haar kleeding.
Se laat het eene na het andere sien, ze prutst aan haar haare en se oefent met meek-úp.
De groote tweefoeters doen..
Anders.
Of nau ja.. niet anders maar.. ik weet het niet.
Ze zijn altijt wel froolek met se twee maar nu nog een beetje ekstera en se segge dat se daage telle.

Broertje

En ik denk dat ik se heb hoore praate oofer een broertje derbij.
Heel eerlek gesegt wil ik niet een broertje derbij hoor!
Ik font Simon al heel feel gedoe derbij en dat istie nog steets!
As tie de zoomies heeft dan ben ik me plekkie op me stoel niet seeker!
Weeges hij loop die heele stoel met mij derin omfer!
Dus ik hou se in me gaatje weeges Tiga en Chester hebbe ook geseg fan nee we wille geen broer derbij, het is nou al feelste druk.
Dus ik maak me daar wel sorrege oofer.
Maar ik ben een egte rieporter dus ik set me sorrege opzij en ik ga gewoon door met me werrek en dat is het interfiewe fan de bewooners fan het Katshuisch.

Dees keer interfiew ik Anna.
Ome Jan fertelde me dat se in der ‘hoogere sfeere’ is en ik hoop stiekem dat se me gaat fertelle dat sij óók weet hoe de kleur neegen ruik op de planeet fan Anubis weeges ik weet dat as ik ketnip heb!
En mesgien heef se wel ketnip!

Het kan natuurlek ook weer so sijn dat ik iets denk en dat het dan weer heel anders wordt.
Dat gebeurt me elleke keer naamelek.

Anna

Leootje: Ajoooo Anna!
Lus u ook kettisfektiejons?
Ik heb nog een sakje fan Ome Jan meegekreege, deele saame?
Anna:
“Nou vooruit, eentje dan hi hi”

Leootje:
Hoe ben u hier terechtgekoome en wat is er met u aan de poot?
Anna:
”Ik ben hier ruim anderhalf jaar geleden geland.
Mijn twee voorpootjes staan krom, daarom was een carriere als hoofd van de afdeling marketingmuis voor mij niet weggelegd.
Overigens trok het zakenleven me sowieso al niet.
Ik ben namelijk geraakt.
Geraakt door Bastet.
Ik liep laatst van een vogel zijn linkervleugel los te peuteren toen ik een stem hoorde.
Die zei me mijn nagels in te trekken en de vogel los te laten.
Ik zag de vogel, die ik toch erg vakkundig om het leven had gebracht weer tot leven komen.
SERIEUS! Ik zag de vleugels weer aan het beestje groeien en de vogel was gevlogen.
In de lucht zag ik opeens duizenden vogels vliegen.
Het was een prachtig gezicht.
De stem zei me dat door mijn actie de katten in de buurt voor altijd zouden worden voorzien met overheerlijke vogels, mits ik mijn leven in dienst zou stellen van Bastet.
Het was Bastet die me had toegesproken.
Tja, wat kan je doen.
Ik had gezien wat zij met die vogel kon dus stemde ik in.
Sindsdien ben ik in hogere sferen.

Leootje:
Dit sijn inderdaad andere hoogere sfeere as wat ik dacht…
Bastet.. dat is toch de kattengodin die ons leerde hoe de tweefoeters te dresseren sodat se alles foor ons doen?
Ehhehem…
Wát fint u fan het daagelekse leefe in het Katshuisch?
Anna: “Het is prima. Ik mediteer een beetje, voorspel eens een iets en knap af en toe een uiltje in de zon. Niet dat ik echt een uil knap natuurlijk.
Maar ik lig dan even lekker in de zon.
Zoals Bastet het ons voordeed, het is goed voor een kat om in de zon te liggen.”

Leootje: Wat is een goede gewoonte fan de tweefoeters die hier ront-loope?
Anna:
“Dat ze me laten mediteren en mijn oogjes schoon maken.
Daar komt een troep uit. Ik zie het als de reiniging van mijn lichaam.
Want ik was me er wel eentje voordat ik gered werd.
Samen met mijn zusje Saskia.
We waren schijnbaar zo niet geliefd dat we gedropt zijn in een park in Emmeloord.
Daar hebben we samen gezeten onder een bankje, moederziel alleen.
Bastet heeft toen een tweevoeter op ons afgestuurd om ons te redden.”

Leootje: Wat fint u minder en sau moete ferandere?
Anna: “Wat ik vind is niet belangrijk. Ik doe alles vanuit liefde, zoals Bastet het zou willen.
En dan eet ik maar een vogeltje of muisje minder af en toe.
Als ik Bastet daar blij mee kan maken dan kom ik nog goed weg toch.
Moet er niet aan denken wat er met ons gebeurd was als Bastet die tweevoeter niet op ons pad had gestuurd, dan waren we er misschien wel niet meer.
Kijk, lopen is met kromme voorpootjes niet je-van-het.
Dat doet pijn! En omdat we al ouder zijn kunnen ze er ook niets meer aan doen.
Maar gelukkig heeft Bastet pijnstilling uitgevonden.

Leootje: Ik kan het tog niet laate.
Heeft u een meening oofer de sietuwaazie tusse Caroline, Rob en Koning Joop?
Anna: “Ik weet er uiteraard alles van maar het is niet mijn taak om hier een mening over te hebben. Ik mediteer voor alle drie en ik hoop dat Bastet voor een goede afloop zorgt.
Meer kan ik niet doen. Tussen ons gezegd en gezwegen; ik vind het spannend!!!!”

Leootje: Wie is uw liefelings meedebewooner en waarom?
Anna: “Al Bastets kittens zijn waardevol.
Maar voor mijn zusje Saskia koester ik een diepe affectie.
Ze heeft het niet makkelijk gehad nadat we gedumpt waren.
Ze was zo bang.
Steeds meer zie ik haar genieten en dan dank ik Bastet op mijn blote achterpoten dat we nu in het Katshuisch zijn.”

Leootje: Fint u het goet als ik foor me follegende interfiew uw moederpoes Arianne fraage ga stelle? En as ik moederpoes Arianne interfiew, wat sou u dan fan haar wille weete wat u nog niet weet fan haar?
Anna: “Maar natuurlijk. Gezonden door Bastet dat mens.
Weet u, ze is voor mij een open boek. Met veel plaatjes erin.”

Leootje:
Heeft u nog heele mooie groote footoos fan u eige sodat we allemaal goet kunne sien hoe fantasties u deruit siet?
Anna: “Jazeker! Toevallig afgelopen week gemaakt.
Ik heb mijn nieuwe zomerse gewaad aan. Mooi toch?”

Leootje:
Dankuwel Anna foor uw oopenhartege antwoorde op me fraage.
Het is een interfiew geworde om nooit te fergeete.
Ik heb nog één fraag:
Kan u assebief aan Bastet fraage of we der égt een broertje bij krijge?
Ik hoop het niet eerlek gesegt.

Anna:
“Leootje, ik kan Bastet best vragen wat er gaat gebeuren, maar zij zegt dat wat gebeuren moet, toch zal gebeuren.. En het gebeuren is rood.
Het gebeuren heeft iets met een poot..
Ik zie… Ik zie Bastet wijzen naar onze Moederpoes.
Alsof zij hier meer van weet. Wellicht word je wijzer bij haar”

Leo:
Nou daar ben ik mooi klaar mee.. wat gebeuren moet zal gebeuren en het is rood??
Wat een orakel die Anna.
Ik moet en sal derachter koome of het waar is wat se segt!

Follegende week interfiew ik de tweefoeter fan het Katshuisch want Anna befestigte wel mijn fermoede dat sij meer weet fan dit alles!
Ik hou me ooge en me oore oope (as ik niet slaap) en ik hoop follegende week tot een
ont-knoo-ping fan dit groote raatsel te koome!

Heel feel liefs fan Leootje!!
Tot follegende week!
Kan iemand de kettisfektiejons eefe doorgeefe assebief?
Ik ben heel erreg toe aan een snekkie..

Vandaag mag ik, Izzy, weer een verhaal doen. Jullie hebben al eerder gelezen dat ik samen met Tica op pad ging om lekkere snoepjes bij de buren te scoren.
Tica vond het daarna niet meer zo leuk om samen met mij op pad te gaan dus vanaf die tijd doe ik het alleen. En neeeee, ik ga niet meer naar de buren want dichterbij, hier in huis, valt genoeg stiekem te halen.

Bietser

Mijn vrouw noemt mij dan ook Izzy de bietser.
Ik doe altijd maar alsof ik het niet hoor want wie wil er nou zo genoemd worden? Mijn vrouw heeft weer lange tijd niet in de gaten gehad wie het flikte want als ze het opmerkte lag ieder van ons gewoon lekker te slapen.
Het begon met gehakt dat ze in plastic en papier op het aanrecht had laten liggen en nog even snel een boodschap was gaan doen.
Toen ze thuis kwam lag het gehakt mooi uit plastic en papier gehaald op de keukenvloer en veel was er niet meer over. Iedereen had daar wel even goed aan geproefd natuurlijk.
Daarna lag er een broodje gehakt in verpakking op het aanrecht. Toen het tijd was om te eten was het gehakt van het broodje weg en het blaadje sla lag op het aanrecht. Sla is natuurlijk iets voor een konijn of kip.
En ook eten wat op het fornuis staat wil ik graag proeven, het maakt echt niet uit wat. Ik haal eruit wat ik lekker vindt en wat ik niet lekker vind dat spuug ik op het aanrecht uit.
Zo maakt frauw macaroni en dan schept ze op maar vergeet het deksel op de ketel te doen. Ik wacht totdat ze de kamer in gaat en spring snel op het aanrecht. Prik met mijn poot, lees nageltje, in de macaroni en dan smullen maar. Totdat ze op een keer sneller dan ik dacht terug kwam naar de keuken en me betrapte.
Oei, oei, oei jullie willen niet weten wat ze allemaal tegen me zei.
Dus sindsdien gaat de deksel op de ketel en heet ik Izzy, de bietser.

Gehakt

Het lukt nu niet meer zo vaak als voorheen maar soms grijp ik nog mijn kans zoals een tijdje geleden.
Vrouw had gebraden gehakt gemaakt en heel slim in de ijskast gezet.
De dag erna sneed ze 2 plakjes af en zette dat op een bordje op de keukentafel samen met een kop koffie. En toen ging de bel.
Ik zag mijn kans schoon om een lekkere plak gehakt te eten maar echt waar het was helemaal niet lekker. Frauw komt terug en zegt nog: ‘Izzy, dat was een groot stuk, dalijk moet je overgeven.’
Nee hoor frauw, het was me te gepeperd dus heb ik het verstopt. En toen gebeurde het.
Vrouw dronk aan haar koffie en taaadaaaaa daar waren alle stukjes gehakt. Ik zal jullie maar niet vertellen wat ze zei want dat kan ik niet herhalen. Maar ik blijf proberen om frauw te verrassen want dat is wel zo leuk.

Dikke knuffel van ons allemaal

Ken je dat? Dat je over de hele week geen zinnig woord weet te mauwen omdat het van dat flutweer was en je eigenlijk vaker binnen hebt liggen dutten dan dat je iets meegemaakt hebt…

Buiten

Hoewel ik moet toegeven, ik ben toch wel buiten geweest. Vooral als de zon even scheen, of tussen de buien door. Maar het weiland in om muizen te vangen, daar had ik de afgelopen week even geen zin in. De doos in de vriezer tussen de ijsjes en de krentenbollen zit al bomvol met Weilandmuizenbiefstukjes en andere smakelijke delen, dus het was helemaal niet nodig om er nog meer te vangen. Daarbij, de muizen hadden het al moeilijk genoeg met al die regen in het eerste deel van de week…
Nee, ik heb als ‘t even kon voornamelijk in de tuin gezeten of m’n straat- en achterpadcontroles gedaan, want ondanks het slechte weer blijf ik die wel uitvoeren. Maar ook daar was weinig te beleven, hooguit wat tweebeners en andere huisdieren gezien, die een hele goede reden hadden om de straat op te gaan.
En omdat ik overdag best wel wat had liggen dutten wilde ik tegen de tijd dat m’n personeel ging slapen naar buiten. Dat is iets wat ik nog nooit gedaan had, maar na een groot deel van de dag binnen te hebben gezeten leek het me heerlijk om ‘s te gaan ontdekken wat er buiten in het donker gebeurd. Even een frisse neus halen, heen en weer wandelen over het achterpad, wat tuinen inspecteren en dan precies op tijd voor ontbijt weer via het slaapkamerraam naar binnen. Bijkomend voordeel van een paar nachtelijke uurtjes buiten was dat m’n personeel heel gemakkelijk wakker te krijgen was. Een nat kopje of een paar koude pootjes op een arm zijn een prima manier om ze snel wakker te krijgen.

Dutten

En na het ontbijt was ‘t dan weer hoog tijd om nog even te dutten. Terwijl m’n personeel in de woonkamer zat had ik het grote bed helemaal voor mezelf alleen. Ik ben zelfs twee keer onder het dekbed tegen een kussen aangekropen omdat ik koude oren had, dus m’n personeel was even lekker bezig om me te zoeken. Ik mauw dan altijd heel zachtjes als ze me roepen, om ze een klein beetje te helpen. Maar soms spelen ze gemeen en rammelen ze met de snoepjesdoos of scheuren de verpakking van een lekker staafje open, omdat ze weten dat ik dan binnen 0,04 seconden naast ze sta. Ik trap daar elke keer weer in, maar het is altijd de moeite waard.
Gelukkig brak tegen het eind van de week wat vaker de zon door en ben ik overdag ook vaker naar buiten gegaan. Niet alleen om te genieten van de warmte op m’n vacht, maar ook om even uit te waaien. Ik hoefde alleen m’n neus maar in de lucht te steken om te weten wat de buren aten of wie er in de buurt was. En het lekkerste is om dat met m’n ogen dicht te doen, dan lijken alle geuren om me heen nóg sterker.

Feest

Met al dat relaxen in de zon begon ik ook te bedenken wat ik allemaal op m’n feest wilde gaan doen. Want daar heb ik jullie nog helemaal niks over verteld, maar het is een idee dat ik een paar weken geleden ineens in m’n kop kreeg na een geweldig gezellige dag met vrienden, toen ik waarschijnlijk iets te diep in een glaasje catnipwijn had gekeken…
Ik heb helemaal geen ervaring met het organiseren van een feest en eigenlijk is m’n tuin veel te klein als jullie allemaal willen komen. Maar ik denk erover om aan de overbuurvrouw te mauwen of we een paar partytenten in haar weiland mogen neerzetten. En als ze dat goed vind dan wordt het dus geen tuinfeest maar een weilandfeest.
De voorlopige datum is zaterdag 27 juli, tegen die tijd is de regen hopelijk alweer weggetrokken en schijnt de zon volop.
O, en ik ga geen persoonlijke uitnodigingen sturen naar jullie, al m’n katten- en hondenvrienden zijn welkom. Ook jullie katten- en/of hondenhuisgenoten mogen natuurlijk meekomen, maar andere huisgenoten met een vacht, verenkleed, schubben of schild kunnen helaas niet mee omdat dat wat praktische problemen en veiligheidsrisico’s geeft.
Het gaat niet alleen een feest worden om elkaar te ontmoeten, bij te mauwen of te blaffen onder het genot van een hapje en een drankje. Wie zin heeft kan zich inschrijven voor de workshop ‘Slootsnorkelen voor beginners’ (die ik zelf ga geven), en ik hoop nog een paar vrienden te strikken voor het geven van de workshops ‘Weilandmuis vangen in de Praktijk’, ‘Koken met Kattenkruid’ ‘Legaal Bankroven’ en ‘Leeuwentemmen voor Beginners’.
Als je zelf iets heel erg goed kunt wat je anderen ook graag zou willen leren én je hebt op zaterdag 27 juli tijd om te komen, mauw of blaf dat dan even aan me door zodat ik het programma kan maken.

Senioren

Verder heb ik het plan om ook nog wat sport- en spelevenementen toe te voegen, waaronder een behendigheidsparcours voor katten en honden, graafwedstrijden en een hordenloop.
Maar ook aan de oudere gasten wordt gedacht, want er komt een aparte tent waarin de senioren hun wijsheden kunnen doorvertellen aan de jongere gasten, een geluidsdichte loungetent om heerlijk te dutten en een waterbar om lekker rustig bij te mauwen of te blaffen.
En ‘s avonds is er een grote barbecue en een kampvuur om snekkies op te roosteren. Ik zit er zelfs aan te denken om slaapplaatsen te regelen voor diegenen die pas op zondag terug willen naar huis, als daar belangstelling voor is.

Allemaal grote plannen voor het feest, dus kijk in je agenda of je er zaterdag 27 juli bij kunt zijn. Over vervoer ga ik nog even nadenken, maar mocht je daarbij willen helpen, laat maar weten.
En wil je zelf een workshop geven, hou je niet in om je kennis en ervaring te delen.

Stevige poot, zachte kopjes en hopelijk tot ziens op ‘t feest!

Joep.